ตอนที่ 4 เกินจะรับไหว

ตอนที่ 4

เกินจะรับไหว

ทันทีที่สิ้นคำพูดทิ้งท้าย จีนก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องอาหาร ปั้นหยานั่งนิ่งราวกับถูกสาป มือบางทั้งสองข้างเย็นเฉียบอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอกจนยากจะเรียบเรียง ทว่าเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าคิรันกำลังจดจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“กลัว?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นสั้น ๆ ปั้นหยาเงยหน้าสบตาเขาในทันทีเพื่อซ่อนความหวั่นไหว

“ฉันไม่ได้กลัว”

“งั้นทำไมหน้าซีดขนาดนั้น”

“ฉันแค่...”

“อย่าไปใส่ใจคำพูดของจีนมาก” เขาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผู้หญิงคนนั้นชอบพูดจาเกินจริงไปเรื่อย”

“เธอเป็นแฟนเก่าคุณเหรอคะ” ปั้นหยากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจโพล่งถามออกไปตรง ๆ ตามที่ใจคิด

คิรันนิ่งไปเพียงครู่คล้ายกำลังทบทวนความทรงจำ ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ

“เคยคุย”

“แค่นั้นเหรอคะ” เธอย้ำถามทั้งที่ยังแคลงใจ เพราะสถานะที่โชว์บนหน้าจอมันไม่เหมือนแค่คนเคยคุย

“อืม”

หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเหตุใดความรู้สึกหนักอึ้งในอกเมื่อครู่ถึงได้มลายหายไปจนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเมื่อเขายืนยัน และเธอก็ยิ่งนึกเกลียดตัวเองมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นว่าคิรันกำลังจ้องมองเธอราวกับสามารถอ่านความรู้สึกที่ซ่อนเร้นนั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“ทำหน้าแบบนั้นทำไม” มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ดูเจ้าเล่ห์

“แบบไหนคะ”

“เหมือนคนกำลังโล่งใจ”

“คุณคิดไปเองทั้งนั้นแหละค่ะ” ปั้นหยาโต้ตอบกลับไปรวดเร็วเสียจนดูเหมือนเป็นการร้อนตัว

“อืม” คิรันมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ

แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยคำใดต่อ แต่สายตาที่ดูเหมือนจะรู้ทันไปเสียทุกอย่างนั้นกลับยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดใจ เหมือนว่าเธอเป็นเพียงสมุดภาพที่เขาเปิดอ่านได้ทุกหน้าโดยที่เธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืน

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ” ปั้นหยาลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความขัดใจ ทว่ายังไม่ทันที่จะก้าวพ้นโต๊ะอาหาร มือของคิรันก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้เบา ๆ สัมผัสที่คาดไม่ถึงนั้น ทำให้หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบและเต้นผิดจังหวะไปในทันที

“อะไรอีกคะ”

“นั่งลงก่อน”

“ฉันไม่...”

“มีเรื่องจะคุยด้วย”

น้ำเสียงของคิรันเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันดูจริงจังและหนักแน่นขึ้นจนปั้นหยาต้องชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็ยอมทรุดตัวลงนั่งอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้ คิรันค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากข้อมือเธอช้า ๆ ทว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือหนานั้น กลับยังคงซึมลึกอยู่บนผิวหนังไม่จางหาย

“วันนี้ฉันต้องออกไปทำธุระข้างนอก”

“แล้วยังไง มาบอกฉันทำไม”

“เธอต้องอยู่ในบ้าน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด”

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจในทันที

“คุณจะขังฉันจริง ๆ ใช่ไหมคะ”

“เรียกว่าเป็นการป้องกันจะดีกว่า”

“แล้วมันต่างกันตรงไหนไม่ทราบ”

“ต่าง”

คิรันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงตาคมเข้มจดจ้องมองเธออย่างจริงจัง

“ข้างนอกนั่น... ตอนนี้มีคนกำลังตามหาตัวเธออยู่”

“เจ้าหนี้เหรอคะ”

“มันมากกว่านั้น”

“คุณหมายความว่ายังไง”

ชายหนุ่มเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที คล้ายกำลังประเมินว่าควรจะเปิดเผยข้อมูลให้เธอรับรู้มากน้อยเพียงใด สุดท้ายเขาก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พี่ชายของเธอเอาข้อมูลบางอย่างไปขาย”

“ข้อมูลอะไรคะ”

“เรื่องที่คนทั่วไปไม่ควรรู้”

คำตอบแสนกำกวมนั้นยิ่งทำให้ปั้นหยารู้สึกอึดอัดและหวาดระแวงมากขึ้นกว่าเดิม

“แล้วคุณเกี่ยวอะไรกับเรื่องพวกนี้กันแน่”

คิรันยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อนก่อนเอ่ย

“ยิ่งรู้น้อยเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น”

“แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้นะ!”

