LOGIN<strong>ณ กาสิโนแกรนด์คอสต้า</strong>
ตรงหน้าลอบบี้ประชาสัมพันธ์ส่วนของโรงแรม ร่างสูงเพรียวของอมิยาพิงเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่รอให้พนักงานต่อโทรศัพท์ขึ้นไปหาเบอร์นาโด ซึ่งเมอร์ฟีเป็นคนรับสาย เมื่อฟังเจ้าหน้าที่ต้อนรับรายงานเสร็จเมอร์ฟีก็รีบวางโทรศัพท์แล้วเงยหน้ารายงานเจ้านายที่นั่งทำหน้าครุ่นคิดอยู่ตรงโต๊ะทำงาน
“เอ่อ เจ้านายครับ คุณอมิยามาขอพบ รออยู่ข้างล่าง”
“อะไรนะ!”
ร่างสูงขยับลุกพรวดขึ้นทันทีโดยอัตโนมัติ ชื่อที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเขา ไม่น่าเชื่อว่ากระแสจิตของเขาจะแรงถึงเพียงนี้ ถึงกับเรียกเนื้อให้มาถึงปากเสือได้ เบอร์นาโดกระตุกยิ้มมุมปากทันที หันไปหาเมอร์ฟี
“มึงลงไปรับเขาขึ้นมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย”
สั่งลูกน้องเสร็จก็กลับนั่งลงไปบนเก้าอี้ มองตามหลังลูกน้องจนหายลับออกไป ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก สายตาคมเข้มมองเขม็งไปที่ประตูอย่างรอคอย เปรียบประดุจราชสีห์กำลังรอเหยื่อที่พลัดหลงเดินเข้ามาหาถึงปากถ้ำ...
อมิยาขยับตัวตรงเมื่อเห็นร่างสูงล่ำในสูทของบอดี้การ์ดคนสนิทของเบอร์นาโดเดินออกจากลิฟต์ตรงมาหา
“เจ้านายเชิญคุณข้างบนครับ”
เมอร์ฟีกล่าวกับอมิยา หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ ดึงหมวกให้กระชับศีรษะมากขึ้นแล้วเดินตามเมอร์ฟีไป เมื่ออยู่ด้วยกันในลิฟต์ อมิยาชำเลืองมองแล้วแอบเทียบขนาดดูถ้าหากต้องมีการปะทะกัน ซึ่งก็ไม่แน่สำหรับอนาคต
เบอร์นาโดสูงประมาณหนึ่งร้อยเก้าสิบน่าจะได้ ส่วนบอดี้การ์ดก็น่าจะใกล้เคียงกัน อมิยาสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตรและแข็งแรง หล่อนรับมือแลนซ์ได้ก็ต้องรับมือพวกนี้ได้สิน่า หญิงสาวคิดกะกำลังคู่ต่อสู้
“คุณชื่ออะไร”
หญิงสาวถามออกไปเมื่อรู้สึกถึงความเงียบในลิฟต์ บางทีอาจต้องใช้แผนผูกสัมพันธภาพเพื่อผลประโยชน์ในภายภาคหน้า
“เมอร์ฟีครับ”
“คุณอยู่กับเจ้านายคุณมานานแล้วเหรอ”
ถามเหมือนเป็นการชวนคุย เมอร์ฟีขยับตัวนิดหนึ่งอย่างระวังตัว ตามสัญชาตญาณของบอดี้การ์ด หญิงสาวผู้นี้เขาเองยังไม่รู้ว่าจะมีความสัมพันธ์ด้านใดกับเจ้านาย จึงต้องระมัดระวังไว้เป็นการดีที่สุด ใครจะไปรู้อาจจะเป็นศัตรูหมายเลยต้นๆ แทนที่ของสเตฟานซึ่งเวลานี้หันมาเป็นเพื่อนคู่กัดกันไปแล้ว
“ฉันชื่อ อมิยา”
เมื่อเห็นบอดี้การ์ดร่างสูงไม่พูดตอบก็ใช้ยุทธศาตร์บุกก่อนได้เปรียบก่อนต่อไป
“ทราบแล้วครับ”
