로그인공유
บทที่ 1 พี่ชายคนใหม่ (1)
게시일:
2026-10-07 18:12:20ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน....
หลังจากกิจกรรมรับน้องของมหาวิทยาลัยสิ้นสุดลง ทุกปีก็มักจะมีงานฉลองครั้งใหญ่ของมหาวิทยาลัยตามมา หนึ่งในกิจกรรมที่ได้รับความสนใจมากที่สุดก็คือการประกวดดาวและเดือนมหาวิทยาลัย
แน่นอนว่าเค้กไม่ได้สมัครเข้าประกวดเอง แต่เพราะเธอหน้าสวยหวานละมุน บุคลิกเรียบร้อย แถมยังมีรอยยิ้มที่ใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้ เธอจึงถูกเพื่อนๆ และรุ่นพี่ในคณะจับส่งเข้าประกวดอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ สุดท้ายจากที่คิดว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างเงียบๆ กลับกลายเป็นว่าเธอได้รับเลือกให้เป็นดาวคณะวิศวกรรมศาสตร์เสียอย่างนั้น
ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาประกวดดาวและเดือนมหาวิทยาลัยประจำปีนี้แล้ว เค้กจึงต้องรีบหาทางไปยังเวทีประกวดที่อยู่ด้านหลังอาคารจัดงาน
“ทางไหนกันแน่นะ...” เค้กก้มมองระบบจีพีเอสในโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะเงยหน้ามองทางแยกตรงหน้าอย่างลังเล
เธอเดินผิดมาสองรอบแล้ว ถ้ายังหลงทางอีกครั้ง เพื่อนในคณะคงได้ตามหาตัวกันให้วุ่น!
เค้กกำลังจะกดโทรศัพท์โทรหาเพื่อน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากด้านหลังแนวต้นไม้
“อ๊ะ...”
เสียงครางแผ่วเบาทำให้เธอชะงัก
เค้กกะพริบตาปริบๆ
เมื่อครู่...เธอได้ยินอะไรนะ?
“อ๊า...”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังชัดเจนกว่าเดิม
เค้กหันไปมองตามสัญชาตญาณ
หลังต้นไม้ไม่ไกลจากตรงนั้น มีเงาของคนสองคนอยู่ในบริเวณที่ค่อนข้างลับตา
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งคร่อมชายหนุ่ม พลางใช้มือจับส่วนที่แข็งขึงของฝ่ายชายจ่อเข้ากับส่วนสงวนของตัวเอง แล้วพยายามกดเอวลงมาอย่างยากลำบาก
เค้กถึงกับยืนตัวแข็ง
นี่มัน...อะไรกัน?
เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
ตอนนั้นเอง ฝ่ายชายก็หันมาเห็นเธอพอดี
เพียงแค่สบตากัน เค้กก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกโซ่ที่มองไม่เห็นเลื้อยรัดรอบตัว ตรึงขาเธอเอาไว้
เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก ดีจนเธอเผลอมองค้างไปหลายวินาที ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาคมคาย ดวงตาแพรวพราว ริมฝีปากได้รูป...ใบหน้านี้ เกินเลยกว่าแค่คำว่า ‘หล่อ’ ไปมาก
เขามีบางอย่างที่น่าดึงดูด
รอยยิ้มตรงมุมปาก กับสีหน้าที่ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกอายเลยสักนิดที่ถูกจับได้ในสถานการณ์แบบนี้ทำให้เค้กได้สติ
เขากำลังยิ้มให้เธอ!
เค้กรีบถอยหลัง กะว่าจะหมุนตัวเดินหนี แต่...
แกรก!
เธอดันถอยหลังไปเหยียบกิ่งไม่หัก!
หญิงสาวที่กำลังพยายามร่อนเอวยัดส่วนแข็งขึงใหญ่ยักษ์เข้าไปข้างในตัว หันขวับมามองทันที
“ว้าย!” ผู้หญิงคนนั้นร้องลั่น เธอก็รีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างลนลาน ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งหนีไปทันที ปล่อยให้ส่วนที่ตั้งโด่เด่ของฝ่ายชายโชว์หราเต็มตาเค้ก
เค้กตกใจจนได้แต่อ้าปากพะงาบๆ
ชายหนุ่มมองตามผู้หญิงคนนั้นไป ก่อนถอนหายใจอย่างเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองเค้ก
“เธอทำเหยื่อฉันหนีไป”
เหยื่อ? ผู้ชายคนนี้เรียกผู้หญิงที่กำลังมีอะไรกันว่าเหยื่อ!
“ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” เค้กรีบแก้ตัว
เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบดูจริงๆ นะ! มันเป็นอุบัติเหตุ!
“งั้นเหรอ?” เขายกคิ้วขึ้น ก่อนกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า
เค้กเริ่มรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ
ผู้ชายคนนี้จะมองอะไรขนาดนั้น!
จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา
“ถ้าอย่างนั้น...” เขาพยักพเยิดไปยังส่วนใหญ่โตที่ตั้งชี้โด่อยู่กลางลำตัว “สนใจมานั่งคร่อมตรงนี้แทนคนเมื่อกี้ไหม?”
“หา?” เค้กอ้าปากค้าง
เธอมองตามสายตาของเขาอย่างลืมตัว
เพียงเท่านั้น สมองก้อนน้อยๆ ก็เข้าใจในทันที ว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร
เขากำลังชวนเธอมีเซกส์!
บ้า! เรื่องบ้าอะไรเนี่ย!
