ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี

ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี

“ฉันไม่ไปกับคุณ!”

“งั้นเห็นทีคงต้องใช้กำลังกันหน่อยแล้ว”

ชายแปลกหน้าก้าวสามขุมเข้ามาหาอย่างคุกคาม ปั้นหยาคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือที่สุดซึ่งก็คือโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะฟาดใส่อีกฝ่ายสุดแรงเกิดทันที

เพล้ง!

“โอ๊ย! แม่งเอ๊ย!”

มันสบถออกมาลั่นห้องเมื่อโคมไฟกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ปั้นหยารีบอาศัยจังหวะนี้วิ่งถลาไปทางประตู ทว่ายังไม่ทันจะถึงจุดหมาย มือหนาก็เอื้อมมากระชากเส้นผมของเธอจากทางด้านหลังอย่างรุนแรงจนหน้าหงาย

“กรี๊ด!”

ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ปรานี หยาดน้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน ชายคนนั้นเดินเข้ามาคว้าแขนเธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นอย่างหยาบคาย

“ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!”

“ปล่อยฉันนะ!”

ปั้นหยาดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทว่ายิ่งเธอดิ้นรน อีกฝ่ายก็ยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวมากขึ้น

“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากโดนเป่าหัวกระจุย!”

ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกจ่อเข้าที่ข้างแก้มเนียนในทันที หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

“ดี...” ชายคนนั้นแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารดผิวแก้ม “รู้ไหมว่าพวกเราอยากเห็นสีหน้าไอ้คิรันตอนที่มันต้องเสียของสำคัญไปใจจะขาด”

ปั้นหยาชะงักงันไปครู่หนึ่ง... ของสำคัญงั้นเหรอ? เธอไม่ใช่ของสำคัญอะไรของเขาเสียหน่อย

ปัง! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างของชายตรงหน้าชะงักค้าง ก่อนที่เลือดสีแดงฉานจะค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากหัวไหล่ เขาหันขวับกลับไปมองทางต้นเสียงทันที และนั่นทำให้ปั้นหยาได้เห็นร่างที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู... คิรัน

ใบหน้าหล่อเหลาในยามนี้ดูราบเรียบจนน่ากลัว ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยรังสีแห่งความอำมหิตในแบบที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน ในมือของเขาถือปืนมั่นคง ปลายกระบอกปืนยังมีควันจาง ๆ ลอยละล่องออกมา

“ปล่อยเธอซะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้า ๆ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องคล้ายจะลดอุณหภูมิลงฉับพลัน

“หวงก้างขนาดนี้เลยเหรอวะ” ชายที่จับตัวปั้นหยาไว้แค่นหัวเราะหยัน

คิรันไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่าแววตาของเขากลับดูดุดันและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“ฉันบอกให้ปล่อย”

ครั้งนี้น้ำเสียงของเขาเข้มจัดและทรงพลัง อีกฝ่ายรีบกระชากร่างของปั้นหยาเข้ามาบังตัวเองไว้เป็นโล่มนุษย์ พร้อมกับจ่อปืนเข้าที่ขมับของเธอทันที

“ถอยไป!”

ปั้นหยาหายใจติดขัดด้วยความหวาดเสียว หยาดน้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาในทันที

“คิรัน...” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเช่นนั้น และเพียงเสี้ยววินาทีสั้น ๆ ดวงตาของคิรันก็ไหววูบไปเล็กน้อย แม้จะเพียงนิดเดียวแต่ปั้นหยากลับมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน ชายที่จับเธอไว้แสยะยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“ดูท่ามึงจะติดใจผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่กูคิดนะ”

คิรันค่อย ๆ ลดปืนในมือลงเล็กน้อย ท่าทีของเขาดูเหมือนจะยอมถอย ทว่าปั้นหยากลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ เพราะสายตาของเขานิ่งสงบจนเกินไป... นิ่งเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มรอจังหวะตะครุบเหยื่อ และในวินาทีต่อมา

ปัง! เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เร็วเกินกว่าที่ปั้นหยาจะมองตามทัน รู้ตัวอีกที ร่างของคนที่จับเธอไว้ก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ปั้นหยาตัวสั่นเทิ้มด้วยความช็อก ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกดึงเข้าไปโอบกอดไว้แน่นในอ้อมอกกว้าง

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ มือใหญ่บีบไหล่เธอไว้แน่นคล้ายต้องการสำรวจให้แน่ใจว่าเธอยังปลอดภัยดี ปั้นหยาหอบหายใจสั่นพร่า ใบหน้าซุกอยู่กับแผ่นอกกว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ฉะ... ฉัน...”

