LOGIN“ก็มันร้อนหนิ” “ที่ร้อน ไม่ใช่เพราะอากาศใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอต้องการอะไรแค่ไม่กล้าเริ่มก่อนเท่านั้น ส่วนเขายังคงรักษาสัญญาได้ดีเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ตราบใดที่เธอไม่พร้อม “หมายถึงอะไรคะ” “ป่าว นอนเถอะ” เขาสวมกอดเธอไว้แน่นก่อนจะหลับตาลง “พลึ๊บบบ” ร
“ความจริงคือ....ฉันแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หลงรักเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกวัน ก็อย่างว่า ฟังดูเหมือนตลก ใครจะไปคิดว่าหลงรักเด็กคนนี้ได้ที่สำคัญเธอยังเด็กมากๆ ได้เจออีกทีตอนอายุ 14 ที่ญี่ปุ่น ได้อยู่กับเธอในวันหิมะแรกด้วย โคตรมีความสุขเลย ตอนนั้นเธอกำลังโตเป็นสาวเห็นครั้งแรกแอบตกใจ
“ใช่ครับ ปราบพยศหงส์ได้สำเร็จแล้ว หงส์เป็นหงส์ที่สง่างาม ทั้งแข็งและแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอมีความยุติธรรมตัดสินทุกอย่างบนความถูกต้อง ถ้าพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ ” “ป๊าคะ ปราบไม่ได้พยศหงส์สำเร็จนะคะ หงส์ต่างหากที่พยศปราบ” “ปราบพยศหงส์ต่างหาก” “หงส์ พยศ ปรา
“คุณหมอคะ คนไข้ที่ถูกแทง เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หงส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปถามไถ่อาการทันที เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้สบายใจ “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียเลือดไปเยอะ หมอช่วยเต็มที่แล้วไม่สามารถยื้อชีวิตได้จริงๆ” แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดหงส์ไม่อยากเชื่อ
“มาขอฉันทำไม ถ้าเขาอยากไปก็เชิญ” หงส์แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจแต่ต้องรีบเก็บอาการ “ว่าไง จะไปอยู่กับฉันไหม” ชุนถาม ปราบคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” หงส์อ้าปากค้าง ทำตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ไหนก่อนหน้าบอกว่าอยากอยู่กับเธอนักหนา ยอมกร
“คนใจร้าย” เขาต่อว่าเธอ ทั้งที่คำนั้นมันควรหลุดออกจากปากเธอไม่ใช่เขา “ใครกันแน่ที่ใจร้าย” หงส์กัดฟัน แววตามีความโกรธแค้น “ถ้าพี่ตายไป หงส์จะเสียใจไหม” เขาถาม “ไม่” พูดจบเธอสะบัดแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินจากไปไม่หันกลับมา ปราบได้แต่มองดูแผ่นหลังผู้หญิงที่เ
“ไหว้ งั้นหรอ...” หงส์นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น วันที่เธอพนมมือไหว้ขอความเมตตาจากเขาแต่ไร้ซึ่งความปรานี “ก็ได้ กราบหงส์สิ” “ว่าไงนะ” ปราบต้องการได้ยินมันอีกครั้ง “คลานมากรอบเท้าหงส์สิคะ เผื่อหงส์จะเปลี่ยนใจ” เธอรู้ว่าเขาจะไม่ทำ คนมีศักดิ์ศรีเยอะอย่างเขาไม่ทำเรื่องอะไ
“ขอบใจนะ ที่จัดการทุกอย่างแทนฉัน” หงส์พูดกับมือขวาคนใหม่ “มันเป็นหน้าที่ครับคุณหนู” ในระหว่างที่เธอสนทนากับหยางมือขวาคนใหม่อยู่นั้น ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามา ปราบ มือขวาคนเก่าเดินเข้ามาขัดจังหวะ “มาทำไม” น้ำเสียงห้วนๆ ของเธอบ่งบอกถึงความรังเกียจ หงส์เกลียดขี้หน้าเขา
“ปล่อยยย....” ท่ามกลางพายุฝนโปรยปรายคนตัวเล็กในอ้อมกอดร้องไห้ไม่หยุด ปราบไม่มีคำพูดใดๆ เขาพยายามอธิบายแต่เธอคงไม่ฟัง สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คือ เอาร่างตัวเองเป็นเกราะป้องกันฝนให้เธอ หวังว่าไออุ่นจากกายเขาจะช่วยเยียวยาไม่มากก็น้อย หญิงสาวทรุดตัวลงในอ้อมกอด ปราบย่อตัวลงไปพร้อมกับเธอเ
“หมายถึงอะไร หงส์หรอ เธอไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย”“ห๊ะ ว่าไงนะ” ปราบแสดงสีหน้าเหมือนคนไม่เข้าใจ“ผู้หญิงคนนั้น คือ เฌอปราง เธอโกรธ ที่ฉันไปยุ่งกับ ชุน คนรักของเธอ”“พรวดดดดดดด...”“ปราบ จะไปไหนนนน” ปราบลุกพรวดจากเก้าอี้วิ่งออกไปโดยไม่มีคำล่ำลา เจียลี่งงว่าเกิดอะไรขึ้นร่างกำยำวิ่งออกมาจากโรงพยาบาลไปที่







