Se connecterPartager
บทนำ (จบ)
Date de publication:
2026-10-01 18:47:27ความรู้สึกแปลกใหม่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรู้สึกว่า...เธอมีอำนาจเหนือเขา…
คนสายลุยที่เอาแต่ใจจนน่าโมโหอย่างเขาเนี่ยนะ...? นี่มันบ้า บ้าบอสิ้นดี...
เธอสลัดความคิดวุ่นวายในหัวทิ้ง ก่อนถาม “แล้วฉันต้องทำยังไง?”
นิคกี้หัวเราะเบาๆ “เริ่มจากเลือกสิ” เขาเบนสายตาไปทางชั้นวางแส้ “เลือกสิ่งที่เธออยากลอง”
เค้กเดินไปช้าๆ สายตากวาดผ่านอุปกรณ์มากมาย ก่อนหยุดอยู่ที่แส้เส้นหนึ่ง เธอเอื้อมมือไปแตะมันอย่างลังเล
“อันนี้เหรอ?”
“ถ้าเธออยากลอง ก็อันนั้น”
“มันอันใหญ่...ดูน่ากลัว...”
“งั้นก็เปลี่ยน”
“ไม่...” เค้กกำด้ามแส้แน่นขึ้นเล็กน้อย “ฉันอยากลอง”
นิคกี้ไม่ได้หัวเราะ ไม่ได้แกล้งหยอกเธอเหมือนทุกครั้ง เขาเพียงพยักหน้า
“ได้”
เค้กสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นถึงค่อยหันกลับไปมองเขา “แต่ถ้าฉันทำอะไรผิด นายต้องบอกนะ”
“รับทราบครับนายหญิง”
“แล้วก็ห้ามหัวเราะด้วย”
“ฉันจะพยายาม”
“นิคกี้!”
เขาหัวเราะออกมาในที่สุด “โอเคๆ ไม่หัวเราะแล้ว”
เค้กทำแก้มป่องใส่เขา ก่อนจะยกแส้ขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ
เพียงแค่เห็นท่าทางของเธอ นิคกี้ก็หลุดยิ้มอีกครั้ง
ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด
“เค้ก” เขาเรียกเสียงนุ่ม
“อะไร?”
“ไม่ต้องรีบ” เขามองเธอตรงๆ “คืนนี้เรายังมีเวลาอีกเยอะ”
หัวใจของเค้กเต้นแรงขึ้นมาอีกระลอก
เธอกำด้ามแส้ในมือแน่นขึ้น ก่อนจะมองคนตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ
นิคกี้ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม ปลอกข้อมือยังรั้งมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนนี้กลับมีแววรอคอยอย่างชัดเจน
“ถ้าฉันทำจริงๆ นายจะไม่โกรธเหรอ?”
“ไม่โกรธ”
“แน่นะ?”
“แน่”
เค้กสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนตัดสินใจยกแส้ขึ้น ตวัดฟาด!
เพี๊ยะ!
เสียงแส้ดังกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก
ตอนลงแส้ครั้งแรกเธอยังลังเล แต่พอเห็นเขายิ้มชอบใจ ครั้งต่อมาเธอก็เริ่มมั่นใจ
เพี๊ยะ!
เธอลงแส้ที่เดิมซ้ำ
“เอาอีก” นิคกี้เร่งเร้า
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
ยิ่งเห็นว่านิคกี้ยังคงยอมให้เธอเป็นคนกำหนดจังหวะ เค้กก็เริ่มรู้สึกสนุกกับเกมประหลาดนี้มากขึ้นเรื่อยๆ จากที่เคยกลัวว่าเขาจะหัวเราะเยาะ กลับกลายเป็นว่าเธอเริ่มแกล้งเขาเสียเอง
“ตีแบบนี้เหรอ?”
เพี๊ยะ!
“อืม”
“แล้วแบบนี้ล่ะ?”
เพี๊ยะ!
“ตามใจเธอเลย”
คำตอบนั้นทำให้เค้กยิ่งอยากลองตีแรงขึ้น
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว จนในที่สุดแผ่นหลังของเขาก็แดงเถือก เธอตัดสินใจวางแส้ลง
“พอแล้ว”
นิคกี้เงยหน้าขึ้นมองเธอ นัยน์ตาฉายแววเสียดาย “พอใจแล้ว?”
เค้กพยักหน้า
มุมปากของนิคกี้ยกขึ้นช้าๆ ก่อนถาม “งั้นขอฉันทำบ้างได้ไหม?”
“ไม่ได้!”