บอดี้การ์ดตอบเสียงนิ่งๆ อมิยายิ้มพร้อมยักไหล่นิดหนึ่ง เริ่มเรียนรู้ว่าเมอร์ฟีนั้นเจาะได้ไม่ยากแกล้งเก็กไปอย่างนั้นเอง หล่อนเก่งในเรื่องการอ่านบุคลิกภาพของคนพอสมควร
เบอร์นาโดขยับนั่งตัวตรงทันทีเมื่อเมอร์ฟีผลักประตูแล้วเบี่ยงตัวให้อมิยาเดินเข้ามา ร่างโปร่งระหงสวมชุดเก่ง นั่นก็คือกางเกงยีนส์เสื้อยืดสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังทับข้างนอกและหมวกแก๊ป ผมถูกรวบสอดผ่านรูด้านหลังของหมวก ใบหน้าเรียบดวงตาจ้องตรงมายังเขาไม่มีอาการหลบหรือเกรงกลัว
เมื่อเดินไปถึงหน้าโต๊ะ มือเรียวเอื้อมอ้อมไปยังเอวด้านหลังล้วงปืนออกมา เมอร์ฟีขยับตัวทันทีหากก็ชะงักเมื่ออมิยาวางปืนลงไปบนโต๊ะต่อหน้าเบอร์นาโด... ฉิบหาย... ปืนเจ้านายนี่หว่า เมอร์ฟีแทบจะร้องอ๋อในใจทันที เจ้านายรีบหันมามองหน้า
“ไอ้ฟี่มึงออกไปก่อน”
สั่งเสียงเข้มทำท่ามีความลับ เมอร์ฟีคำนับแล้วหันหลังก้าวออกไปทันทีแทบรอไม่ไหวที่จะคาบข่าวไปบอกกับไทสันถึงสาเหตุว่าทำไมเจ้านายถึงเปลี่ยนปืนและทำไมถึงตามหาตัวอมิยาอย่างบ้าคลั่งเป็นเวลาร่วมสองปี
“ปืนคุณ ฉันเอามาคืนตามสัญญา”
เสียงเรียบเอ่ยขึ้น อมิยาจุดยิ้มเมื่อเห็นพลาสเตอร์ปิดแผลตรงสันจมูกของเขา ถ้าหากเขาหลบไม่ทันดั้งคงหักไปแล้ว
เบอร์นาโดจ้องมองหน้าหล่อนนิ่งๆ ไม่พูดอะไรออกมา มือเอื้อมไปหยิบปืนสะกิดปลดล็อกและตรวจเช็กความเรียบร้อย แล้วทำท่าเล็งไปยังร่างของอมิยา
หญิงสาวยังคงยืนนิ่งเฉยไม่มีทีท่าสะทกสะท้าน...เพราะในใจรู้ดีว่าเขาไม่ทำ...ขนาดต่อยหล่อนเขายังไม่กล้าเลย...อย่างหนึ่งที่ได้เรียนรู้เวลาปะทะกันคือ...ไอ้มาเฟียหื่นนี่ไม่ชกผู้หญิง ถือเป็นข้อได้เปรียบของอมิยา
“เธอกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้มาก”
เสียงห้าวกล่าวออกมาในที่สุด ลดปืนลงนำไปเหน็บตรงเอว รู้สึกดีใจเหมือนได้ลูกรักกลับคืนสู่อก
“ฉันตกลงที่จะมาทำงานขัดดอกใช้หนี้ให้พ่อฉัน”
จู่ๆ หล่อนก็โพล่งขึ้น เบอร์นาโดเลิกคิ้วขึ้นทันควัน มองหล่อนอย่างค้นหาและจับผิด ตลอดเวลาหล่อนปฏิเสธหัวชนฝา ทำไมคราวนี้กลับเดินเข้ามาหาเขาและยอมง่ายดายเช่นนี้ หรือว่าซานโต้ให้วิธีการบีบบังคับบางอย่างที่อาจทำให้อมิยาต้องยอม ชายหนุ่มจุดยิ้ม