“ไม่มี”

คำปฏิเสธสั้น ๆ ทว่าเด็ดขาดนั้น ทำให้ปั้นหยาหน้าเสียในทันที คิรันจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ปั้นหยา” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอออกมาเต็ม ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หัวใจของหญิงสาวพลันเต้นผิดจังหวะไปอย่างไม่มีเหตุผล

“อยู่เฉย ๆ ในที่ของเธอ แล้วฉันจะจัดการทุกอย่างเอง”

“ฉันไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิต”

“แต่ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ในโลกของฉัน” เขาเอ่ยช้า ๆ เน้นย้ำทุกถ้อยคำ

“และในโลกใบนี้ คนที่อ่อนแอไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกอะไรได้ทั้งนั้น”

ปั้นหยากำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ เธอเกลียดคำพูดแสนโอหังของเขา ทว่าสิ่งที่เกลียดที่สุดกลับเป็นความจริงที่เขาพูดออกมา  เพราะในยามนี้เธอช่างไร้กำลัง และไม่มีหนทางใดที่จะต่อกรกับผู้ชายคนนี้ได้เลยจริง ๆ

ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของคิรันก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับดูเคร่งขรึมและดุดันขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง เขากดรับสายด้วยท่าทีที่เด็ดเดี่ยว

“ว่าไง”

ปลายสายเอ่ยรายงานบางอย่างสั้น ๆ ทว่าเพียงไม่กี่วินาที ดวงตาคมเข้มของคิรันก็มืดครึ้มลง ราวกับพายุกำลังตั้งเค้า

“ใครอนุญาตให้มันล่วงล้ำเข้าเขตโกดัง”

น้ำเสียงกดต่ำจนน่าขนลุกทำให้ปั้นหยานั่งนิ่งไปโดยอัตโนมัติ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความหวาดหวั่น

“จับตาดูไว้ก่อน อย่าเพิ่งลงมือ”

สิ้นประโยคนั้น เขาก็ตัดสายทิ้งทันที บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก คิรันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะหยิบปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักข้างโต๊ะขึ้นมาเหน็บไว้ที่ด้านหลังเอวอย่างชำนาญ ภาพนั้นทำให้ใบหน้าของปั้นหยาเริ่มซีดเผือด แม้จะรู้ดีว่าเขาเป็นบุคคลอันตราย แต่การได้เห็นอาวุธร้ายแรงต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ก็ทำให้เธอตระหนักได้ว่า โลกของผู้ชายคนนี้ช่างโหดร้ายและห่างไกลจากชีวิตปกติของเธอเสียเหลือเกิน คิรันหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานครู่หนึ่ง

“ขึ้นห้องไปซะ”

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องรู้”

“แต่ว่า...”

“ปั้นหยา” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงเข้มขึ้นและแฝงไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจขัดขืน

“อย่าดื้อ”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอึดอัดใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้โต้ตอบอะไร เสียงกัมปนาทจากปลายกระบอกปืนก็ดังสนั่นมาจากภายนอกคฤหาสน์

ปัง!

ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจสุดขีด ตามมาด้วยเสียงโวยวายและเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นวายอยู่ด้านนอก หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ทว่าคิรันกลับนิ่งสงบ ราวกับว่าเขาคุ้นชินกับสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้เป็นอย่างดี เขารีบดึงร่างของปั้นหยาให้มาหลบอยู่ด้านหลังตนเองทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“อยู่ข้างหลังฉันไว้ ห้ามโผล่ออกมาเด็ดขาด”

ปั้นหยาถูกดึงเข้าไปชิดแผ่นหลังกว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกจนหัวใจเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ทว่าครั้งนี้ความตื่นเต้นนั้นถูกกลบด้วยความหวาดกลัวจากเสียงปืนที่ยังคงดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ปัง! ปัง!

“โธ่เว้ย! มันบุกเข้ามาถึงข้างในแล้ว!” เสียงลูกน้องตะโกนก้องมาจากโถงด้านหน้าด้วยความตระหนก

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ...”

คิรันไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมเข้มจดจ้องไปยังทิศทางของเสียงอย่างระแวดระวัง ก่อนจะดันตัวเธอไปทางบันไดอย่างรวดเร็ว

“ขึ้นไปข้างบน เดี๋ยวนี้!”

“แต่คุณ...”

“ไป!”

เสียงตวาดที่ดังกว่าทุกครั้งทำให้เธอสะดุ้งโหยง และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง

เพล้ง!

