ปฏิเสธไม่ได้เลย

[เกวลิน]

“เพราะเธอ…ชอบฉันไงล่ะเกว!”

“0///0!!” คำพูดของคนตัวสูงตรงหน้า ทำฉันถึงกับเบิกตาโพลงขึ้นมา คำพูดนั้นของเขามันเหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ที่ทุบเข้ามาที่กลางอกของฉันอย่างแรง

สิ้นเสียงของเขาคุณคิมหันต์ก็โน้มหน้าตัวเองเข้ามาใกล้ฉันมากกว่าเดิม สายตาของเขาที่จ้องมองเข้ามาในดวงตาทั้งสองข้าง สลับกับมองต่ำลงไปยังริมฝีปากของฉัน คงเดาไม่ยากว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรต่อไป

ก๊อกๆๆ!! เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศที่เงียบสงัดระหว่างเราสองคน และเสียงนั่นก็ยังช่วยดึงสติของฉันกลับมาได้อย่างเต็มร้อย

พลั่ก!! ทันทีที่ได้สติฉันรีบผลักร่างของคนตัวสูงตรงหน้าให้ออกห่างจากตัวสุดแรง ก่อนจะรีบยกร่างของตัวเองออกจากโต๊ะ แล้วถอยห่างออกมาจากคนตรงหน้าให้มากที่สุด

“หึ!” สิ่งที่ฉันเห็นหลังจากนั้นคือสีหน้าของคุณคิมหันต์ที่ตอนนี้กำลังยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอีกแล้ว สีหน้าแบบนี้เป็นสีหน้าที่เขามักจะแสดงออกมาในตอนที่กำลังพึงพอใจในอะไรบางอย่าง

“ถะ…ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เกวขอตัวนะคะ” ฉันรีบหันหลังกลับมาเพื่อกวังจะออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด เพราะถ้าขืนอยู่ต่อไปฉันต้องอึดอัดตายอยู่ในห้องนี้แน่ๆ

“เดี๋ยวก่อน!” แต่ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มก้าวเท้าเดินออกไปเลยสักก้าว ฉันกลับต้องหยุดชะงักเพราะเสียงทักท้วงของคุณคิมหันต์ซะก่อน

ตึกๆๆ!! เสียงฝีเท้าของคนตัวสูดังขึ้นมาตามหลัง ใกล้เข้ามาหาฉันเรื่อยๆ จนกระทั่งเมื่อเสียงฝีเท้าเงียบไป กลับมีเสียงลมหายใจที่ดังรวยรินอยู่ใกล้ใบหูของฉันขึ้นมาแทน

นี่เขา…อยู่ใกล้ฉันขนาดนี้เลยเหรอ?

ฟึ่บ!! ในขณะที่ฉันกำลังยืนตัวแข็งทื่อรับมือกับอาการใจเต้นรัวไม่พักของตัวเองอยู่นั้น หลังจากนั้นไม่นานคนตัวสูงก็ยื่นของบางอย่างมาให้ฉันในขณะที่ตัวเขาก็ยังยืนแนบชิดกับหลังฉันไม่ห่าง

“มือถือใหม่! อย่าลืมเอาไปด้วยสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

หมับ!! ฉันคว้าสิ่งที่คุณคิมหันต์ยื่นมาให้อย่างไว โดยที่ยังไม่ได้ก้มลงไปมองมันด้วยซ้ำ ก่อนจะรีบวิ่งออกมาให้ไกลจากคนตัวสูงโดยทันที เพราะฉัน…ยืนอยู่ใกล้เขาไม่ไหวจริงๆ ขืนยังยืนอยูตรงนั้นต่อไปฉันคงได้ขาอ่อนล้มพับไปตรงหน้าเขาแน่ๆ

เพราะคำพูดของเขาก่อนหน้านี้ ที่บอกว่าฉัน…ชอบเขา! มัน…เป็นไปไม่ได้! มันไม่ใช่ความจริง! ฉันไม่มีทางชอบคนใจร้ายอย่างเขาได้แน่ๆ!!

เวลา 19.00 น.

