Startseite / มาเฟีย / ปั้นรักมาเฟียร้าย / ตอนที่ 6 ไม่อยากปล่อยไปไหน

Teilen

ตอนที่ 6 ไม่อยากปล่อยไปไหน

last update Veröffentlichungsdatum: 21.06.2026 11:51:28

หลังจากที่ลูกน้องของคิรันเดินออกไปจากห้อง สายตาของปั้นหยาก็ค่อย ๆ กวาดสำรวจไปรอบห้องนอนอันโอ่อ่า รสนิยมของเจ้าของห้องสะท้อนผ่านการตกแต่งในโทนสีเข้มขรึม ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนไร้ที่ติ ทว่าในความสมบูรณ์แบบนั้นกลับดูไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด ไม่มีรูปถ่ายตั้งโชว์ ไม่มีของประดับตกแต่งที่บ่งบอกถึงเรื่องราวในอดีต ราวกับเจ้าของห้องตั้งใจจะลบเลือนตัวตนและปิดกั้นไม่ให้ใครก้าวล่วงเข้าสู่โลกส่วนตัวของเขาได้เลย

ทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปเล็ก ๆ บานหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันถูกคว่ำหน้าลงอย่างจงใจคล้ายต้องการซ่อนเร้นบางอย่างไว้

ปั้นหยาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ และทันทีที่ได้เห็นภาพที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอก็ถึงกับชะงักนิ่งไปในทันที

ในรูปนั้นปรากฏภาพของเด็กชายวัยประมาณสิบขวบ ยืนเคียงข้างหญิงสาวที่มีใบหน้าอ่อนละมุน และกำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แม้ภาพจะเริ่มซีดจางไปตามกาลเวลา ทว่าแววตาคมคู่นั้นก็ยืนยันได้อย่างดีว่าเด็กในรูปคือใคร?

คิรัน

และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มอันแท้จริงปรากฏบนใบหน้าของผู้ชายแสนนิ่งขรึมคนนี้

“ใครอนุญาตให้เธอมายุ่งกับของของฉัน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความราบเรียบดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิทดังขึ้นจากทางด้านหลัง ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะทำกรอบรูปหลุดมือ เธอรีบหันขวับกลับไปมองและพบว่าคิรันยืนประชิดอยู่ตรงประตูห้อง เสื้อเชิ้ตสีดำของเขามีรอยเลือดเปรอะเปื้อนเป็นปื้นใหญ่ ตรงช่วงแขน ดวงตาคู่คมจับจ้องมายังกรอบรูปในมือเธอด้วยสายตากดดัน จนบรรยากาศภายในห้องคล้ายจะดิ่งฮวบลงในพริบตา

ปั้นหยารีบวางรูปลงบนโต๊ะอย่างลนลาน

“ฉัน...ฉันแค่เห็นมันวางคว่ำอยู่เฉย ๆ ค่ะ”

คิรันสาวเท้าเข้าหาเธอช้า ๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยรังสีคุกคามที่ทำให้เธอเริ่มใจเสีย เขาหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมา ก่อนจะคว่ำมันลงไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างไร้เยื่อใย

“อย่ายุ่งในเรื่องที่เธอไม่ควรรู้”

ถ้อยคำนั้นราบเรียบหากแต่หนักแน่น ทว่าครั้งนี้ปั้นหยากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น โดยเฉพาะแววตาของเขาที่พาดผ่านรูปใบนั้นไปเพียงเสี้ยววินาที มันเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขาพยายามปิดบังไว้

ปั้นหยามองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แม้เบื้องหน้าเขาจะกลับมาสวมหน้ากากไร้ความรู้สึกอีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มของเด็กชายในรูปนั้นกลับติดตรึงอยู่ในใจเธอ มันไม่ใช่สายตาของปีศาจร้ายอย่างที่ใครต่อใครพากันกล่าวขานเลยสักนิด

“ผู้หญิงในรูปคือใครเหรอคะ” เธอรวบรวมความกล้าถามออกไป

คิรันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจด้วยการปลดนาฬิกาข้อมือราคาแพงวางลงบนโต๊ะ

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“แต่คุณดู...”

