เมา

[คิมหันต์]

“เมื่อกี้…คุณว่าไงนะค้าาา?” ใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นมาในเวลาสั้นๆ ดวงตาที่เลื่อนลอย ร่ายกายที่เริ่มเซเล็กน้อย อีกทั้งน้ำเสียงที่ผิดโทนไปหมด บ่งบอกว่าตอนนี้…คนตรงหน้าผมกำลังเมาแล้วแน่ๆ

“เฮ้อออ! โง่จริงๆเลย!” ยัยนี่เอาเหล้าที่ผมแช่ไว้ในตู้เย็นมากินจนหมดเหยือกขนาดนี้ได้ยังไง? คิดว่ามันคือน้ำเปล่ารึไง? ดื่มไปขนาดนี้ถ้าไม่เมาก็คงแปลกแล้วล่ะ ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงชอบสร้างความวุ่นวายอยู่เรื่อยเลยเนี่ย? เกวลิน!

หมับ!! ผมรีบเข้าไปคว้าตัวคนตรงหน้าที่เริ่มเซยืนไม่อยู่ จนเกือบจะล้มลงไปซะแล้ว

“อืื้อ! ปล่อยน้า!! คุณคิมหันต์! ช้านม่ายด้ายโง่ซะหน่อย~ ทามมายถึงชอบว่าช้านโง่อยู่เรื่อยเลยฮ่ะ!” เกวลินเริ่มดิ้นขึ้นมา ทั้งยังขมวดคิ้วทำเสียงดุใส่ผมอีก

“คนฉลาดเขาไม่กินเหล้าหมดเหยือก ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองคออ่อนแบบนี้หรอก!”

“ฮึ่ย! แล้วใครจาปายรู้อ่ะ ว่ามันคือเหล้า คนปกติที่ไหนเขาเอาเหล้ามาส่ายว้ายนายตู้เย็นฮ้าาา!”

“เมาแล้วเรื้อนใหญ่เลยนะ ไปซะ! กลับห้องเธอไปได้ล่ะ?!” ผมปล่อยร่างของเกวลินออกจากตัว ก่อนจะเดินหันหลังกลับไป แล้วปล่อยให้คนเมาจัดการตัวเองไปซะ

หมับ!! แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ก้าวออกไปไหนเลยสักก้าว ก็กลับต้องชะงักขึ้นมาเพราะโดนเกวลินคว้าแขนเอาไว้ก่อน

“อื้อ! อย่าเพิ่งปายค่ะ คุณต้องกินข้าวที่ป้ากานเตรียมว้ายห้ายก่อนสิค้า รู้ม้าย…ว่าป้ากานเขาตั้งจายเตรียมห้ายคุณนานมากเลยน้าาา~” ภายในเวลาแค่ชั่วพริบตา ท่าทีเมาเรื้อนก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากสายตาที่มองค้อนผมอย่างกับผมเป็นยักษ์ ตอนนี้คนตรงหน้ากลับส่งสายตาออดอ้อนมาให้ผมขั้นสุดเลย ทั้งน้ำเสียง ทั้งสายตา หึ! เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ ยัยขี้เมา ชักจะอยากรู้แล้วสิว่าท่าทีตอนเมาของเธอมันจะไปสุดสักแค่ไหนกันเชียว

ฟึ่บ!! ผมเดินเข้าไปใกล้คนเมาตรงหน้าเรื่อยๆ จนตัวเธอเดินถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัว ก่อนที่ผมจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปเท้าโต๊ะกั้นตัวเธอไว้

“หึ! แต่เธอก็กินอาหารของฉันไปหมดแล้วนี่”

“โอ๊ะ! จริงด้วยอ่าาา ฮ่าๆๆ! ถ้าง้านนน…เกวต้มมาม่าห้ายกินเอาม้าาา?” สรรพนามเรียกตัวเองตอนเมาก็เปลี่ยนไปด้วยแฮ่ะ หึ! ต้มมาม่างั้นเหรอ แค่ยืนนิ่งๆยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ยังจะมาต้มมาม่าให้คนอื่นกินอีก

“ฉันไม่อยากกินมาม่า!”

“อืม…แล้วคุณอยากกินอารายเหรอคะ?” ท่าทีตอนเงยหน้าเอียงคอขึ้นมาถามผมด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนแบบนี้ มันน่าพอใจจนผมอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากขึ้นมา

ผมเพิ่งจะมาสังเกตเห็นสภาพคนเมาตรงหน้าชัดๆเอาตอนนี้แหละ เพราะตอนนี้ระยะห่างของผมกับเกวลินมันห่างกับเพียงไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ ใบหน้าเล็กของ คนตรงหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปถึงคอลงไป ริมฝีปากบางของเธอก็ด้วย มันแดงก่ำราวกับลูกเชอร์รี่สุกงั้นแหละ แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องแอบลอบกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ ก็คงไม่พ้น…สิ่งที่มันล้นออกมาจากเสื้อกล้ามของคนใต้ร่างผมนี่แหละ แม้จะไม่ได้ตั้งใจมองแต่มันก็เด่นจนดึงดูดสายตามากเกินไป จนอดมองไม่ได้เลย เฮ้อออ…ยัยเด็กนี่ อันตรายชะมัด!