เธอพูดอะไรไม่ออก ร่างกายยังคงสั่นเทาไม่หยุด คิรันก้มลงมองเธอ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับรอยแดงช้ำที่ข้อมือบาง แววตาของเขาพลันมืดครึ้มลงอย่างน่าสะพรึงกลัว

“มันแตะต้องตัวเธอ?”

ปั้นหยาชะงักไปกับน้ำเสียงนั้น มันราบเรียบแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนพายุที่กำลังจะระเบิดออกมา ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไร คิรันก็ตวัดสายตาไปมองร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ชายคนนั้นยังไม่สิ้นใจและกำลังพยายามกระเสือกกระสนคลานหนี คิรันยื่นปืนในมือให้ลูกน้องที่ตามมาสมทบ ก่อนจะเอ่ยสั่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

“พาปั้นหยาออกไปจากที่นี่”

“ครับนาย”

ทว่าปั้นหยากลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ

“คิรัน...”

ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าลง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่สั่นไหว “คุณจะทำอะไรคะ”

คิรันจ้องมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบไล้แก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบาเป็นครั้งแรก สัมผัสนั้นอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อทว่ากลับขัดกับบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง แต่คำตอบของเขา... กลับทำให้ปั้นหยารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

“ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องของของฉัน... มันต้องชดใช้อย่างสาสม”

ปั้นหยาตัวแข็งทื่อไปในทันที โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำนิยามที่เขาใช้เรียกขานเธอ... "ของของฉัน"

หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก ขณะที่สายตาคมเข้มของคิรันยังคงตรึงรั้งเธอไว้ไม่วางตา ราวกับต้องการตอกย้ำถึงอำนาจที่เหนือกว่า เพื่อให้เธอตระหนักว่าบัดนี้เธอได้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว

“ฉันไม่ใช่ของคุณ...” เธอพึมพำกระซิบออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นสั่นพร่าเสียจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

คิรันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มใสออกให้อย่างเนิบนาบ สัมผัสที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนทว่ากลับแฝงไปด้วยความคุกคาม

“แต่คนพวกนั้นคิดว่าใช่”

“...”

“และนั่นคือเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้”

“คุณเป็นคนจับฉันมาต่างหากล่ะคะ”

“แล้วยังไง? ในเมื่อตอนนี้เธออยู่กับฉัน” สิ้นประโยคเขาก็ชักมือกลับแล้วหันไปสั่งลูกน้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจัง

“พาเธอไปที่ห้องของฉัน”

“ห้องของคุณเหรอคะ?”

“ห้องเดิมของเธอไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีคำว่าแต่”

น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบและเฉียบขาดดังเดิม ประหนึ่งว่าสัมผัสที่ดูอ่อนโยนเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอคิดไปเอง ลูกน้องรีบกึ่งจูงกึ่งพยุงปั้นหยาให้ออกจากห้องนั้นทันที ทว่าก่อนที่บานประตูจะปิดสนิทลง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนขาดใจก็ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง มันเป็นเสียงของชายคนนั้น... เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความทรมานแสนสาหัสจนปั้นหยาหน้าซีดเผือด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมองความสยดสยองที่กำลังเกิดขึ้นเบื้องหลังบานประตูนั้นเลย

ห้องนอนของคิรันตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ ภายในกว้างขวาง โอ่อ่า และตกแต่งอย่างหรูหราทว่ากลับดูเงียบเชียบจนน่าใจหาย ปั้นหยานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ขณะที่ลูกน้องนำกล่องปฐมพยาบาลมาวางลงตรงหน้าเธออย่างสุภาพ

“นายสั่งให้ผมมาทำแผลให้คุณครับ”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ...”