เจ้านายสองคนยังคงแหกปากร้องแข่งกันต่อไป เจฟิโอ ดิเอโก้ ทำหน้าเลิ่กลักนิดหนึ่ง ก่อนจะปรบมือเป็นจังหวะอย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะชอบใจใหญ่ แต่ฝาแฝดโรมกับไอริสดูเหมือนจะตกใจจึงร้องไห้แผดเสียงลั่นประสานไปกับเสียงห้าวโฉ่งฉ่างของพ่อๆคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงแห่งชีวิตชีวาและผู้คนอันเป็นที่รักที่รายล้อมผลัดหน้ากันมาเยี่ยมมาหาไม่เคยขาดสาย อมิยารู้สึกเป็นสุขกับชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ของตัวเองยิ่งนัก เด็กน้อยที่กำพร้ามารดาตั้งแต่อายุสิบสอง มีพ่อที่ไม่เคยใส่ใจให้ความรักอย่างแท้จริง แต่เวลานี้หล่อนได้มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ครอบครัวที่แสนน่ารักและอบอุ่นอย่างที่สุดค่ำคืนแสนอ่อนหวานอบอวลไปด้วยไอรักไม่เคยจืดจาง อมิยาพลิกตัวสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของเบอร์นาโด เงยหน้าขึ้นมองสบตาคมเข้มของสามีสุดที่รัก“รักคุณจัง BC” เสียงหวานกระซิบในอ้อมแขน เบอร์นาโดจุดยิ้มกริ่ม ก้มไปหอมแก้มนวลอย่างแสนรัก“รักแต่ไอ้นั่นของฉันเหรอ” เขาแกล้งแหย่กับรหัสลับที่เคยเล่าให้อมิยาฟัง“บ้า...รักทุกอย่างที่เป็นตัวคุณต่างหากเบอร์นาโด คอสต้า”อมิยากล่าวแก้ พร้อมกับค้อนให้คนลามกนิดหนึ่ง เขาส่งตาซึ้งมาให้“ฉันก็เธอที่รัก รักเธอมาก
“อื้อหือ บ่นโชคดี? กูจะอ้วก พวกหลงตัวเองนี่ไม่มีใครเกินมึงเลยจริงๆ แล้วมึงโทรมาทำไม”เบอร์นาโดด่าเสร็จก็ตบท้ายด้วยคำถาม ทำให้สเตฟานนึกขึ้นได้ เขาโทรมาหามันทุกวัน ก็เรื่องที่ต้องรอหกเดือนนั่นแหละ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าวีรตาจะทำอย่างที่พูดจริงๆเจ้าหล่อนย้ายไปนอนห้องข้างๆ กับลูกๆ และไม่ยอมให้เขานอนด้วยเขากำลังจะกระอักอารมณ์ตายเสียให้ได้เวลานี้ เพราะความเคยชินกับการนอนกอดหล่อน ทำไมเจ้าหล่อนไม่ยอมเข้าใจเขาบ้างนะ และพอเบอร์นาโดถามขึ้นมาเช่นนี้จึงทำให้สเตฟานเดือดขึ้นมาอีกครั้ง“หน็อย ไอ้เวรเบอร์ดี้ มึงบังอาจมากที่หลอกกูจนอดอยากปากแห้งขนาดนี้” สเตฟานทำเสียงเป็นเดือดเป็นแค้น“เหอะ สมน้ำหน้ามึง ต่อไปมึงจะได้จำไว้ว่ามึงกำลังเล่นกับใครอยู่” เบอร์นาโดโต้ตอบอย่างไม่เกรงกลัว สเตฟานทำเสียงฮึในลำคอ“สรุปว่ามึงเอาเมียมึงทุกคืน กูนอนกอดหมอนข้างตั้งสามอาทิตย์ เออๆ กูจะวางสายแล้ว มีธุระ”สเตฟานตัดบทอย่างปัจจุบันทันด่วน เพราะที่เบอร์นาโดไม่เห็นนั่นก็คือ วีรตาเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมขนนุ่ม เขาไม่มีโอกาสได้เห็นดวงตาหื่นกระหายของสเตฟานที่มองเมียของตัวเองราวกับเสือหิว******