“ฉันไม่ได้จะตีเธอ” นิคกี้ขยับเข้าใกล้เค้ก แม้ข้อมือยังถูกล็อกเอาไว้
ตอนนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว
จากคนที่ยอมให้เธอควบคุม กลายเป็นผู้ชายที่กำลังพยายามกดข่มความต้องการของตัวเองอย่างเห็นได้ชัด หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดก็คือ ‘อาวุธประจำตัว’ ที่แข็งขึงขยายใหญ่จนน่ากลัว
“ตอนนี้ฉันอยากจับเธอมัดแล้วกดเธอลงบนเตียง” เขาบอกเสียงแหบห้าว “ขอฉันทำได้ไหม?”
คำถามนั้นกับสีหน้าแววตา และส่วนนั้นของเขาที่บวมแดงจนเหมือนพร้อมจะปริแยก ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง เธอมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมา
บางทีเธออาจจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าเกมนี้สนุกตรงไหน
ไม่ใช่เพราะอุปกรณ์พวกนั้น แต่เป็นเพราะคนตรงหน้าให้เธอเป็นฝ่ายตัดสินใจ...เขากำลังรอคำอนุญาตจากเธอ
“เอาสิ” เค้กกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนพูดต่อด้วยเสียงที่เบากว่าเดิม “ฉันอนุญาต”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนิคกี้เปลี่ยนไปทันที เขาปลดปลอกข้อมือออกอย่างรวดเร็ว ก่อนลุกขึ้นเดินไปหยิบเชือกจากชั้นวาง
เพียงไม่นาน เขาก็กลับมายืนตรงหน้าเธอ
“เธอโอเคแน่นะ?”
เค้กพยักหน้า
“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉัน”
“อืม...” เธอตอบเสียงเบาๆ ใบหน้าเริ่มแดงจัด
นิคกี้ยิ้มให้อาการนั้น ก่อนจะจับมือเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นรวดเร็วเหมือนเขาตั้งใจจะทำแบบนี้ตั้งแต่แรก
เชือกถูกผูกอย่างระมัดระวัง
เค้กถูกพาไปยังเตียงกว้างกลางห้อง
เมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับที่นอนนุ่ม ความรู้สึกตื่นเต้นก็แล่นปลาบไปทั่วร่าง
นิคกี้ก้มลงมองเธอ ก่อนถามซ้ำ “เธอแน่ใจนะว่าโอเค?”
เค้กสบตาเขา ก่อนจะพูดออกมา
“ทำเลย”
ดวงตาของนิคกี้ไหววูบ เขาก้มลงจูบเธอ แล้วกระแทกความเป็นชายที่ใหญ่โต เข้าไปในช่องทางคับแน่นของเธอทันที
“เธอบอกให้หยุดได้นะ” ถึงจะบอกแบบนั้น แต่เขากลับขยับเคลื่อนรัวเร็ว ช่องทางรักที่เปียกแฉะ ถูกกระแทกกระทั้นดังปัก ปัก!
เค้กเสียวซ่านจนรู้สึกเหมือนตัวลอย เธอร้องลั่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
“อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ!”
“ร้องอีก!”
“อ๊ะ! แรงอีก! แรงอีก!” เค้กร้องสั่งอย่างลืมตัว
นิคกี้สนองให้ทันที เขาใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้กับเตียง แล้วขยับสะโพกรัวถี่
ค่ำคืนที่ควรเป็นเพียงการทดลองเล่นเกมใหม่ๆ ค่อยๆ กลายเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความใกล้ชิดและความรู้สึกที่ยากจะห้ามปราม ทั่วทั้งห้องดังระงมไปด้วยเสียงร้องของความสุขสม
ท้ายที่สุด คืนนี้เขาและเธอก็ร่วมรักเร่าร้อนจนเสร็จสมกันไปหลายรอบ หลายหน
เค้กแปลกใจมากที่สุดท้ายแล้วตัวเองดันชอบเรื่องแบบนี้ ส่วนนิคกี้...เขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่มีวันไม่ชอบวิธีที่เขาปรนเปรอ ตอนนี้มันสายเกินกว่าที่เธอจะถอนตัวแล้ว...
ตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืนที่พ่อของเขากับแม่ของเธอไม่อยู่ที่ไทย นิคกี้ปรนเปรอทั้งเธอและตัวเองแทบจะทั้งวันทั้งคืน โดยไม่คิดเลยว่าเรื่องที่ทำอยู่มันผิด...เขาโยนกล่องถุงยางอนามัยทิ้งไปตั้งแต่วันแรกแล้ว
เขาไม่กลัวว่าจะทำเธอท้อง ตรงกันข้าม เขารอวันที่มันจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ในขณะที่เค้กยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะรู้ว่าปลายทางของเรื่องลับๆ กับพี่ชายต่างสายเลือดคืออะไร
อย่างน้อยๆ ในตอนนี้ สำหรับเขาและเธอ มันคือ ‘ความพึงพอใจ’ ของคนสองคนที่เสพติดซึ่งกันและกัน ถึงแม้ในตอนที่ได้เจอกันใหม่ๆ เค้กจะเป็นเหมือนกระต่ายที่คอยวิ่งหนีเขาตลอดเวลาก็ตาม
ใช่แล้ว...ทั้งหมดมันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น...ตั้งแต่วันที่เธอเจอกับเขาครั้งแรกที่มหาวิทยาลัย…
Dernier chapitre
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทนำ (จบ)
ความรู้สึกแปลกใหม่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรู้สึกว่า...เธอมีอำนาจเหนือเขา…คนสายลุยที่เอาแต่ใจจนน่าโมโหอย่างเขาเนี่ยนะ...? นี่มันบ้า บ้าบอสิ้นดี...เธอสลัดความคิดวุ่นวายในหัวทิ้ง ก่อนถาม “แล้วฉันต้องทำยังไง?”นิคกี้หัวเราะเบาๆ “เริ่มจากเลือกสิ” เขาเบนสายตาไปทางชั้นวางแส้ “เลือกสิ่งที่เธออยากลอง”เค้กเดินไปช้าๆ สายตากวาดผ่านอุปกรณ์มากมาย ก่อนหยุดอยู่ที่แส้เส้นหนึ่ง เธอเอื้อมมือไปแตะมันอย่างลังเล“อันนี้เหรอ?”“ถ้าเธออยากลอง ก็อันนั้น”“มันอันใหญ่...ดูน่ากลัว...”“งั้นก็เปลี่ยน”“ไม่...” เค้กกำด้ามแส้แน่นขึ้นเล็กน้อย “ฉันอยากลอง”นิคกี้ไม่ได้หัวเราะ ไม่ได้แกล้งหยอกเธอเหมือนทุกครั้ง เขาเพียงพยักหน้า“ได้”เค้กสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นถึงค่อยหันกลับไปมองเขา “แต่ถ้าฉันทำอะไรผิด นายต้องบอกนะ”“รับทราบครับนายหญิง”“แล้วก็ห้ามหัวเราะด้วย”“ฉันจะพยายาม”“นิคกี้!”เขาหัวเราะออกมาในที่สุด “โอเคๆ ไม่หัวเราะแล้ว”เค้กทำแก้มป่องใส่เขา ก่อนจะยกแส้ขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆเพียงแค่เห็นท่าทางของเธอ นิคกี้ก็หลุดยิ้มอีกครั้งไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทนำ (3)
เค้กหน้าแดงจนแทบจะลามไปถึงใบหู“นี่นาย...” เธอพูดต่อไม่ออกนิคกี้หัวเราะเบาๆ ดวงตาฉายแววเอ็นดู “ตกใจเหรอครับ คุณน้องสาว?”คำว่าน้องสาวจากปากเขาทำให้เค้กรู้สึกเหมือนถูกดึงมาหยุดยืนอยู่ที่เส้นขอบของคำว่า ‘ศีลธรรม’ แตกต่างจากนิคกี้ ที่ดูจะชอบเล่นเป็นพี่ชายน้องสาวกับเธอเอามากๆเธออดพูดไม่ได้ “ที่จริงแล้วรสนิยมนายเป็นแบบนี้สินะ?”“ไม่รู้สิ...” เขาขยับเข้ามาโอบเอวเธอ “แต่เราใช้เจ็ดวันเจ็ดคืนนี้ค่อยๆ ลองไปด้วยกันก็ได้”เค้กหน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกหน ถึงอย่างงั้นเธอก็ยังอดถามเขาไม่ได้ “ทำไมต้องซื้อคอนโด แถมยังเตรียมของพวกนี้เอาไว้เยอะตั้งขนาดนี้ด้วย”เขากอดเธอจากด้านหลังแนบชิด ทำให้ก้นของเค้กสัมผัสกับส่วนที่แข็งขึงของเขาอีกหน “ก็เรามีเวลาตั้งเจ็ดวันเจ็ดคืน...”คำตอบสั้นๆ กับสิ่งที่ดุนดันก้นทำเอาเค้กหัวใจเต้นแรงกว่าเดิมแต่แล้วนิคกี้ก็ผละออก เขาหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งขึ้นมาแล้วเริ่มอธิบายอย่างใจเย็น“อันนี้เรียกว่า ‘Cuffs’ มันคือ ‘ปลอกข้อมือ’”เค้กมองของในมือเขาอย่างระแวง “เอาไว้ใช้ทำอะไร?”“ใช้จำกัดการเคลื่อนไหวของข้อมือ แต่ไม่ได้หมายความว่าพอใส่แล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจคนใส่” เขาพลิกอุปกรณ์ให้เธอดูด้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทนำ (2)