กระจกบานใหญ่ด้านหน้าคฤหาสน์ก็แตกกระจาย เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของแม่บ้านดังระงมไปทั่ว ปั้นหยาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นชายชุดดำหลายคนบุกเข้ามาด้านในพร้อมอาวุธครบมือ นี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ธรรมดา แต่มันคือการหมายเอาชีวิต คิรันยกปืนขึ้นเล็งอย่างรวดเร็ว

ปัง! ชายคนหนึ่งล้มฟุบลงต่อหน้าต่อตาเธอ ปั้นหยาช็อกจนพูดไม่ออก ก้าวขาก็แทบไม่ขยับ ภาพหยดเลือดที่กระเซ็นลงบนพื้นหินอ่อนทำให้เธอหน้าซีดเผือด ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุม คิรันหันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาทีด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก

“อย่ามอง”

ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว เธอเห็นทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตา

“พาเธอขึ้นไปข้างบน!” คิรันสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ก่อนจะหันไปยิงสวนกลับศัตรูอีกครั้ง

ปัง! ลูกน้องคนสนิทรีบถลาเข้ามาดึงแขนปั้นหยาอย่างรวดเร็ว

“เร็วครับคุณปั้นหยา!”

หญิงสาวแทบจะไม่มีแรงก้าวเดิน แต่สุดท้ายก็ถูกกึ่งลากกึ่งจูงขึ้นบันไดไปอย่างทุลักทุเล เสียงปืนยังคงดังไล่หลังไม่หยุดหย่อน หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมา

“พวกมันเป็นใครคะ...”

“ศัตรูของนายครับ”

“แล้วทำไมต้องบุกมาถึงที่นี่ด้วย”

ลูกน้องชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“เพราะคุณอยู่ที่นี่ไงครับ”

ปั้นหยาชะงักงันทันที ทว่ายังไม่ทันจะได้ซักไซ้ต่อ เสียงระเบิดก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากชั้นล่าง ตู้ม! แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เธอเกือบล้มคะมำ

“กรี๊ด!”

แสงไฟในคฤหาสน์ดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉินสีแดงที่ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าสะพรึงกลัวราวกับฝันร้าย

“เข้าไปหลบห้องนี้ครับ!”

ลูกน้องรีบเปิดประตูห้องหนึ่งแล้วดันเธอเข้าไปด้านใน ปั้นหยาหันกลับไปถามด้วยความกังวลที่พุ่งพล่าน

“แล้วคิรันล่ะคะ!” คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากเธอโดยไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ

“นายดูแลตัวเองได้ครับ”

พูดจบเขาก็ปิดประตูลงทันที ปั้นหยาถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในห้องที่มืดมิด เสียงปืนยังคงดังลอดเข้ามาเป็นระยะให้ได้ยิน เธอกอดตัวเองไว้แน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นพร่า นี่มันบ้าบอเกินกว่าที่เธอจะรับไหว...

ชีวิตของเธอควรจะเป็นเพียงเจ้าของร้านดอกไม้ธรรมดา ไม่ใช่ต้องมาติดอยู่ท่ามกลางสงครามที่เดิมพันด้วยชีวิตแบบนี้ ทว่ายิ่งพยายามหาทางหนี ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนจะถูกพาขึ้นมากลับผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ภาพของคิรันที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ

เขาเลือกที่จะยกปืนขึ้นปกป้องเธอโดยไม่ลังเล ทั้งที่เขาสามารถทิ้งเธอไว้ตรงนั้นเพื่อเอาตัวรอดก็ได้

ปั้นหยากัดริมฝีปากแน่น พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป เขาคงไม่ได้ทำเพราะเป็นห่วงเธอหรอก... เธอเป็นแค่หลักประกันที่มีค่าเท่านั้น

ใช่... มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ปั้นหยาสะดุ้งโหยง หันไปมองตามเสียงทันที หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้อง ทว่านั่นไม่ใช่คิรัน...ชายแปลกหน้าคนนั้นถือปืนอยู่ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหี้ยมเกรียมและน่าขนลุก

“เจอตัวจนได้”

ปั้นหยาถอยร่นไปด้านหลังทันทีจนขาชนเข้ากับขอบเตียง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ชายคนนั้นปิดประตูลงช้า ๆ ก่อนจะยกปืนขึ้นควง ราวกับว่ามันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง

“ไม่นึกเลยว่าไอ้คิรันจะซ่อนผู้หญิงไว้จริง ๆ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูแคลน ปั้นหยาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง แม้ว่ามือไม้จะเย็นเฉียบไปหมดแล้วก็ตาม

“คุณ... เป็นใครคะ”

“คนที่จะพาเธอออกไปจากที่นี่ไง” เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย “ถ้าเธอยังอยากจะมีลมหายใจอยู่ต่อไปล่ะนะ”

หญิงสาวกวาดสายตามองหาทางหนีอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้องนี้กลับไม่มีทางออกอื่นใดให้เธอเลยสักทางเดียว...