“โอวว...พอแล้วแอม เอาเข้าไปเร็วที่รัก ฉันอยากปล่อยในตัวเธอ” เขาร้องบอก อมิยาไม่รอช้าขยับไปตรงกลางลำตัวของเขาแล้วหันมาเผชิญหน้า จากนั้นก็ใช้มือจับเจ้าปืนใหญ่ด้ามเขื่องตั้งขึ้นแล้วค่อยหย่อนสะโพกลงขย่มยวบจนกลืนเจ้าลำปืนยักษ์เข้าไปจนมิดด้ามการขยับโยกเพื่อพากันปีนป่ายอารมณ์แห่งกามรักปรารถนาเพิ่มดีกรีความเร่าร้อนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ เสียงครางกระเส่าปะปนกับเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย จนกระทั่งอมิยาร้องกรี๊ดยาวออกมาก่อน ตามด้วยร่างสูงที่เกร็งเฮือกเด้งแทงขึ้นสุดตัวแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปในตัวของหญิงสาวจนหมดลำ อมิยาซบตัวไปกับอกกว้างของเขาทันที“ลงมาดีกว่า นอนหงายสิที่รัก ท่านี้เดี๋ยวทับลูก” เสียงหอบเอ่ยออกมา เขาไม่ลืมที่จะห่วงเรื่องลูกจนได้ อมิยายิ้มก่อนจะค่อยพลิกตัวลงจากร่างสูงไปนอนข้างๆ เขาหันตะแคงดึงหล่อนเข้าไปกอดซุกอก“ขอบคุณนะที่รัก ที่เป็นเมียที่น่ารักเหลือเกิน ตามใจฉันเสียจนจะเสียคนแล้วนี่” คนรู้ตัวว่าถูกตามใจเอ่ยขึ้น ปากได้รูปจุมพิตไปบนผมสลวยที่ยุ่งเหยิงของหล่อน อมิยายิ้มแล้วจูบไปบนหน้าอกของเขา“ขอบคุณที่รักแอมและทำตามสัญญาทุกข้อ แอมรักคุณที่สุดค่ะเบิร์น อกนี้เป็นของแอมคนเดียวตอนนี้ แต่ถ้าลู
“ไม่ได้ ตอนนี้เธอท้องอย่าทำเก่งไปที่รัก ฉันได้ยินมาเยอะแล้วเรื่องอุบัติเหตุต่างๆ น่ะ ยิ่งเธอเป็นคนปรู๊ดปร๊าดแบบนี้ด้วย การป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเชื่อฉันเถอะ”ชายหนุ่มกล่าวด้วยเหตุผลที่อมิยาต้องยอมรับฟัง ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อมิยาพบว่าสุดที่รักของหล่อนเป็นคนคิดอะไรได้ลึกซึ้งถ้าหากเขาต้องการ ดังนั้นหญิงสาวจึงชอบฟังเวลาเขาแสดงปรัชญาที่ฉลาดๆ แต่ก็มีอยู่บ่อยๆ ที่เขาแกล้งทำขวางโลกและดื้อดึง หากส่วนใหญ่จะเป็นกับพวกลูกน้องคนสนิทและเพื่อนคู่กัดอย่างสเตฟานมากกว่าเมื่อไปถึงห้อง เบอร์นาโดประคองร่างกลมด้วยท้องห้าเดือนกว่าของเมียรักไปนั่งบนเตียง ช่วงบ่ายอมิยามักชอบเอนหลัง คงเป็นเพราะอาการตั้งครรภ์ที่ทำให้รู้สึกง่วงง่าย เบอร์นาโดจัดเวลาให้หล่อนพักผ่อนยิ่งกว่าเด็กอนุบาลเสียอีก และที่สำคัญเขาดูแลเรื่องยาบำรุง อาหารเสริมต่างๆ ให้อย่างมีวินัยอมิยารู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหลือเกินในเวลานี้ หญิงสาวมองดูใบหน้าคร้ามคมที่มีรอยยิ้มแห่งความสุขฉาบไปทั่ว เขาดูมีความสุขและหล่อขึ้นทุกวันในสายตาของหล่อน“มองแบบนี้เอาสักรอบดีไหม”เสียงห้าวเอ่ยชวน ส่งสายตากรุ้มกริ่มพราวระยับมาให้พร้อมกับเอามือมาลูบ