“พี่นิคกี้...”“ว่าไงครับ น้องสาว?”“เรา...ย้ายที่กันเถอะ...”นิคกี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“เบื่อที่นี่แล้วเหรอครับ คุณน้องสาว...”เค้กไม่ตอบ เธอเพียงหลุบตาลง ใบหน้าแดงก่ำนิคกี้มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ“ได้สิ” เขาถอนส่วนนั้นออก แล้วช่วยจัดเสื้อผ้าให้เธอเรียบร้อย ก่อนจะหันมาจัดการตัวเองพลางก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กๆ ที่แดงเถือก “งั้นไปที่ของเรากัน”เค้กเงยหน้าขึ้นทันที “ที่ของเรา?”“อืม”“ที่ไหน?”“คอนโด”“นายมีคอนโดด้วยเหรอ?”“มีสิ” เขาตอบง่ายๆ ราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา จากนั้นกี้ก็อุ้มเธอที่ขาสั่นจนเดินไม่ไหวเดินออกจากห้องนั่งเล่น ไปวางลงบนที่นั่งข้างคนขับรถสปอร์ตคันเก่งที่จอดอยู่ในการาจจอดรถส่วนตัว แล้วพาเธอขับรถออกไปจาก ‘บ้าน’เค้กยังคงสงสัยอยู่ตลอดทางกระทั่งรถสปอร์ตคันหรูของเขาแล่นเข้าไปในอาคารสูงแห่งหนึ่งด้านหลังห้างดุสิตเซ็นทรัลพาร์ค เธอถึงได้รู้ว่าคำว่า ‘คอนโด’ ของนิคกี้นั้น ไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อยกลุ่มอาคารสูงตระหง่านด้านหน้าเพิ่งสร้างเสร็จใหม่เอี่ยม บริเวณล็อบบี้ของที่นี่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยหินอ่อนและดอกไม้ มีแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ห้
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทนำ (1)
“ไม่เล่นแล้ว!” เค้กวางจอยสติ๊กลงบนโซฟาดังปุบ! ก่อนจะคว้าหมอนใบใหญ่มากอด แล้วเดินหนีออกจากหน้าทีวี “สามตาแล้วนะ!” เธอหันไปบ่นใส่นิคกี้ หรือนายนเรนทร์ แทนธรรม พี่ชายตามกฏหมายของเธอเสียงหัวเราะทรงเสน่ห์ของนิคกี้ดังตามหลังเค้กมา เหมือนแตะไล้หยอกเย้า “อืม...เธอแพ้ฉันสามตาแล้วจริงๆ”เค้กหันกลับไปมองคนพูดตาขวาง แต่คนถูกมองกลับจัดปกเสื้อช็อปวิศวะของตัวเองแล้วนั่งเอนหลังสบายๆ อยู่บนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้มแบบเดิม...แบบที่ทำให้พวกผู้หญิงในมหาวิทยาลัยใจเต้น“ทำไมล่ะ?” เขาเอียงคอเล็กน้อย ถามน้ำเสียงมั่นหน้า “ก็ฉันพูดความจริง”“ฉันแค่ยังจับจังหวะเกมไม่ได้หรอก!”“อือฮึ”“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นนะ” เค้กดุ“แบบไหน?”“แบบที่เหมือนกำลังล้อฉันอยู่”นิคกี้หัวเราะทันที “ฉันไม่ได้ล้อ”“ล้อชัดๆ” เค้กทำแก้มป่องแล้วหันหน้าหนีเธอไม่อยากเล่นเกมบ้าๆ นั้นแล้วไม่ใช่เพราะมันไม่สนุก แต่เพราะนิคกี้โกง!อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้นถ้าไม่โกง แล้วคนคนหนึ่งจะชนะสามตาติดได้ยังไง?“แพ้แล้วพาลเหรอ” เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นอีกครั้งเค้กกำหมอนในมือแน่น “ฉันไม่ได้พาล!”“งั้นก็กลับมาเล่นอีกตา”“ไม่เล่นแล้ว!”“กลัวแพ้?”“ไม่ได้
Vous vous intéresseriez aussi à