ซ่าาา!! สายฝนที่กระหน่ำตกลงมาอย่างหนักก่อให้เกิดเป็นเสียงดังไปทั่วทั้งท้องถนน แม้ว่าตอนนี้ฉันจะนั่งอยู่ในรถก็ตาม แต่ก็ยังได้ยินเสียงฝนที่ดังอยู่อย่างชัดเจน

ฉันนั่งพิงกระจกรถแท็กซี่พลางมองไปยังสายฝนที่ตกอยู่นอกหน้าต่าง เสียงฝนที่ดังโปรยปรายอยู่ข้างนอกนั่นมันเสียงดังพอๆกับความคิดในหัวฉันตอนนี้เลย

หลังจากเลิกงานแล้วฉันก็รีบออกมาจากบริษัท แล้วกลับบ้านคนเดียวเงียบๆ โดยที่ไม่ได้อยู่รอคุณคิมหันต์เลย แม้ว่าตอนนี้เขาจะกำลังตามตัวฉันให้วุ่นอยู่ก็ตาม

ตืดๆๆ!! เสียงมือถือเครื่องใหม่ที่ดังขึ้นมาเป็นสายที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าสายที่โทรมาคือใคร

ฉันเลือกที่จะไม่สนใจสานมือถือที่ดังเข้ามา แม้ว่าจะรู้ดีว่าการทำแบบนี้จะทำให้เขาโกรธมากแค่ไหน แต่ฉันก็ยังเลือกที่จะไม่สนใจมัน เพราะฉัน…สับสน

‘เพราะเธอ…ชอบฉันไงล่ะเกว!’

คำพูดของคุณคิมหันต์ที่พูดกับฉันก่อนหน้านี้ยังคงดังแว่วอยู่ในหัวฉันไม่พักเลย ฉันรู้สึกสับสนกับคำพูดนี้ของเขามากเลยล่ะ ความรู้สึกหน่วงๆที่หน้าอกข้างซ้ายตอนที่เห็นเขาร้องไห้ ความรู้สึกอึดอัดตอนที่ได้ยินเรื่องคู่หมั้นของเขา และความรู้สึกใจเต้นแรงเวลาที่ฉันอยู่ใกล้กับเขา ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมความรู้สึกพวกนี้มันถึงเกิดขึ้นกับฉันได้

ชอบงั้นเหรอ? มันไม่ควรเป็นแบบนั้นสิ ฉันไม่ควรรู้สึกแบบนั้นกับเขาเลย ฉันเกลียดเขาไม่ใช่เหรอ? คุณคิมหันต์…คือคนที่ฉันเกลียดมากที่สุดไม่ใช่รึไง? แต่ทำไม…ทำไมฉันถึงปฏิเสธคำพูดนั้นของเขาไม่ได้เลย คำพูดที่ว่า…ฉันชอบคุณคิมหันต์! ฉัน…หาเหตุผลอื่นมาปฏิเสธมันไม่ได้จริงๆ

“นังหนู…นังหนู!!”

“เอ่อ…คะ?” ฉันสะดุ้งขึ้นมาเพราะเสียงเรียกของลุงคนขับที่ดังขึ้นมาดึงสติฉันที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนรถ

“ถึงแล้วล่ะนังหนู!” ฉันเหลือบไปมองนอกกระจกรถก่อนจะเห็นว่าตอนนี้รถมาจอดอยู่หน้าบ้านของคุณคิมหันต์แล้วจริงๆด้วย

“อ่อ! ค่ะ!” ฉันตอบรับก่อนจะก้มลงไปหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าตัวเองเพื่อจ่ายค่าแท็กซี่

“เอ๊ะ! นั่นเพื่อนหนูรึเปล่าน่ะ?”

“อะไรนะคะ?” จู่ๆลุงคนขับก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจ

“เด็กผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าบ้านนั่นน่ะ ใช่เพื่อนหนูรึเปล่า? ยืนตากฝนอยู่แบบนั้นเดี๋ยวก็ป่วยเอาหรอก”

ขวับ!! ฉันหันไปมองตามนิ้วของลุงคนขับที่ชี้ไปยังหน้าประตูบ้าน ที่ตอนนี้มีร่างของผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนตากฝนเกาะรั้วประตูหน้าบ้านไว้ไม่ห่าง และที่น่าตกใจมากกว่านั้น ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่เป็น…ทิวเขา!!