“ปั้นหยา” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม คล้ายเป็นสัญญาณเตือนว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอล้ำเส้นไปมากกว่านี้

หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ พยายามทำใจดีสู้เสือถามต่อ

“คุณชอบทำแบบนี้ตลอดเลยนะคะ”

“แบบไหน”

“ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่จริง ๆ แล้ว...” เธอหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น เมื่อดวงตาคมเข้มของคิรันเลื่อนมาสบตาเธออย่างจริงจัง

“ทั้งที่จริงอะไร” เสียงทุ้มต่ำถามย้ำอย่างเนิบนาบ

ปั้นหยากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ ระหว่างความปลอดภัยและความอันตรายที่เย้ายวนใจของชายคนนี้

“ช่างเถอะ”

เธอรีบเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น ทว่าคิรันกลับไม่ยอมปล่อยให้หัวข้อนี้จบลงง่าย ๆ เขาโน้มกายเข้าหาจนระยะห่างระหว่างกันหดสั้นลง ปั้นหยาจึงจำต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“พูดให้จบ”

“ฉันไม่อยากพูดแล้วค่ะ”

“แต่ฉันอยากฟัง”

หัวใจของหญิงสาวเริ่มสั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้มีความสามารถพิเศษในการต้อนให้เธอจนมุมได้เสมอ ปั้นหยาพยายามจะก้าวถอยหลังเพื่อหาพื้นที่ปลอดภัย ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกกุมไว้ด้วยฝ่ามือหนา แม้สัมผัสจะแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยพันธนาการที่ไม่อาจสลัดหลุดได้ง่าย ๆ

“คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่”

คำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจหลุดรอดริมฝีปากออกมาในที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้องชั่วอึดใจ คิรันจดจ้องใบหน้าเธออยู่นานก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม

“ฉันเคยบอกเธอไปแล้ว”

“ที่ว่าฉันเป็นหลักประกันน่ะเหรอ?”

“อืม”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ...ถ้าคุณเจอพี่ชายฉันแล้ว คุณจะปล่อยฉันไปไหม”

คราวนี้คิรันกลับนิ่งเงียบไปนานกว่าทุกครั้ง นานเสียจนปั้นหยาเริ่มใจคอไม่ดี ความเงียบที่ทอดยาวนั้นบีบคั้นความรู้สึกจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เปล่งเสียงออกมาอย่างเชื่องช้า

“ยังไม่รู้”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า

“หมายความว่ายังไงคะ”

“หมายความว่าตอนนี้...ฉันยังไม่อยากปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น”

ถ้อยคำที่ตรงไปตรงมาจนไร้การปรุงแต่ง ทำให้ปั้นหยาไปต่อไม่ถูก ใบหน้านวลเริ่มซับสีระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

“คุณพูดเหมือนฉันเป็นสัตว์เลี้ยงเลยนะ”

“ถ้าใช่ เธอก็คงเป็นสัตว์ที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยล่ะ”

“คิรัน!” ปั้นหยาแผดเสียงลั่นอย่างลืมตัว

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำในลำคอช่วยบรรเทาบรรยากาศอันตึงเครียดให้เบาบางลง ทว่าก่อนที่ปั้นหยาจะได้ต่อปากต่อคำ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

คิรันหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่วินาที สีหน้าของเขาก็พลันนิ่งขรึมลงในพริบตา

“ว่าไง”

ปลายสายรัวคำพูดออกมาอย่างรวดเร็ว คิรันรับฟังด้วยความสงบ ทว่าแววตากลับดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ

“แน่ใจนะว่าเป็นมัน”

หัวใจของปั้นหยากระตุกวูบทันที... มัน? หรือว่าจะเป็นคนที่เธอเฝ้ารอมาตลอด

“จับตัวไว้ก่อน อย่าให้คลาดสายตา ฉันจะไปจัดการเอง”

เมื่อวางสาย คิรันก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าทันที ปั้นหยาผุดขึ้นด้วยสัญชาตญาณ

“พี่ชายฉันใช่ไหม?”

