ตอนที่4

กลับมาเป็นวันจันทร์อีกครั้งหญิงสาวตัวเล็กใส่เสื้อยูนิฟอร์มของห้างที่ทำงานตั้งท่าเตรียมออกจากบ้าน

"ลัน! ขอเงินหน่อย 500" น้องชายซึ่งเป็นลูกของป้าที่ไม่เคยคิดจะเคารพนับถือเธอ แต่ชอบมาแบมือขอเงินเธอประจำ

"ฉันให้แกไปเมื่อวันก่อนก็ 700 แล้วนะแบงค์" ลัลนายืนเถียงกับคนอายุน้อยกว่าที่ตัวโตกว่าเป็นเท่าตัว

"ก็มันไม่พอนี่หว่า ท่อจะพังอีกแล้วเนี่ย" ชี้นิ้วไปทางรถมอเตอร์ไซค์ที่แต่งจนเหมือนเศษเหล็กเตรียมเอาไปขายร้านขายของเก่า

"ไม่มีหรอก ฉันให้แม่แกไปหมดแล้ว" เงินที่ซื้อมอเตอร์ไซค์ก็เงินของเธอ แต่ก็ยังมาขอเงินไปแต่งรถจากเธออยู่เรื่อยๆ

"แม่! ไหนบอกลันไม่ได้ให้ไง เอามาหน่อย 500" ลูกชายวัย 18 ตะโกนถามแม่ที่กำลังนอนหลับ ลัลนาตัดปัญหาโดยการให้สองแม่ลูกเถียงกันเองก่อนจะเดินยิ้มออกมา เงินที่เธอแอบเก็บไว้เมื่อคืนก็จะเอาไปจ่ายค่าเช่าบ้านกับค่าน้ำค่าไฟที่ค้างจนจะโดนตัดอยู่แล้ว หากเธอให้ป้าไปมีหวังเอาเงินไปลงวงไพ่หมดแน่ๆ

เบรย์เดนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาพยายามตามหาหญิงสาวที่ทำให้ใจเต้นในโซเชียลทุกช่องทางก็หาไม่เจอเพราะไม่รู้จักชื่อของเธอ ลองหาจากโลเคชันที่คนอื่นเช็กอินก็ไม่มีเลยสักรูปทั้งที่เธอสวยจนทำให้เขาใจเต้นรัวได้ขนาดนี้จะไม่ไปอยู่ในกล้องของใครเลยได้ยังไงกัน เบรย์เดนวางโทรศัพท์อย่างปลงใจ เขาหาเธอมาทั้งคืนจนได้นอนแค่ 2 ชั่วโมงก็ยังไม่เจอ โซเชียลมีเดียสามารถหาได้ทุกอย่างยกเว้นเธอคนนั้น

"นายครับ วันนี้มีนัดลูกค้านะครับ" เลขาคนสนิทเข้ามาแจ้งเจ้านายที่กำลังทำหน้าอิดโรยอยู่ในห้องทำงาน

"นายไม่สบายหรือเปล่าครับ ผมเลื่อนนัดให้ดีมั้ยครับ" หลังจากเห็นใบหน้าของเจ้านายเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอน จึงอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้เพราะคิดว่าเจ้านายทำงานไม่ได้พัก

"ไม่ๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องเลื่อน"

"ครับนาย" เลขาคนสนิทรับคำสั่งก่อนจะออกจากห้องไป

ร่างบางส่วนสูงแค่ 157 เซนติเมตร กำลังวิ่งตามรถประจำทางที่ขับเร็วราวกับความเร็วแสง หากเธอไม่ขึ้นรถคันนี้มีหวังเธอเข้างานสายแน่

"12 บาทน้อง" กระเป๋ารถเมล์เขย่ากระบอกเก็บเงินพร้อมแบมือตรงหน้าเธอ ลัลนาล้วงหยิบเศษเหรียญในกระเป๋าใบเล็กก่อนจะส่งให้กระเป๋ารถเมล์

"ลง 3 คน! ไปได้!" กระเป๋ารถเมล์ตะโกนเป็นระยะเมื่อถึงป้าย ขึ้นลงกี่คนก็ตะโกนจนเธอรู้สึกเจ็บคอแทน

"จอดหน้าห้างด้วยค่ะพี่" พอนั่งมาไม่นานก็ใกล้จะถึงที่ทำงานของเธอ ลัลนาบอกกระเป๋ารถเมล์เพื่อให้บอกคนขับ

"หน้าห้าง! เด็กจะลง!" กระเป๋ารถเมล์ตะโกนเสียงดัง ร่างบางหันไปมองรอบตัวไม่เห็นจะมีเด็กสักคนก่อนจะมาเข้าใจได้ทีหลังว่าเด็กที่กระเป๋ารถเมล์บอกก็คือเธอ เธอแค่ตัวเล็กแต่ที่จริงอายุ 21 แล้ว เธอถูกมองว่าเป็นเด็กอยู่เสมอ ทั้งที่เพื่อนรุ่นเดียวกับเธอบางคนมีลูกมีครอบครัวไปหมดแล้ว พอลงจากรถได้ก็รีบก้าวขาสั้นๆ วิ่งเข้าประตูหลังเพื่อไปตอกบัตรเข้างาน

"08.58น. อีก2นาที ฮู่!" มาถึงเวลาตอกบัตรขึ้นเวลาลัลนาโล่งใจที่ยังไม่ถึงเวลาเข้างาน ดีนะที่งานของเธอเข้า9โมงไม่งั้นเธอโดนหักเงินทุกวันแน่นอน

"ลันจ๋า วันนี้ไปเดินตลาดนัดหลังเลิกงานกันนะ" เพื่อนที่ทำงานวิ่งเข้ามากอดแขนเธอขอให้เธอไปเดินตลาดนัดด้วยกัน

"ไปอีกแล้วเหรอมิ้ง ก็ได้ๆ" เธอเป็นคนปฏิเสธใครไม่เก่งจึงตามน้ำไปกับคนอื่นตลอด ลัลนาเตรียมตัวทำงานของตนเอง วันนี้เธอไม่ได้เป็นแคชเชียร์คิดเงินแต่ได้มาเป็นพนักงานแผนกของสดแทน ลัลนาไม่เคยเกี่ยงงานให้ทำอะไรก็ทำได้หมดเพื่อเงิน