บทที่ 2 ข้อตกลง

หลังจากใช้ชีวิตแต่งงานอย่างมีความสุขได้เพียง 3 ปี โจวอี้หมิง ก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย การแพทย์ในสมัยนั้นยังไม่ดีเท่าสมัย หลังจากตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเขาก็ไม่ไดบอกให้เธอรู้เขาปกปิดอาการป่วยของตัวเองเอาไว้

ในทางกลับกัน เขากลับพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาเงิน โดยตั้งใจที่จะให้หลินมู่อิงมีชีวิตที่มั่นคงและรุ่งเรืองหลังจากที่เขาเสียชีวิต เมื่อเธอพบว่าเขาป่วย มันก็สายเกินไปแล้ว เขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ได้นานนัก บนเตียงในโรงพยาบาลโจวอี้หมิง จับมือหลินมู่อิงเอาไว้แน่นเขาพูดสั่งเสียเป็นเวลานานและพูดหลายๆ อย่าง

หลินมู่อิงรู้ว่าโจวอี้หมิงรักเธอมากเสมอ เธอทำผิดพลาดหลายสิ่งหลายอย่างและทำให้เขาผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง เธอต้องการเวลาเพิ่มขึ้นเพื่อรักผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอและทำให้เขามีความสุข สนุกสนาน และผ่อนคลาย แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

หลินมู่อิงต้องการที่จะตายพร้อมกับผู้ชายของเธอหลังจากที่เขาเสียชีวิต แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถสัญญาได้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปและแก่ไปด้วยกัน ถ้าได้ตายด้วยกันก็คงจะดี อย่างน้อยที่สุดบนเส้นทางสู่โลกใต้พิภพและอีกฝั่งของแม่น้ำเหลือง เธอก็มีเพื่อนร่วมทาง โจวอี้หมิงย่อมมองความคิดของหลินมู่อิงออก

เขาเช็ดน้ำตาจากหางตาของเธอด้วยมือใหญ่ของเขาที่มีรอยด้านเล็กน้อย เมื่อเขาสัมผัสผิวที่บอบบางและนุ่มนวล หัวใจของเขาก็เต้นแรงอีกครั้ง เขาเองก็ลังเลที่จะภรรยาเอาไว้แบบนี้ พวกเขาได้พบกันอีกครั้งเพียงห้าปีเท่านั้น และแต่งงานกันได้เพียงสามปีเท่านั้น เวลามันสั้นเกินไป มันสั้นเกินไปจริงๆ เขารักเธอมากและอยากอยู่เคียงข้างเธอเพื่อปกป้องและดูแลเธอ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้

“อย่าคิดที่จะตายไปกับผมเลย ผมอยากให้คุณสัญญากับผมว่าจะหาใครสักคนที่จะดูแลคุณได้ หาใครสักคนที่รักคุณ และมีชีวิตที่ดี” โจวอี้หมิงพูดออกมาด้วยความยากลำบาก

ดวงตาของหลินมู่อิง เต็มไปด้วยน้ำตาเธอและอยากจะปฏิเสธคำขอร้องของเขา แต่เมื่อสบตากับโจวอี้หมิง ที่แทบจะอ้อนวอน ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความลังเลและความเจ็บปวด

“นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ผมขอจากคุณในชีวิตนี้ คุณต้องสัญญากับผม” เสียงนั้นอ่อนโยนราวกับสายน้ำ หลินมู่อิงไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ เธอไม่เคยเห็นโจวอี้หมิงที่ตกอยู่ในสภาพอ่อนแอและเปราะบางเช่นนี้มาก่อนเหมือนกับว่าเขาจะพังทลายทันทีหากเธอไม่เห็นด้วยกับเขา

หลินมู่อิงจับมือของโจวอี้หมิงให้แน่นขึ้นและพยักหน้าอย่างหนักแน่นถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากรับปากก็ตามที

ดวงตาของ โจวอี้หมิง เต็มไปด้วยความลังเล แต่เขาก็ยังคงหลับตาลงอย่างพึงพอใจ น้ำตาหยดลงมาจากหางตาของโจวอี้หมิง พระเจ้าทรงทราบดีว่าเขาไม่เต็มใจขนาดไหน ในวันนั้นโลกของหลินมู่อิงที่แต่เดิมนั้นอบอุ่น กลับถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดอีกครั้ง

...