แม้ปากจะปฏิเสธ ทว่ารอยแดงช้ำและบาดแผลเล็ก ๆ ที่ข้อมือรวมถึงลำแขนบางกลับปรากฏเด่นชัดจนน่ากลัว ลูกน้องคนนั้นแสดงสีหน้าอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นท่าทีดื้อรั้นของเธอ

“ถ้าคุณไม่ยอมให้ผมทำแผลให้... พวกผมคงต้องลำบากแน่ ๆ ครับ”

ปั้นหยาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความลำบากใจของอีกฝ่าย

“งั้นเดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ คุณออกไปเถอะ”

“แต่นายสั่งไว้ว่า...”

“ขอโทษนะคะ พอดีฉันไม่ค่อยสะดวกใจน่ะค่ะ”

“ครับ... ถ้าอย่างนั้นผมจะคอยเฝ้าอยู่ห่าง ๆ นะครับ”

สุดท้ายเธอก็จำต้องยอมทายาและทำแผลเงียบ ๆ เพียงลำพัง ระหว่างนั้นเสียงฝีเท้าและเสียงปืนจากชั้นล่างค่อย ๆ เลือนหายไปในความเงียบงัน ทว่ายิ่งทุกอย่างสงบลงเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งรู้สึกหวาดระแวงมากขึ้นเท่านั้น เธอไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าสถานการณ์ภายนอกในยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง และที่สำคัญ... คิรันได้พรากชีวิตคนไปกี่คนแล้วในค่ำคืนที่แสนโหดร้ายนี้

ยิ่งคิด มือของปั้นหยาก็ยิ่งเย็นเฉียบด้วยความหวาดวิตกที่เกาะกินใจ

“คุณกลัวนายเหรอครับ” ลูกน้องเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ ขณะเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลลงกล่อง เมื่อเห็นว่าปั้นหยาจัดการบาดแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หญิงสาวนิ่งเงียบไปนานแสนนาน ก่อนจะเอ่ยตอบออกไปตามความรู้สึกสัตย์จริงที่ซ่อนอยู่ในใจ

“แล้วฉันไม่ควรจะกลัวเขาเหรอคะ?”

ลูกน้องหนุ่มแค่นหัวเราะออกมาแห้ง ๆ คล้ายยอมจำนนต่อความจริงข้อนั้น “ก็จริงครับ”

“เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่คะ”

อีกฝ่ายชะงักไปในทันที ร่องรอยของความลังเลพาดผ่านใบหน้า คล้ายตระหนักได้ว่านี่คือคำถามต้องห้ามที่เกินขอบเขตหน้าที่ของตน ทว่าสุดท้ายเขากลับเลือกที่จะลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ

“นายไม่ใช่คนดีหรอกครับ”

ปั้นหยานิ่งฟังด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“แต่กับคุณ... นายดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

“เปลี่ยนไปยังไงคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

“ปกติถ้ามีใครบังอาจบุกเข้ามาในเขตบ้าน นายจะสั่งเก็บทิ้งทันทีตั้งแต่อยู่หน้าประตูแล้วครับ” เขาเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเล่าต่อ “แต่นี่นายยอมเสียเวลา ยอมปล่อยให้พวกมันล้ำเส้นเข้ามาถึงข้างในบ้าน... เพียงเพราะนายกลัวว่าถ้าเกิดการปะทะกันตั้งแต่แรก คุณจะโดนลูกหลงไปด้วย”

ความจริงข้อนั้นทำให้หัวใจของปั้นหยาไหววูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างไม่อาจห้ามได้

“คุณกำลังจะบอกว่า... เขาเป็นห่วงฉันเหรอคะ? ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

ลูกน้องคนสนิทรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน ราวกับต้องการจะสะบัดความคิดที่แสนอันตรายนั้นทิ้งไป “ผมไม่กล้าพูดแบบนั้นหรอกครับ”

“เขาทำเหมือนเคยรู้จักฉันมาก่อนอย่างนั้นแหละค่ะ”

“ก็เคยเห็นอยู่นะครับ”

“เคยเห็นเหรอคะ?” ปั้นหยาย้อนถามด้วยความสงสัย และเธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้นไปอีกกับคำบอกเล่าของการ์ดหนุ่ม

“หมดหน้าที่ของผมแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

พูดจบเขาก็รีบสาวเท้าออกจากห้องไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความฟุ้งซ่านที่ถาโถมเข้าใส่ปั้นหยาเพียงลำพัง ภายในห้องที่กว้างขวางเกินความจำเป็นแห่งนี้...