คิรันตวัดสายตามองเธอ ความเงียบที่สบประสานกันคือคำยืนยันที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

“เขาอยู่ไหนคะ!”

“โกดังฝั่งท่าเรือ”

“ฉันจะไปด้วยค่ะ”

“ไม่ได้”

“ทำไมจะไม่ได้!”

“มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ”

“แต่เขาเป็นพี่ชายฉันนะคะ!” น้ำเสียงของเธอกระโชกสั่นด้วยความอัดอั้น

“รู้”

“ฉันต้องเจอเขาให้ได้!”

คิรันสืบเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือแกร่งลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเธอเพื่อตรึงให้หยุดนิ่ง

“ฟังฉันนะปั้นหยา” น้ำเสียงของเขาเข้มจัดและมั่นคง

“ฉันไม่อยากฟังค่ะ” เธอพูดพร้อมเบือนหน้าหนี กระนั้นคิรันก็เชยคางเธอให้หันมาสบตาดังเดิม

“ถ้าพี่ชายเธอเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้จริง ๆ คนรอบตัวเขาตอนนี้ไม่ใช่พวกธรรมดาที่เธอจะรับมือไหว”

“ฉันไม่สนค่ะ”

“แต่ฉันสน!”

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 95 จนต้องหลั่งน้ำตา

    ตอนที่ 95จนต้องหลั่งน้ำตาสามสัปดาห์ผ่านไปแบบแทบไม่ได้นอน โรงแรมหรูถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานวิวาห์ตลบอบอวลด้วยดอกไม้สีขาวและครีมสุดอลังการ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบราวนิยาย ทว่าเบื้องหลังคือสภาพศพเดินได้ของทีมงานคีร์นั่งหมดสภาพบนเก้าอี้ เสื้อผ้าและผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำดำเป็นแพนด้า"กูประกาศเลย... ชาตินี้กูจะไม่จัดงานแต่งให้ใครอีกแล้ว"ซิ่วอิงที่สภาพยับเยินไม่แพ้กันพิงโซฟาหลับตาแน่น"เห็นด้วย... ครั้งเดียวพอ"ส่วนมิ้นท์กับทีมงานนอนแผ่หราอยู่มุมฮอลล์"ฉันปวดหลังมาก""ฉันปวดไปหมด""ฉันเห็นดอกไม้แล้วจะร้องไห้" เสียงบ่นดังระงมปั้นหยาหัวเราะเบา ๆ มองทุกคนด้วยแววตาซาบซึ้ง"ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ นะคะที่เหนื่อยเพื่อฉันขนาดนี้""หยุดเลยยัยปั้น!"ทีมงานรีบสวน "งานอลังการขนาดนี้ พวกหนูเอาไปเล่าได้ทั้งชีวิต!""จริง! ถึงจะใกล้ตายก็ยอม!"เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง จังหวะนั้นคิรันที่เพิ่งวางสายก็เดินเข้ามา ว่าที่เจ้าบ่าวยังดูหล่อเนี้ยบเป๊ะราวกับไม่เคยผ่านนรกสามสัปดาห์มาเลยสักนิด คีร์มองแล้วหมั่นไส้"มึงไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไงวะ""เหนื่อย" คิรันตอบนิ่ง ๆ "...แต่คุ้ม"ปั้นหยาหน้าแดงก่ำ ส่วนคีร์ได้แ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 94 งานระดับชาติ