หลินมู่อิงรู้สึกขอบคุณพระเจ้าสำหรับฏอกาสในการเกิดใหม่ ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยให้โจวอี้หมิงรอเธอนานขนาดนั้นอีกแล้ว ครั้งนี้เธอจะต้องไม่ทำเรื่องที่ผิดพลาดเหมือนในอดีตอีก นอกจากนี้ เธอยังกลับมาเกิดใหม่พร้อมกับทักษะทางการแพทย์มากมาย และเธอยังเชื่อมั่นในตัวเองว่าเธอจะไม่ยอมให้ โจวอี้หมิง เป็นมะเร็งลำไส้อีก เธอสามารถดูแลเขาได้ดีมากแน่นอน

หลินมู่อิง เก็บความคิดทั้งหมดออกไปจากหัวแล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่เลี้ยงของเธอ ซูเนี่ยนเจิน ที่กำลังพูดพล่ามไม่หยุด!

“จะเลือกอะไรดี ไปชนบทเพื่อจิ้งผิงหรือแต่งงาน?” ซูเนี่นเจินเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นหลินมู่อิงเอาแต่ก้มหน้าและไม่พูดอะไร เธอจึงลุกขึ้นอย่างใจร้อนและวางแผนที่จะสอนบทเรียนให้กับหลินมู่อิง ขณะที่ซูเนี่ยนเจินเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ หลินมู่อิงก็ลุกขึ้นยืนทันที การถูกทารุณกรรมเป็นเวลานานทำให้หลินมู่อิงดูผอมมาก และเธอมักจะขี้อายอยู่เสมอ

แต่เมื่อซูเนี่ยนเจินสบตากับหลินมู่อิง เธอก็มองเห็นสัญญาณของอันตรายในดวงตาทั้งสองข้าง ซูเนี่ยนเจินรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

“ถึงแม้ฉันจะแต่งงาน ลูกชายของคุณก็ยังต้องไปทำงานและทนทุกข์อยู่ต่างจังหวัด คุณทนได้ไหม เขาล้างชามในวันธรรมดายังไม่ได้เลย เขาต้องทำไร่ทำนาใต้แสงแดดทั้งวัน คุณคิดว่าเขาจะอยู่รอดได้ไหม คุณบอกว่าคุณอยากให้ฉันเลือก แต่การแต่งงานเป็นเพียงข้ออ้างของคุณเพื่อบังคับให้ฉันไปชนบทการที่ฉันจะไปชนบทแทนลูกชายของคุณไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องการเงิน! ให้เงินฉันมา!”

หลังจากที่หลินมู่อิงพูดจบ เธอก็ยื่นมือออกไปเพื่อขอเงินจากแม่เลี้ยงของเธอ เมื่อซูเนี่ยนเจินได้ยินคำพูดของลูกเลี้ยง เธอก็ตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นจึงรีบเดินไปหาสามีของเธอทันที

“หลินตง... ดูสิลูกสาวแสนดีที่เธอเลี้ยงดูมา ฉันขอให้เธอไปต่างจังหวัดแทนที่พี่ชาย แต่เธอก็ยังขอเงินฉันอยู่ดี ที่บ้านฉันไม่เคยปฏิบัติกับเธอไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นการกินอาหารหรือดื่มน้ำก็ตาม ผู้คนมักบอกว่าการเป็นแม่เลี้ยงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ฉัน... ฉันเลี้ยงดูเธอมาเป็นเวลาสิบปีโดยไร้ประโยชน์จริงๆ!"