เบอร์นาโดยกแขนขึ้นปาดเหงื่อตรงขมับ ร่างสูงสง่าเดินไปหาอมิยาที่นั่งอยู่บนศาลาพักผ่อนบริเวณสวนหย่อมหลังคฤหาสน์ เมื่อหลายวันก่อนหลังจากที่ใช้เวลารื้อโน้นขุดนี่อยู่นานจนสวนเละเทะไปหมด ชายหนุ่มจึงฮึดสู้ใหม่ในวันนี้“จ้างพวกจัดสวนมาทำให้ดีกว่ามั้ยคะเบิร์น” อมิยาเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง...คือเป็นห่วงสวนมากกว่าห่วงคนอยากเอาใจเมียกับลูก“ไม่ได้ๆ สวนที่อื่นก็ใช้พวกนั้นมาทั้งหมด แต่สวนดอกไอริสนี่ฉันจะขอทำเอง” คนตัวสูงทำเสียงหนักแน่นและทำสีหน้าจริงจัง อมิยายื่นน้ำผลไม้ให้ ชายหนุ่มรับมาดื่มจนหมดแก้ว สายตามองดูฝีมือตัวเองอย่างชื่นชม“ฉันรื้อได้สวยไหม”ยังมีหน้ามาถามอีก มีด้วยหรือ...รื้อแล้วสวยน่ะ...อมิยาเงยหน้าขึ้นยิ้มอ่อนหวานอย่างให้กำลังใจ ดูเหมือนพ่อเจ้าประคุณจะว่างมากเกินไป ตั้งแต่เลิกทำกาสิโนและอยู่กับเมียได้ทั้งวันแบบนี้ จึงต้องหาทางให้เหงื่อออกจนได้ สวนที่สวยอยู่แล้วก็ดันมารื้อมาขุดจนมันดูไม่ได้เช่นนี้“อืม...” ไม่แน่ใจว่าจะพูดอย่างไรดี“บอกแล้วว่าฝีมือ เห็นไหม ไม่เห็นต้องพึ่งใคร”เอาเข้าไป อมิยายิ้มขบขันระคนเอ็นดูให้เขา เบอร์นาโดหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เมียรักแล้วยื่นหน้ามาหอมแก้
นิคพยักหน้านิดหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นหยิบจานออกไปจากห้อง จีน่าถอนหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ท่าทางเขาก็เหมือนจะโล่งใจพอกันที่ได้ออกจากห้องของหล่อนเสียได้งานแต่งงานมาถึง จีน่าสวมชุดเพื่อนเจ้าสาวสีครีมสายเดี่ยวเหมือนกับโซเฟีย พิธีการทุกอย่างเรียบร้อยและสมบูรณ์แบบเหมือนเช่นเบอร์นาโดและอมิยาได้แพลนเอาไว้ เพอร์เฟคเหมือนคู่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่สง่างามเหมาะสมกันยิ่งนักเมื่อถึงเวลาเต้นรำ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเป็นผู้เปิดฟลอร์ จีน่ามองดูอมิยาที่เต้นรำอยู่ในอ้อมกอดของเบอร์นาโด ทั้งคู่กระซิบกระซาบและยิ้มหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข ช่างเป็นคู่แต่งงานที่เหมาะสมกันเหลือเกินในสายตาของจีน่าต่อมาสเตฟานกับวีรตาก็จูงเจฟิโอลูกชายตัวน้อยเข้าไปเต้นรำกันสามคนพ่อแม่ลูก สเตฟานโอบด้านหลังภรรยาโดยวีรตาจับมือลูกชายโยกไปกับจังหวะดนตรี ทั้งสามหัวเราะกันสนุกสนานเป็นภาพที่ทำให้แขกเหรื่อพลอยยิ้มไปด้วยโซเฟียถูกแซมจูงไปกลางฟลอร์ในเวลาต่อมา ทั้งสองเต้นรำคู่กันอย่างสง่างาม อนาคตนายแพทย์หนุ่มหล่อกับเพื่อนสาวแสนสวยของเขา จีน่ายืนมองผู้คนเริ่มทยอยเข้าไปเต้นรำ หญิงสาวเห็นนิคกำลังยืนคุยกับแขกสาวๆ ที่คงจะเป็นแฟนคลับจึงได้โอกาสเตรียมตั







