8

ใบหน้างามเศร้าหมองลง ตรงหางตาคล้ายจะมีน้ำตา นางดูทุกข์ตรมเมื่อนึกถึงอดีต นางมีบาดแผลภายในจิตใจ อวิ๋นซีเอามือลูบแก้มนาง

“ข้ากลัวว่าข้าจะตาย จะไม่ได้พบเจ้าอีก...”

“เริ่มจะเสแสร้งเก่งเท่าข้าแล้ว ที่โดนตีก็ตั้งใจใช่หรือไม่ ไยไม่ขัดขืนท่านแม่รอง ขอให้นางตัดสินโทษตอนบิดากลับจวน คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีกนะ”

อาหรูป้อนข้าว อาหรูทายา อาหรูนอนเฝ้าไข้ถึงรุ่งเช้า อาหรูเป็นห่วงเขา...

บ่าวคนสนิทมองคุณชายก็รู้ว่าเขาน่ะอยากโดนเฆี่ยนอีกสักร้อยที! จะได้ทำตัวน่าสงสาร นี่คนรักศักดิ์ศรีอย่างคุณชายอวิ๋นกลายเป็นสุนัขไปแล้วรึไง?

คุณหนูเสิ่นดุคุณชายไม่นาน พยุงเขาให้ลุกขึ้นนั่ง ป้อนโจ๊กทีละคำจนหมดชามแล้วตามด้วยยาขม

อวิ๋นซีหลับตา อ้าปากงับช้อนจากถ้วยยา เขาทำตัวเป็นเด็กดี แต่ดื้อรั้นอยู่พอประมาณ

ตอน ‘ขม’ ก็ทำหน้าตาไม่สู้ดี ตอน ‘ร้อน’ ก็ขอให้อาหรูเป่า เขาถึงจะดื่มยาได้ ยังขอขนมหวานแก้ขมด้วย แถมไล่ป๋ออวี้ให้ออกไปกินข้าวข้างนอก คุณหนูป้อนยาเขาจนหมดถ้วย ป้อนขนมให้เขาจนอิ่มแปล้ พอเสร็จงานแล้วนางหยิบผ้าผืนเล็กเช็ดตรงมุมปากหนา

“ทำไมท่านแม่รองถึงได้ตีท่าน รู้หรือไม่?”

“ไม่ใช่เพราะโถวิเศษของฮองเฮาแน่”

หญิงสาวรั้งช้อนวางบนถ้วยอย่างเบามือ คุณชายน้อยจ้องนาง แววตาล้ำลึกดั่งก้นบึ้งมหาสมุทร “ก็คงเป็นเรื่องสอบเลื่อนขั้นขุนนาง”

“อื้ม... เดือนหน้าจะมีสอบเลื่อนขั้น พวกเขาน่าจะหาเรื่องทำร้ายท่านเพื่อให้ท่านไปสอบไม่ได้ จวนนี้รู้ว่าท่านต้องการอำนาจ ความเคารพนับถือจากผู้คน ใครเล่าจะอยากให้ท่านรับภรรยาอย่างสมเกียรติ...”

“จริงด้วย ใครเล่าไม่รู้ว่าข้าพึงใจคุณหนูตระกูลเสิ่น ข้าจะต้องสอบผ่านให้ได้”

คุณชายอวิ๋นซีมีสติปัญญาเป็นเลิศ ความจำดีมาตั้งแต่วัยเยาว์ จะบู๊หรือบุ๋นก็เก่งฉกาจไม่แพ้บุตรชายคนโต ตอนอายุสิบปีเขายิงธนูชนะองค์ชายใหญ่ ตอนอายุสิบสามปีเขาแต่งบทกวีที่ไพเราะ ชื่อเสียงเลื่องลือในต้าฉี ตอนอายุสิบห้าปีเขารู้จักวรรณกรรมคำสอนจากนักปราชญ์มากมายอย่างไม่น่าเชื่อ งานล่าสัตว์หรืองานสังคมไหน ๆ เขาไม่น้อยหน้าพี่ใหญ่ ตัวเขาย่อมลำบากแค่ในจวน ในอนาคตเขาจะเป็นผู้มีอำนาจบารมี ชาติก่อนเป็นเช่นนั้น ชาตินี้ก็เป็นเช่นเดียวกัน ช้าหรือเร็วเท่านั้น