    ตอนที่ 94งานระดับชาติช่วงเย็นวันเดียวกัน ณ คฤหาสน์หรูหลังงามของคิรัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นอบอวลด้วยเสียงหัวเราะของปั้นหยากับมิ้นท์ที่เพิ่งกลับจากทริปช้อปปิ้ง ถุงสินค้าแบรนด์เนมวางเรียงรายระเกะระกะเต็มโซฟา จนป้าแย้มเดินผ่านมาเห็นแล้วต้องส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู"คุณคิรันคะ นี่พากันไปเหมาทั้งห้างเลยหรือเปล่าเนี่ย""ของลูกผมน่ะครับป้าแย้ม" คิรันตอบหน้าตายปั้นหยาหันขวับไปมองค้อนทันควัน "ลูกยังไม่ทันจะปฏิสนธิเกิดมาเลยนะคะคุณคิรัน!""ก็ต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าสิ""คุณคิรัน!"มิ้นท์หลุดหัวเราะคิก "ฉันว่านะปั้นหยา พอน้องเกิดมาเมื่อไหร่ ต้องโดนคุณคิรันสปอยล์จนเสียคนแน่ ๆ""ก็ลูกผมนี่" คิรันตอบเสียงเรียบราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก ปั้นหยายยกมือขึ้นกุมขมับทันทีทว่ายังไม่ทันจะได้เถียงอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังประสานกันขึ้นหลายเครื่องคีร์ที่นั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออยู่ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วสูง "ไลน์กลุ่ม?"ซิ่วอิงก้มมองหน้าจอแล้วอ่านออกเสียงตามตัวอักษร"พวกมึงมาที่บ้านกูด่วน มีเรื่องสำคัญจะแจ้ง"คีร์เงยหน้าสบตากับคิรันทันที"ไอ้คิรัน ตัวมึงนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้กับพวกกูเ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 93 ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เอง

    ตอนที่ 93ไม่รีบ ไม่เร่ง เดี๋ยวให้เรียนรู้เองคีร์หมุนตัวเดินกลับไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ทอดสายตามองตรงมาด้วยประกายตาเอ็นดูระคนขบขัน"อยากจะลงเล่นสนุกบทไหน เชิญตามสบายเลยครับ ผมพร้อมเปิดทางให้คุณอาละวาดได้เต็มที่"ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์กระตุกไหวให้กับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความตามใจอย่างถึงที่สุด หญิงสาวแสร้งกระแอมกลบเกลื่อนความเขิน"ถ้าอย่างนั้น... ช่วยซัพพอร์ตฉันหน่อยนะคะคุณคีร์""ได้เสมอครับ" คีร์สวนกลับทันควัน "อยากได้ระดับความรุนแรงเบอร์ไหนดีล่ะ"มิ้นท์จุดรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก"เอาแบบ... เจ็บลึกจนไม่มีวันลืมเลยค่ะ"คีร์หลุดหัวเราะในลำคอ "โหมดนี้ก็น่ากลัวใช่ย่อยแฮะ""ก็แค่อยากเปลี่ยนมาลองสวมบทผู้ล่าดูบ้าง" หญิงสาวหันไปสบตากับชายหนุ่ม "เชิญตัวแทนจากไอวาร่า ครีเอทีฟ เข้ามาได้เลยค่ะ"คีร์เอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมต่อสายหาเลขาฯ หน้าห้องทันทีเพียงไม่กี่นาทีต่อมา บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก ผู้จัดการหนุ่มใหญ่แห่งไอวาร่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียดและหวาดวิตกจนปิดไม่มิด ทว่าทันทีที่เห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงแค่คีร์ ร่างทั้งร่างก็ชะงักกึกตาค้าง"มิ้นท์?!"หญิงสาวไม่มีแม้แต

