EP. 02｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

"เป็นไง สนุกไหมล่ะ?" ธีร์เอ่ยคำเดียวกับที่ฉันเคยพูดก่อนยืนกอดอกมองฉันด้วยรอยยิ้มกวนประสาทแบบที่ฉันอยากจะถีบยอดหน้า!

ฉันกำหมัดแน่น สูดลมหายใจเข้าแรง ๆ ก่อนจะชี้หน้าเขา "นายตายแน่ธีร์!"

"อ้าว ใครกันแน่ที่เริ่มก่อน?" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเจ้าเล่ห์สุด ๆ "เธอเป็นคนเล่นข้าก่อนนะ"

"แต่นายเอาคืนหนักเกินไปปะ!"

"กะแล้วว่าเธอต้องบ่นแบบนี้"

"ธีร์!!!" ฉันพุ่งเข้าหาเขา แต่ธีร์รู้ทันจึงก้าวถอยหลังหลบไปอย่างรวดเร็ว เพื่อน ๆ คณะวิศวะที่ยืนมุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงเชียร์

"เอาเลยว่ะไอ้ธีร์! อย่าให้โดนฝ่ายเดียวดิวะ!"

"โหยยย ซีน หน้าเธอเละไปหมดแล้วนะ ฮ่า ๆๆ"

ฉันหันขวับไปถลึงตาใส่พวกที่หัวเราะชอบใจ แต่พวกนั้นกลับทำหน้ากวนประสาทยิ่งกว่าเดิม

ฉันหันกลับมาจ้องธีร์อย่างคาดโทษ หมอนี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สองแขนกอดอก ท่าทางผ่อนคลายมากเกินไป เหมือนมั่นใจว่า ฉันไม่มีปัญญาเอาคืนได้แน่

ได้...ฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่!

ฉันเหลือบมองปูนเปียกที่ยังเหลืออยู่ข้าง ๆ แล้วตัดสินใจ ตะปบมันขึ้นมาเต็มกำมือ!

"เห้ย ๆ เดี๋ยว-" ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้ถอยหนี ฉันก็พุ่งเข้าหาเขา แล้วฟาดปูนใส่หน้าอกเสื้อช็อปสีแดงเต็มแรง!

"โอ๊ะ! ขอโทษที~ มือมันลื่นอีกแล้ว!" ฉันยิ้มหวาน

ธีร์ก้มลงมองเสื้อช็อปของตัวเองที่เปื้อนปูนเป็นทางยาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉัน แววตาเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นแววตาคาดโทษในทันที

ฉิบหายละ

"ซีน..." ธีร์เอ่ยเรียกชื่อฉันเสียงต่ำ

"เอ่อ..." ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ก็แค่...เอาคืนไง"

ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ฉันรีบก้าวถอยหลังอีกก้าว

"ก็แค่เอาคืนเหรอ?" เขายิ้มมุมปาก "งั้นถ้าข้าเอาคืนอีกทีก็ไม่เป็นไรสินะ?"

"เดี๋ยว ๆ ธีร์ นายใจเย็นก่อน!"

"ช้าไปแล้ว"

ฟึ่บ!

ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ธีร์ก็คว้าถังปูนเปียกที่อยู่ข้างตัวขึ้นมา แล้ว ตวัดมือเทปูนที่เหลือลงบนแขนเสื้อฉันเต็ม ๆ!

"กรี๊ดดดด!!!" เสียงเชียร์ของพวกเพื่อน ๆ คณะวิศวะดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ฉันมองแขนเสื้อของตัวเองที่เต็มไปด้วยปูนสีเทา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปจ้องธีร์ สายตาคาดโทษแบบสุดขีด

"ธีร์!!!"

"หึ ๆ" หมอนี่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินถอยหลังไปสองก้าว ทำท่าพร้อมวิ่งหนีอย่างไว

ฉันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พุ่งเข้าใส่ธีร์เต็มแรง!

"ไอ้บ้านี่! มานี่เลยนะ!!!"