“ถึงข้าจะเป็นคุณหนูกำพร้าบิดามารดา ชื่อเสียงมิได้โด่งดังนัก งานแข่งขันสตรีไม่โดดเด่นเท่าคุณหนูผู้ดีบ้านอื่น แต่ข้ามีท่านลุงเป็นถึงรองเสนาบดีกรมคลัง ตำแหน่งไล่เลี่ยกับบิดาท่าน การเกี่ยวดองกันไม่เกิดประโยชน์กับแม่เลี้ยงใจร้าย ตระกูลซูโลภไม่สิ้นสุด พวกลูกอนุก็ริษยาท่าน ไม่ยอมให้ท่านแต่งลูกสาวบ้านไหนที่มีหน้ามีตากว่าลูกของพวกเขาแน่”

ไม่มีทางที่อนุทั้งสองจะนิ่งเฉยดูดาย ฮูหยินซูยิ่งแล้วใหญ่ ถึงแม้ว่าบิดาลึก ๆ แล้วอยากให้บุตรชายแต่งกับบุตรสาวผู้ใหญ่ที่มีผลประโยชน์ร่วม แต่ด้วยความที่มีบุตรหลายคน จะเป็นคนอื่นก่อนย่อมเหมาะสมกว่าบุตรคนเล็ก

ได้ดีก็มีประโยชน์ แต่ถ้าได้ดีทีหลังสุดหรือย่ำแย่สุด ๆ ไปเลยน่าจะดีกว่า

“อาหรู... เจ้ารอข้าหน่อย ข้าสอบเลื่อนขั้นได้แน่ งานชุมนุมกวีปีนี้ฮ่องเต้จะพระราชทานรางวัลใหญ่ ข้าจะไปคว้ารางวัลมาเป็นสินสอดสู่ขอเจ้า”

“ดีสิ ดีเลย...”

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแรง ทว่าความสุขนั้นกลับสั้นดุจน้ำค้างต้องแสงตะวัน...

พี่อวิ๋นถึงจะประสบพบความยากลำบากเพียงใด เขามีจิตใจที่ซื่อตรง มั่นคงในรัก ในอดีตเขาทะเยอทะยานจนภายหลังกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ ที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อจะใช้อำนาจในมือมาช่วยเหลือนาง ช่วงชิงนางจากพี่ชาย มอบอิสรภาพให้นางรอดพ้นจากตระกูลซู เขายอมเหยียบหัวคนขึ้นที่สูง ยอมตายเพื่อให้นางมีชีวิตรอด ตายไปแล้วเขาไม่มีแม้ที่กลบฝัง

รองแม่ทัพชั่วนั่นใส่ร้ายเขาข้อหากบฏ ในวันที่เขานำกำลังคนมาช่วยนางจากคุกทหาร นำศพของเขาโยนให้หมาป่าและอีแร้งในป่าฉีกทึ้ง ไม่มีชิ้นดี

จะให้เกิดขึ้นอีกไม่ได้!

เสิ่นหรูซีเม้มริมฝีปากแน่นจนไร้สีเลือด ขอบตาที่แดงก่ำฟ้องชัดถึงความกรุ่นโกรธจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักนิ่งไป นางระงับโทสะของตนไว้ หน้าตาเคร่งเครียด

“เช่นนั้นก็ตัดขาดตระกูลซู มาอยู่กับตระกูลเสิ่น พวกเขาไม่คู่ควร...”

อวิ๋นซีราวอ่านใจนางได้ทีเดียว นางไม่ทันอ้าปากพูดต่อ สองคนเอ่ยพร้อม ๆ กัน

“ข้ายินดีเป็นเขยแต่งเข้า...”

“ท่านจะยอมเป็นเขยแต่งเข้าหรือไม่?”

คุณหนูเสิ่นขอคุณชายอวิ๋นแต่งงานแล้ว!

ป๋ออวี้ทำความสะอาดโต๊ะกินข้าวอยู่ด้านนอก สะดุ้งเฮือก วิ่งเข้าไปในห้องนอนเพื่อแสดงความยินดี เขาเลยได้เห็นคุณชายน้อยผู้มีอุปนิสัยเคร่งขรึม ทว่าช่างอ้อนเฉพาะกับคุณหนูเสิ่น ไฉนเลยหน้าบานเท่านี้...

“การแต่งเข้าจวนแม่ทัพถือเป็นการตัดขาดจากบิดาที่ลำเอียง แม่เลี้ยงใจยักษ์ มาเป็นประมุขจวนแม่ทัพ ข้ารับรองว่าในวันที่ท่านเป็นเขยแต่งเข้าจะไม่มีผู้ใดดูถูกท่าน จะเป็นเขยแต่งเข้าที่บุรุษทั่วทั้งใต้หล้าอิจฉา ไม่มีใครกล้ารังแกท่านอีก” นางให้คำมั่นสัญญา ลึกลงไปในดวงตาปรากฏความสัตย์จริง ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