“ไม่เล่นแล้ว!” เค้กวางจอยสติ๊กลงบนโซฟาดังปุบ! ก่อนจะคว้าหมอนใบใหญ่มากอด แล้วเดินหนีออกจากหน้าทีวี “สามตาแล้วนะ!” เธอหันไปบ่นใส่นิคกี้ หรือนายนเรนทร์ แทนธรรม พี่ชายตามกฏหมายของเธอเสียงหัวเราะทรงเสน่ห์ของนิคกี้ดังตามหลังเค้กมา เหมือนแตะไล้หยอกเย้า “อืม...เธอแพ้ฉันสามตาแล้วจริงๆ”เค้กหันกลับไปมองคนพูดตาขวาง แต่คนถูกมองกลับจัดปกเสื้อช็อปวิศวะของตัวเองแล้วนั่งเอนหลังสบายๆ อยู่บนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้มแบบเดิม...แบบที่ทำให้พวกผู้หญิงในมหาวิทยาลัยใจเต้น“ทำไมล่ะ?” เขาเอียงคอเล็กน้อย ถามน้ำเสียงมั่นหน้า “ก็ฉันพูดความจริง”“ฉันแค่ยังจับจังหวะเกมไม่ได้หรอก!”“อือฮึ”“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นนะ” เค้กดุ“แบบไหน?”“แบบที่เหมือนกำลังล้อฉันอยู่”นิคกี้หัวเราะทันที “ฉันไม่ได้ล้อ”“ล้อชัดๆ” เค้กทำแก้มป่องแล้วหันหน้าหนีเธอไม่อยากเล่นเกมบ้าๆ นั้นแล้วไม่ใช่เพราะมันไม่สนุก แต่เพราะนิคกี้โกง!อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้นถ้าไม่โกง แล้วคนคนหนึ่งจะชนะสามตาติดได้ยังไง?“แพ้แล้วพาลเหรอ” เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นอีกครั้งเค้กกำหมอนในมือแน่น “ฉันไม่ได้พาล!”“งั้นก็กลับมาเล่นอีกตา”“ไม่เล่นแล้ว!”“กลัวแพ้?”“ไม่ได้
Last Updated : 2026-10-01 Read more