EP. 02｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (1/2)

บทที่ 2

ช่วงค่ำ

หอพักหญิง

ฉันเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้องพักอย่างหงุดหงิด เสียงประตูปิดดัง ปัง! ก่อนที่ฉันจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงแรง ๆ

"เป็นบ้าอะไรของแก?" เสียงพิมดังมาจากโต๊ะอ่านหนังสือ เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง กินขนมไปพลางอ่านหนังสือไปพลาง

ฉันแค่นหัวเราะเยาะตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงแล้วกรีดร้องใส่หมอน

"ไอ้บ้านั่นมันแกล้งฉันอีกแล้ว!!!"

"ธีร์?"

"ก็ใครล่ะ!" ฉันเด้งตัวขึ้นมานั่ง ก่อนจะหันไปฟ้องเพื่อนสนิทอย่างหัวเสีย "วันนี้มันเล่นงานฉันสองรอบ! ฉันแพ้มันสองรอบ!!"

พิมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบขนมเข้าปาก "เออ ฉันก็เห็นอยู่ว่าแกแพ้แบบหมดรูปเลย"

"พิม!"

"โอ๊ย ๆ ล้อเล่นน่า" เธอหัวเราะขำ ก่อนจะวางหนังสือแล้วหันมามองฉันจริงจังขึ้น "แล้วนี่แกจะทำยังไงต่อ? หรือจะยอมแพ้มันไปเลยดี?"

ฉันหรี่ตาใส่ "ไม่มีทาง!"

"ดี! นี่แหละเพื่อนฉัน" พิมยิ้มอย่างพอใจ "แล้วแกมีแผนอะไรหรือยัง?"

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบใบกิจกรรมที่ได้รับมาตอนเช้าขึ้นมาดู ไล่สายตาไปจนถึงช่องของพรุ่งนี้ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ

โอกาสของฉันมาแล้ว!

"ฉันรู้แล้วว่าจะแก้เผ็ดมันยังไง" ฉันยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปสบตากับพิมที่มองมาอย่างสนใจ

"หืม? ว่าแต่...พรุ่งนี้แกมีเรียนเช้าป่ะ?"

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบคว้ามือถือขึ้นมาดูตารางเรียน แล้วก็ต้องร้องลั่นเมื่อพบว่า...

"เชี่ย! แปดโมงมีเรียน!!!"

"สมน้ำหน้า" พิมหัวเราะคิกคัก

ฉันทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียน แต่ฉันจะไม่ลืมแน่ ฉันต้องเอาคืนธีร์ให้ได้!

เช้าวันต่อมา

ตึกเรียนรวม คณะภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล

เช้านี้ฉันแทบลากสังขารมาเรียนได้อย่างหวุดหวิด พิมเดินอยู่ข้าง ๆ พลางบิดขี้เกียจ

"วิชาเช้านี่อาจารย์จะพูดเรื่องการเขียนบทภาพยนตร์ใช่ปะ?"

"อืม" ฉันพยักหน้า กำลังพยายามทำตัวให้ตื่นเต็มที่

ขณะที่เดินไปตามระเบียงตึก ฉันก็เหลือบไปเห็นกลุ่มนักศึกษาวิศวะเดินผ่านไปพอดี พวกเขาใส่เสื้อช็อปสีแดงที่คุ้นเคย

แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็มีไอ้ธีร์อยู่ด้วย!

หมอนั่นกำลังคุยกับเพื่อน ๆ คณะของมันอยู่ ดูเหมือนจะเป็นวิชาภาคปฏิบัติ เพราะพวกเขาถือพวกอุปกรณ์วัดระดับมาเต็มมือ

ฉันหยุดเดินแล้วจ้องไปที่หมอนั่น ความแค้นจากเมื่อวานก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว

"พิม แกเข้าห้องไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป"

พิมเลิกคิ้วขึ้น "แกจะทำอะไร?"

"แก้เผ็ดไอ้บ้านั่น"

"โอ้โห..." พิมทำหน้าอยากรู้อยากเห็น "โอเค ฉันจะรอดู"

ฉันยิ้มมุมปาก ก่อนจะสาวเท้าเดินไปทางธีร์อย่างมั่นใจ

สนามฝึกภาคปฏิบัติ

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ฉันเดินมาถึงสนามที่ใช้ฝึกงานภาคสนามของคณะวิศวกรรมศาสตร์ พวกเขากำลังเรียนเกี่ยวกับการก่อสร้าง และฉันก็เห็นธีร์กำลังยืน ผสมปูนก่ออิฐ อยู่กับเพื่อน ๆ

โอ้โห นี่ถ้าถ่ายรูปไปลงโซเชียล หมอนี่อาจจะกลายเป็น วิศวะสายลุยสุดเท่ เลยก็ได้ แต่สำหรับฉัน...หมอนี่ก็ยังคงเป็น ไอ้หมาบ้า อยู่ดี

ฉันเดินเข้าไปใกล้ ยืนกอดอกมองเขาทำงานจนธีร์รับรู้ถึงสายตาของฉัน เขาเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ

"เธอมาทำอะไรที่นี่?"

"อ้าว ก็มาดูสิ" ฉันยิ้มกวน ๆ "คนอย่างนายก็ก่ออิฐเป็นด้วยเหรอ?"

"ข้าเรียนโยธานะ"

"เออ นั่นแหละ" ฉันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกอดอกยิ้ม "แต่นายดูตั้งใจดีนะ"

ธีร์ย่นคิ้วนิด ๆ คงสงสัยว่าฉันมาดีหรือมาร้าย ก่อนที่ฉันจะพูดต่อ

"ดูไปดูมาแล้ว..." ฉันลากเสียง พลางก้มลงไปหยิบ เกรียงปูน ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา พลิกไปมาราวกับกำลังพิจารณา

ธีร์มองฉันอย่างระแวดระวัง "เธอคิดจะทำอะไร?"

ฉันเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะยกเกรียงปูนขึ้นสูง

แล้วแตะปลายเกรียงเปื้อนปูนลงไปตรงแก้มธีร์เบา ๆ

"โอ๊ะ โทษที! มือมันลื่น!" เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ธีร์ดังขึ้นรอบตัว หมอนี่เบิกตากว้างไปชั่วขณะก่อนจะหรี่ตามองฉันอย่างรู้ทัน

"ซีน!"

"อืม?" ฉันยิ้มแป้น กอดอกยืนมองเขาอย่างท้าทาย "เป็นไงล่ะ? สนุกไหม?"

ส่วนธีร์ใช้หลังมือเช็ดปูนที่เปื้อนแก้มออก แล้วมองฉันนิ่ง ๆ อยู่สองสามวินาที

อา ทำไมจู่ ๆ ฉันรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันน่ากลัวแปลก ๆ นะ?

ก่อนที่ฉันจะได้ถอยหนี ธีร์ก็ เอื้อมมือมาคว้าเอวฉันไว้แน่น!

"เฮ้ย! ทำอะไรของนาย!"

"เธอทำข้าก่อนนะซีน" ธีร์ยิ้มมุมปาก "งั้นข้าขอเอาคืนบ้างละกัน"

ฉันดิ้นสุดแรง แต่ไม่ทันแล้ว ธีร์คว้าปูนเปียกมาป้ายลงบนหน้าผากฉันแบบเต็ม ๆ

"กรี๊ดดดด!!" เสียงหัวเราะดังขึ้นหนักกว่าเดิม ฉันรีบถอยออกมาจากธีร์ ขณะที่เขายืนกอดอกยิ้มกวน ๆ