"ถ้าจับข้าได้ก็ลองดู!" ธีร์หัวเราะลั่นก่อนจะออกตัววิ่งหนีไปทั่วสนามฝึกงาน พวกเพื่อน ๆ วิศวะพากันส่งเสียงเชียร์อย่างสนุกสนาน ขณะที่ฉันไล่กวดหมอนี่สุดชีวิต

ตกเย็น

ร้านน้ำปั่นใกล้มหาวิทยาลัย

ฉันยืนจ้องตัวเองในกระจกเงาที่ตั้งอยู่หน้าร้านน้ำปั่น แล้วก็ต้องถอนหายใจแรง ๆ เมื่อเห็นสภาพตัวเอง

เสื้อแขนยาวของฉันเต็มไปด้วยคราบปูน ขณะที่หน้าผากก็ยังมีรอยเปื้อนจาง ๆ จากตอนที่ธีร์เล่นงานฉันกลางสนาม

"แกทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนเลยนะ" พิมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่าขึ้นขำ ๆ ก่อนจะยื่นน้ำปั่นในมือมาให้ฉัน ฉันรับมันมาแล้วดูดเข้าไปเต็มแรงเพื่อระงับอารมณ์

"มันสมควรโดนฆ่า!"

"แล้วแกจะเอาคืนมันยังไงอีก?"

“ไม่รู้ดิ...ขอคิดก่อน” มันต้องมีอะไรที่ทำให้ธีร์หน้าแตกได้บ้างสิวะ! คิดให้ออกสิยัยซีน!

ขณะที่ฉันกำลังคิดแผน ฉันก็เหลือบไปเห็นกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

ฉันควรจะเดาได้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่ามันต้องเป็น ธีร์

ธีร์เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อน ๆ คณะวิศวะ สภาพของเขาก็ไม่ได้ต่างจากฉันเท่าไหร่ เพราะบนเสื้อช็อปสีแดงยังมีคราบปูนเปรอะอยู่เป็นหย่อม ๆ

และพอหมอนี่เห็นฉัน เขาก็หยุดเดิน แล้วส่งยิ้มมุมปากมาให้

ยิ้มแบบนี้คือกวนประสาทชัด ๆ!!!

"อ้าว ซีน มานั่งพักทำใจจากความพ่ายแพ้อยู่เหรอ?"

"ไอ้ธีร์!" ฉันกัดฟันแน่น

"โอ๊ย ๆ แกค่อย ๆ พูดก็ได้" พิมหัวเราะขำ ก่อนจะเหลือบไปมองธีร์แล้วแซวขึ้น "แต่ฉันว่าแกสองคนเหมือนจะไปเล่นสงครามโคลนกันมากกว่านะ"

"เธอพูดถูกเลยพิม" ธีร์หัวเราะ ก่อนจะหันมามองฉัน "แต่ข้าว่าข้าชนะนะ"

"หุบปากไปเลย!" ฉันกระแทกแก้วน้ำปั่นลงบนโต๊ะเสียงดัง "ฉันยังไม่นับว่านายชนะ!"

ธีร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ "งั้นเธอจะเดิมพันอะไรอีกล่ะ?"

"..." ฉันกำลังคิด...แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ธีร์ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา

"งั้นเอาแบบนี้ไหม ใครแพ้รอบหน้า ต้องเลี้ยงข้าวอีกฝ่าย" ฉันหรี่ตาลง นี่มันเดิมพันแบบเด็กประถมชัด ๆ!

"ทำไมฉันต้องไปเลี้ยงข้าวนาย?"

"เธอกลัวแพ้เหรอ?"

"เฮอะ!" ฉันแค่นหัวเราะ ก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้า "นายเตรียมเงินไว้ได้เลยยะ!"

ธีร์ยกยิ้มมุมปาก แล้วจับมือฉันไว้แน่น

"อ๋อเหรอ...งั้นข้าจะรอดูว่าเธอจะชนะข้าได้สักครั้งไหม"