ตอนที่ 6 ไม่อยากปล่อยไปไหน

หลังจากที่ลูกน้องของคิรันเดินออกไปจากห้อง สายตาของปั้นหยาก็ค่อย ๆ กวาดสำรวจไปรอบห้องนอนอันโอ่อ่า รสนิยมของเจ้าของห้องสะท้อนผ่านการตกแต่งในโทนสีเข้มขรึม ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนไร้ที่ติ ทว่าในความสมบูรณ์แบบนั้นกลับดูไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด ไม่มีรูปถ่ายตั้งโชว์ ไม่มีของประดับตกแต่งที่บ่งบอกถึงเรื่องราวในอดีต ราวกับเจ้าของห้องตั้งใจจะลบเลือนตัวตนและปิดกั้นไม่ให้ใครก้าวล่วงเข้าสู่โลกส่วนตัวของเขาได้เลย

ทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปเล็ก ๆ บานหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันถูกคว่ำหน้าลงอย่างจงใจคล้ายต้องการซ่อนเร้นบางอย่างไว้

ปั้นหยาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ และทันทีที่ได้เห็นภาพที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอก็ถึงกับชะงักนิ่งไปในทันที

ในรูปนั้นปรากฏภาพของเด็กชายวัยประมาณสิบขวบ ยืนเคียงข้างหญิงสาวที่มีใบหน้าอ่อนละมุน และกำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แม้ภาพจะเริ่มซีดจางไปตามกาลเวลา ทว่าแววตาคมคู่นั้นก็ยืนยันได้อย่างดีว่าเด็กในรูปคือใคร?

คิรัน

และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มอันแท้จริงปรากฏบนใบหน้าของผู้ชายแสนนิ่งขรึมคนนี้

“ใครอนุญาตให้เธอมายุ่งกับของของฉัน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความราบเรียบดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิทดังขึ้นจากทางด้านหลัง ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะทำกรอบรูปหลุดมือ เธอรีบหันขวับกลับไปมองและพบว่าคิรันยืนประชิดอยู่ตรงประตูห้อง เสื้อเชิ้ตสีดำของเขามีรอยเลือดเปรอะเปื้อนเป็นปื้นใหญ่ ตรงช่วงแขน ดวงตาคู่คมจับจ้องมายังกรอบรูปในมือเธอด้วยสายตากดดัน จนบรรยากาศภายในห้องคล้ายจะดิ่งฮวบลงในพริบตา

ปั้นหยารีบวางรูปลงบนโต๊ะอย่างลนลาน

“ฉัน...ฉันแค่เห็นมันวางคว่ำอยู่เฉย ๆ ค่ะ”

คิรันสาวเท้าเข้าหาเธอช้า ๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยรังสีคุกคามที่ทำให้เธอเริ่มใจเสีย เขาหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมา ก่อนจะคว่ำมันลงไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างไร้เยื่อใย

“อย่ายุ่งในเรื่องที่เธอไม่ควรรู้”

ถ้อยคำนั้นราบเรียบหากแต่หนักแน่น ทว่าครั้งนี้ปั้นหยากลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น โดยเฉพาะแววตาของเขาที่พาดผ่านรูปใบนั้นไปเพียงเสี้ยววินาที มันเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขาพยายามปิดบังไว้

ปั้นหยามองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แม้เบื้องหน้าเขาจะกลับมาสวมหน้ากากไร้ความรู้สึกอีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มของเด็กชายในรูปนั้นกลับติดตรึงอยู่ในใจเธอ มันไม่ใช่สายตาของปีศาจร้ายอย่างที่ใครต่อใครพากันกล่าวขานเลยสักนิด

“ผู้หญิงในรูปคือใครเหรอคะ” เธอรวบรวมความกล้าถามออกไป

คิรันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจด้วยการปลดนาฬิกาข้อมือราคาแพงวางลงบนโต๊ะ

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

“แต่คุณดู...”

“ปั้นหยา” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม คล้ายเป็นสัญญาณเตือนว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอล้ำเส้นไปมากกว่านี้

หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ พยายามทำใจดีสู้เสือถามต่อ

“คุณชอบทำแบบนี้ตลอดเลยนะคะ”

“แบบไหน”

“ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่จริง ๆ แล้ว...” เธอหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น เมื่อดวงตาคมเข้มของคิรันเลื่อนมาสบตาเธออย่างจริงจัง

“ทั้งที่จริงอะไร” เสียงทุ้มต่ำถามย้ำอย่างเนิบนาบ

ปั้นหยากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ ระหว่างความปลอดภัยและความอันตรายที่เย้ายวนใจของชายคนนี้