ใบหน้าของเธอร้อนวูบขึ้นมาทันที
“โรคจิต!” เค้กรีบหันหน้าหนี ทั้งที่หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หมอนี่มันโรคจิตชัดๆ เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็กล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย! แถมยังเป็นในสถานการณ์แบบที่ผู้หญิงคนก่อนหน้าเพิ่งจะวิ่งหนีไปแบบนี้อีก!
ไอ้โรคจิตบ้ากาม!
แต่ไม่รู้เพราะอะไร...ชั่ววูบหนึ่ง ความคิดแปลกๆ กลับแล่นผ่านเข้ามาในหัวเธอ
ถ้าเธอเป็นผู้หญิงคนนั้น....จะรู้สึกยังไงนะ?
เสียงร้องของผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่...ฟังดูเสียวซ่านสมใจมาก...
เค้กรีบส่ายหน้าแรงๆ
ไม่ได้!
คณิตา! เธอคิดอะไรอยู่!
“ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” เค้กโพล่งออกมา ก่อนรีบหมุนตัววิ่งหนี
“เดี๋ยวสิ! แล้วฉันล่ะ!”
เห็นเขาชี้ไปที่ส่วนนั้นของตัวเอง เค้กก็หน้าแดงซ่าน นึกเสียใจที่หันกลับไปมอง
เสียงหัวเราะของชายหนุ่มแปลกหน้าดังตามหลังมา แต่เค้กไม่ได้หันกลับไปมองอีกแล้ว เธอวิ่งไปตามทางจนได้ยินเสียงพิธีกรประกาศผ่านลำโพง
“อีกเดี๋ยวหลังการแสดงนี้จบ ขอเชิญผู้เข้าประกวดดาวและเดือนมหาวิทยาลัยทุกคนขึ้นเวทีนะครับ!”
เค้กรีบผ่อนฝีเท้าลง
จริงด้วย!
เธอเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังจะไปประกวดดาวมหาลัย!
เค้กสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติ แล้วรีบเดินตามเสียงประกาศไปยังเวที โดยไม่ได้รู้เลยว่าทางด้านหลัง ชายหนุ่มที่เธอ ‘ทิ้ง’ มา มองตามแผ่นหลังเล็กๆ ของเธอจนหายไปจากสายตา
ท่ามกลางความเงียบงัน ชายลึกลับเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ
เมื่อครู่ตอนที่เธอเดินมา...เขาได้กลิ่นที่หอมหวานลอยมากระทบปลายจมูก...กระทั่งเธอวิ่งจากไปไกลแล้ว กลิ่นนั่นก็ยังหลงเหลืออยู่...
ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าช้าๆ
“หอม...” เขาพึมพำ “หอมน่ากินขนาดนี้...ถ้าได้เจอกันครั้งหน้า...ฉันจะไม่ปล่อยให้ยัยนั่นหลุดมือไปแน่...”
최신 챕터
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)
“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิดนิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้วขี้อายอีกแล้ว!คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหอะ! หน้าหนาหน้าทน!คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อยพนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)
“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย“แล้วไงครับ”“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”“รู้ครับ”รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!อิตาบ้านี่!“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”“ไม่ดีครับ”“ทำไมคะ”“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รักเสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)
เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”“กลัวหลงเหรอครับ”“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”“หลงทาง?”“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหนเธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสัก
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)
นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครเป็นคนทำ?”ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเลถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้วนิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจนิคกี้หันกลับไป
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)
เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลยตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิดรูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”“จริงเหรอ?”“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใ
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (1)
เช้าวันใหม่ นิคกี้ก็ยังคงถือวิสาสะพาเธอไปส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองเหมือนเมื่อวานแต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็ถามเรื่องที่แปลกมากๆ“เมื่อวานเธอพูดเรื่องให้แสดงเป็นพี่น้องต่อหน้าคนอื่น”“ใช่”“แล้วพี่น้องทั่วไปเขาเป็นกันยังไง ต้องสนิทกันถึงขั้นไหน?”เค้กขมวดคิ้วทำไมเขาถึงชอบทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยากอยู่เรื่อยเลยนะ! ใช้จิตใต้สำนึกคิดเอาเองไม่ได้เลยรึไง!“คุณก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่าฉันหมายถึงอะไร”“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่เคยมีพี่น้อง”“อ๋อ...” จู่ๆ เค้กก็นึกได้ว่านิคกี้เป็นลูกคนเดียวมาตลอด จนกระทั่งแม่ของเธอแต่งงานกับพ่อของเขาเพราะแบบนี้เขาก็เลยไม่เข้าใจขอบเขตของคำว่าพี่น้องอะไรประมาณนี้ใช่ไหม?ไม่สิ แต่พี่น้องปกติๆ ธรรมดาเขาไม่บังคับจับจูบกันแบบนั้นนี่!จู่ๆ เค้กก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานี่เธอต้องช่วยสอนคนไร้สามัญสำนึกนี่ถึงขั้นไหน?“เธอช่วยอธิบายหน่อยสิ” นิคกี้พูดขณะขับรถอย่างไม่เร่งรีบ“นิคกี้...”“ฉันฟังอยู่”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะรวบรวมความกล้า แล้วพูดออกไปในที่สุด“แค่ไม่ทำแบบที่ทำก็พอ!”“ขยายความหน่อย”นี่เธอต้องพูดจริงๆ เหรอ...เค้กเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ “พี่น้องเขาไม่กอ
다른 추천
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.1K 조회수เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.5K 조회수ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.8K 조회수พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่606.6K 조회수เคสลับบำบัดรัก 20+
มุนดัล72 조회수สุวรรณกาย
ไอดีลม68 조회수ในนามเมียเด็กของท่านประธาน
อิมฮายอน (poxnnxdda)82 조회수ห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น312 조회수