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 92 การเอาคืนที่สะใจ

    ตอนที่ 92การเอาคืนที่สะใจทว่าหลังจากก้าวขึ้นมานั่งประจำที่บนรถสปอร์ตได้ไม่นาน มิ้นท์ก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่น เมื่อสังเกตเห็นทิศทางเส้นทางบนท้องถนน“เดี๋ยวค่ะคุณคีร์... นี่มันไม่ใช่เส้นทางที่จะไปร้านอาหารนี่นา”“อือ” คีร์พยักหน้ารับสั้น ๆ“แล้วคุณกำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย”“ไปบริษัท”“หา?!” หญิงสาวหันขวับมามองตาโตทันที “บริษัทอะไรอีกคะ!”“บริษัทที่ทำงานของผมเอง” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพึมพำเรื่องดินฟ้าอากาศมิ้นท์อึ้งค้างเติ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเกิดอาการระแวดระวังภัย“คุณคิดจะวางแผนทำอะไรแปลก ๆ อีกแน่ ๆ”“ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปกินข้าว”“แล้วทำไมต้องถ่อไปกินถึงบริษัทของคุณด้วยฮะ”“ก็เพราะว่าผมยังเคลียร์สงานของตัวเองไม่เสร็จน่ะสิ” คีร์หันมาโปรยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตรงมุมปาก“และที่สำคัญคือ อยากพาคุณไปอยู่ข้าง ๆ ด้วย”ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมิ้นท์สะดุดกึกอีกหน ทว่าหญิงสาวต้องรีบดึงสติกลับมาจากภวังค์หวานนั้น“ฉันไม่ใช่เลขาฯ ส่วนตัวของคุณซะหน่อย”“ก็ลองย้ายมาเป็นดูสิ”“คุณคีร์!”ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจทันควัน ก่อนจะบังคับรถสปอร์ตหรูเลี้ยวผ่านป้อมยามเข้าสู่เขตอาคารสำนักงานใหญ่ของ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 91 ความวุ่นวายสุดน่ารัก

    ตอนที่ 91ความวุ่นวายสุดน่ารักเช้าวันต่อมาภายในคฤหาสน์หลังงามของคิรันค่อนข้างวุ่นวาย ป้าแย้มพร้อมด้วยกลุ่มแม่บ้านอีกหลายชีวิตกำลังช่วยกันจัดวางอาหารมื้อเช้าอย่างพิถีพิถันสุดฝีมือ หลังจากเมื่อคืนนี้ท่านประธานคิรันรัวสั่งเพิ่มเมนูพิเศษสำหรับคนท้องยาวเหยียดจนทุกคนแทบจำไม่หวาดไม่ไหว‘ห้ามรสจัดห้ามหวานเกินไป ห้ามของมัน ของดิบทุกชนิดห้ามเด็ดขาด แล้วผลไม้ต้องคัดสดใหม่ทุกวัน น้ำดื่มต้องอุ่นพอดี กาแฟงด ชางด น้ำเย็นงด ส่วนพวกของหมักของดองห้ามเอาเข้ามาใกล้รั้วบ้าน’น้ำเสียงทุ้มต่ำเฉียบขาดของคิรันเมื่อคืนยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวป้าแย้มจนสลัดไม่หลุด แม่บ้านบางคนถึงกับแอบขยับมากระซิบกระซาบปนขำขัน“คุณคิรันดูตื่นเต้นยิ่งกว่าคนท้องเองอีกนะคะป้า”“นั่นสิ เมื่อคืนป้ายังเห็นคุณเขานั่งหน้าเครียดอ่านข้อมูลเรื่องคนท้องในแท็บเล็ตอยู่เลยจนถึงตีสองนู่น” ป้าแย้มหลุดหัวเราะเอ็นดู “คุณเขาเห่อลูกมากจริง ๆ”จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก้าวสม่ำเสมอก็ดังแว่วมาจากทางโถงบันได ทุกสายตาหันไปมองเป็นจุดเดียวทันที ปั้นหยาค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาช้า ๆ ในชุดเดรสเนื้อนุ่มสีอ่อนสบายตา ฝ่ามือน้อยเกาะกุมราวบันไดไว้หลวม ๆ ใบหน้าหวาน