“ช่างเถอะ”

เธอรีบเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น ทว่าคิรันกลับไม่ยอมปล่อยให้หัวข้อนี้จบลงง่าย ๆ เขาโน้มกายเข้าหาจนระยะห่างระหว่างกันหดสั้นลง ปั้นหยาจึงจำต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“พูดให้จบ”

“ฉันไม่อยากพูดแล้วค่ะ”

“แต่ฉันอยากฟัง”

หัวใจของหญิงสาวเริ่มสั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้มีความสามารถพิเศษในการต้อนให้เธอจนมุมได้เสมอ ปั้นหยาพยายามจะก้าวถอยหลังเพื่อหาพื้นที่ปลอดภัย ทว่าข้อมือเล็กกลับถูกกุมไว้ด้วยฝ่ามือหนา แม้สัมผัสจะแผ่วเบาแต่กลับเต็มไปด้วยพันธนาการที่ไม่อาจสลัดหลุดได้ง่าย ๆ

“คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่”

คำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจหลุดรอดริมฝีปากออกมาในที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้องชั่วอึดใจ คิรันจดจ้องใบหน้าเธออยู่นานก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม

“ฉันเคยบอกเธอไปแล้ว”

“ที่ว่าฉันเป็นหลักประกันน่ะเหรอ?”

“อืม”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ...ถ้าคุณเจอพี่ชายฉันแล้ว คุณจะปล่อยฉันไปไหม”

คราวนี้คิรันกลับนิ่งเงียบไปนานกว่าทุกครั้ง นานเสียจนปั้นหยาเริ่มใจคอไม่ดี ความเงียบที่ทอดยาวนั้นบีบคั้นความรู้สึกจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เปล่งเสียงออกมาอย่างเชื่องช้า

“ยังไม่รู้”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า

“หมายความว่ายังไงคะ”

“หมายความว่าตอนนี้...ฉันยังไม่อยากปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น”

ถ้อยคำที่ตรงไปตรงมาจนไร้การปรุงแต่ง ทำให้ปั้นหยาไปต่อไม่ถูก ใบหน้านวลเริ่มซับสีระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

“คุณพูดเหมือนฉันเป็นสัตว์เลี้ยงเลยนะ”

“ถ้าใช่ เธอก็คงเป็นสัตว์ที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยล่ะ”

“คิรัน!” ปั้นหยาแผดเสียงลั่นอย่างลืมตัว

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำในลำคอช่วยบรรเทาบรรยากาศอันตึงเครียดให้เบาบางลง ทว่าก่อนที่ปั้นหยาจะได้ต่อปากต่อคำ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

คิรันหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่วินาที สีหน้าของเขาก็พลันนิ่งขรึมลงในพริบตา

“ว่าไง”

ปลายสายรัวคำพูดออกมาอย่างรวดเร็ว คิรันรับฟังด้วยความสงบ ทว่าแววตากลับดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ

“แน่ใจนะว่าเป็นมัน”

หัวใจของปั้นหยากระตุกวูบทันที... มัน? หรือว่าจะเป็นคนที่เธอเฝ้ารอมาตลอด

“จับตัวไว้ก่อน อย่าให้คลาดสายตา ฉันจะไปจัดการเอง”

เมื่อวางสาย คิรันก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าทันที ปั้นหยาผุดขึ้นด้วยสัญชาตญาณ

“พี่ชายฉันใช่ไหม?”

คิรันตวัดสายตามองเธอ ความเงียบที่สบประสานกันคือคำยืนยันที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

“เขาอยู่ไหนคะ!”

“โกดังฝั่งท่าเรือ”

“ฉันจะไปด้วยค่ะ”

“ไม่ได้”

“ทำไมจะไม่ได้!”

“มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ”

“แต่เขาเป็นพี่ชายฉันนะคะ!” น้ำเสียงของเธอกระโชกสั่นด้วยความอัดอั้น

“รู้”

“ฉันต้องเจอเขาให้ได้!”

คิรันสืบเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือแกร่งลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเธอเพื่อตรึงให้หยุดนิ่ง

“ฟังฉันนะปั้นหยา” น้ำเสียงของเขาเข้มจัดและมั่นคง

“ฉันไม่อยากฟังค่ะ” เธอพูดพร้อมเบือนหน้าหนี กระนั้นคิรันก็เชยคางเธอให้หันมาสบตาดังเดิม

“ถ้าพี่ชายเธอเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้จริง ๆ คนรอบตัวเขาตอนนี้ไม่ใช่พวกธรรมดาที่เธอจะรับมือไหว”

“ฉันไม่สนค่ะ”

“แต่ฉันสน!”