ฟึ่บ!! ผมรีบผละตัวออกมาจากคนเมาตรงหน้าอย่างไว ถ้าอยู่แบบนั้นต่อไปผมคงฝืนขีดจำกัดของตัวเองไม่ได้แน่ๆ

“เดี๋ยวก่อนสิคะ คุณยางม่ายด้ายบอกเกวเลย ว่าคุณอยากกินอาราย~” แม้จะพยายามถอนตัวออกมาแล้ว แต่ก็โดนคนตรงหน้ายื้อเอาไว้อีกแล้ว แถมคนเมาตรงหน้ายังคงส่งสายตาออดอ้อนมาให้ไม่เลิกเลยด้วย

“อย่าทำหน้าแบบนั้นนะเกวลิน!”

“เกว…ทำหน้าแบบไหนเหรอค้าา?” แบบนี้ไง! สีหน้าและสายตาออดอ้อนเหมือนลูกหมาแบบนี้ไง

“ก็ทำหน้าเหมือนหมาแบบที่ทำอยู่ตอนนี้ไง!”

“เอาอีกแล้ว…คุณว่าเกวเป็นหมาอีกแล้ว!! หึ! ทั้งที่เกวเป็นคนเข้าปายในเรือนกระจกแท้ๆ แต่คุณกลับบอกป้ากานว่าเกวเป็นหมาเนี่ยนะ? ทามมายต้องว่า เกวเป็นหมาด้วย?” เกวลินทำหน้ามุ่ย ขมวดคิ้วจ้องมาทางผม นี่ไปรู้เรื่องนี้มาจากไหนเนี่ย? หูไวแบบน้ีไงถึงได้บอกว่าเหมือนหมา!

“หึ! ก็เธอชอบลักลอบทำนู้นทำนี่ในบ้านคนอื่นอยู่เรื่อย ถ้าไม่ใช่หมาแล้วจะเป็นอะไร?”

ตุบ!! เกวลินออกแรงผลักผมให้ออกจากตัว เฮอะ! นี่ขนาดเมาอยู่แต่ก็ยังแรงเยอะขนาดนี้เลย

“คนใจร้าย! เกวไม่ได้ตั้งจายจาทำดอกกุหลาบของคุณเสียหายสักหน่อย ถ้าเกวรู้ว่าเรือนกระจกนั่นมันสำคัญกับคุณขนาดน้าน เกวก็คงม่ายเข้าปายตั้งแต่แรกหรอก~” หึ! เรื่องนี้ก็รู้แล้วด้วยเหรอ? เธอมันหูตาไวเหมือนหมาจริงๆ เกวลิน

“หึ! ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าเธอทำอะไรผิด? เกวลิน” ผมก้มลงไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของ คนเมาที่กำลังก้มหน้าสำนึกผิดอยู่ตรงหน้า

ฟึ่บ!! ผมรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อของตัวเอง ซึ่งมันไม่ใช่ฝีมือของใครที่ไหนไกล แต่เป็นฝีมือของคนเมาตรงหน้าผมเนี่ยแหละ

ขวับ!! เกวลินกระตุกชายเสื้อผมเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาออดอ้อนที่อันตรายแบบเดิมอีกแล้ว ถ้าเธอยังมองฉันแบบนั้นต่อไป ฉันจะไม่ทนแล้วนะเกวลิน

“คุณคิมหันต์…เกวขอโทษน้าาา~”

“เอื้อก!!” ผมลอบกลืนน้ำลายให้กับท่าทีของคนตรงหน้า อ่า ให้ตายสิ! ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ทำหน้าแบบนั้น เธอ…เป็นคนทำให้ความอดทนของฉันหมดไปเองนะ เกวลิน

“หึ! ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษนะ เกวลิน” ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูคนตัวเล็กตรงหน้าอีกครั้ง

“ลงโทษเหรอคะ?”

“เธออยากให้ฉันให้อภัยเธอมั้ยล่ะ?”

“…อยากค่ะ” คนตรงหน้าพยักหน้าตอบกลับอย่างไร้เดียงสา ทำผมถึงกับยกยิ้มมุมปากขึ้นมาด้วยความพอใจ หึ! เธอไม่รู้ตัวเลยสินะ ว่าท่าทีของตัวเองตอนนี้มันอันตรายขนาดไหนน่ะ เกวลิน ในเมื่อเป็นคนตอบตกลงเอง งั้นฉันก็คงต้องลงโทษเธอให้สาสมกับที่เธอทำดอกกุหลาบฉันเสียหายไปแล้วล่ะ