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 90 น่าจะใช่

    ตอนที่ 90 น่าจะใช่มิ้นท์ถึงกับนิ่งอึ้งสนิทของจริง คราวนี้อุณหภูมิความร้อนเริ่มแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ส่วนคนจุดชนวนระเบิดก็ยังคงบังคับรถหน้าตาเฉย ราวกับไม่ได้เพิ่งโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่หัวใจของใครบางคน หญิงสาวรีบหันหน้ากลับไปมองวิวข้างทางด้านนอกทันควัน พึมพำเสียงอุบอิบในลำคอ“คนเจ้าชู้...”คีร์แว่วได้ยินคำประนามนั้นชัดเจน เขาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี และนี่นับเป็นครั้งแรกที่การร่วมทางกลับบ้านของคนทั้งคู่ ไม่ได้มีเพียงแค่ความวุ่นวาย และเสียงทะเลาะเบาะแว้งเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมารถสปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวฝ่าความมืดของถนนยามวิกาลอย่างเงียบ ๆ ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ และเสียงเพลงสากลคลอเคลียแผ่วเบา มิ้นท์ยังคงนั่งกอดกระเป๋าคู่ใจไว้แน่น พยายามจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างเพื่อหลบหนีสายตาของคนข้าง ๆ หลังจากโดนอีกฝ่ายหยอดคำหวานจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะมาตลอดทาง ส่วนคีร์ก็ยังคงขับรถด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจจู่ ๆ เสียงสัญญาณโทรศัพท์ของมิ้นท์ก็แผดเสียงดังขึ้น หญิงสาวรีบกดปุ่มรับสายทันที“ค่ะพี่...”ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีถัดมา สีหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนไปในทันใด“ตอนนี้เลยเหรอคะ... ค่ะ ๆ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 7 ผู้ชายอันตราย

    ปั้นหยาชะงักนิ่งเมื่อถูกดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งตรึงไว้แน่น สายตาของคิรันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนเธอไม่อาจโต้แย้ง“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเสี่ยง”หัวใจของเธอไหววูบ ทั้งที่ควรจะขุ่นเคืองในความเผด็จการ แต่ลึก ๆ กลับมีความอบอุ่นบางอย่างซึมลึกเข้ามาจนเธอนึกหงุดหงิดตัวเอง“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน”คิรันจ้องลึกเ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี

    ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี“ฉันไม่ไปกับคุณ!”“งั้นเห็นทีคงต้องใช้กำลังกันหน่อยแล้ว”ชายแปลกหน้าก้าวสามขุมเข้ามาหาอย่างคุกคาม ปั้นหยาคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือที่สุดซึ่งก็คือโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะฟาดใส่อีกฝ่ายสุดแรงเกิดทันทีเพล้ง!“โอ๊ย! แม่งเอ๊ย!”มันสบถออกมาลั่นห้องเมื่อโคมไฟกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างจ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 4 เกินจะรับไหว

    ตอนที่ 4เกินจะรับไหวทันทีที่สิ้นคำพูดทิ้งท้าย จีนก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องอาหาร ปั้นหยานั่งนิ่งราวกับถูกสาป มือบางทั้งสองข้างเย็นเฉียบอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอกจนยากจะเรียบเรียง ทว่าเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าคิรันกำลังจดจ้องมองเ

  • ปั้นรักมาเฟียร้าย    ตอนที่ 3 หลักประกัน

    ปั้นหยาทอดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบ คำว่าเมียเก่าที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอนั้นราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ ความรู้สึกบางอย่างจุกเสียดขึ้นมาที่ลำคออย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับเรื่องของเขาเลยแม้แต่น้อยเสียงเรียกเข้ายังคงดังต่

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status