ขณะที่ซูเนี่ยนเจินพูด เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย เธอดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า หลินตงจะไม่รู้ว่าซูเนี่ยนเจินกำลังทำอะไรอยู่ได้อย่างไร? เขารู้ทุกอย่างที่เธอปฏิบัติกับหลินมู่อิง เพียงแค่ว่าเธอ ได้ให้กำเนิดลูกชายและลูกสาวให้เขา ดังนั้นหลินตงจึงเพิกเฉยต่อการปฏิบัติที่รุนแรงของ ซูเนี่ยนเจินต่อหลินมู่อิง หลินตงทำได้เพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“จิ้นผิงไม่เคยต้องทนทุกข์ยากลำบากเลย เจียอีและเหวินคังยังเด็กอยู่ ดังนั้นครอบครัวของเราจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยคุณไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณก็ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี และครอบครัวของเราก็ไม่ได้ปฏิบัติกับคุณแย่เกินไป ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อครอบครัว”

หลินตงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดแบบนี้ออกมา แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก? หากเขาไม่ทำตามความต้องการของซูเนี่ยนเจินหลินตงกลัวว่าบ้านจะไม่สงบสุขอีกต่อไป

“คุณเป็นพ่อที่ดีสำหรับฉันจริงๆ!” เสียงของหลินมู่อิงฟังดูเย็นชามาก และมีแววเสียดสีแฝงอยู่ในคำพูดของเธอ

“…” หลินตงได้ยินการเสียดสีนี้

“หลินมู่อิง แค่นี้ก็พอแล้ว! ฉันเลี้ยงเธอมาจนอายุเท่านี้ เธอไม่รู้จะตอบแทนฉันยังไงเหรอ? ดูลูกสาวของบ้านอื่นสิ แต่งงานออกไปแลกสินสอดกันตั้งแต่ยังเด็กเลยนะ ฉันยังเลี้ยงเธอได้ดีที่บ้านเลย ทำไมเธอถึงไม่รู้จักขอบคุณบ้าง”

ซูเนี่ยนเจินมีสีหน้าเสียใจพูดตรงๆ เลยว่าทักษะการแสดงของเธอดีมากหากใครไม่รู้ก็คงคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอพูดมาและปักใจเชื่อคำพูดของเธอโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

"ขอบคุณ ฉันต้องขอบคุณ ที่คุณทุบตีฉันใช่ไหม คุณบอกว่าคุณเลี้ยงดูฉันมาอย่างดี นี่คือสิ่งที่คุณบอกว่าเลี้ยงดูมาอย่างดีเหรอ” ทันใดนั้น หลินมู่อิง ก็ย่อตัวลงและดึงกางเกงขึ้นมาถึงเข่า จากนั้นเขาก็ยกแขนเสื้อขึ้นและพูดว่า

"ขอบคุณที่คุณตีฉันด้วยไม้เท้า ทั้งที่ฉันทำสิ่งที่ขัดต่อความต้องการของคุณ"

หลินตงรู้ว่าลูกสาวของเขาเคยถูกตีมาก่อน แต่เขาไม่รู้ว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้ ผิวหนังกลายเป็นสีดำเข้ม แผลเก่าบางส่วนเริ่มตกสะเก็ดแล้ว มีรอยแผลเป็นมากมายทั้งเล็กและใหญ่ บาดแผลใหม่ถูกทับบนบาดแผลเก่า จะบอกว่าไม่มีส่วนใดของร่างกายที่ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่เลยก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง

ดวงตาของหลินตงเปล่งประกายด้วยความประหลาดใจ และเขาหันไปมองภรรยา ซูเนี่ยนเจินไม่คาดคิดมาก่อนว่าวันนี้หลินมู่อิงจะกล้าเปิดเผยอาการบาดเจ็บเหล่านี้ต่อหน้าหลินตง ถ้าเธอรู้แบบนี้เธอคงจะตีที่หลังและก้นเท่านั้น

“ขอบคุณที่เลี้ยงดูฉันมาอย่างดี! แล้วคุณบอกว่าไม่ได้ให้ฉันแต่งงานเพื่อแลกกับสินสอด นั่นเพราะฉันทำงานในโรงงานเสื้อผ้าเหรอ? ฉันจะได้รับโบนัสเดือนละยี่สิบหยวนสำหรับการทำงานครบตามกำหนด! หากคุณให้ฉันแต่งงานในครอบครัวธรรมดา สินสอดก็จะเป็นเพียงไม่กี่ร้อยหรือหนึ่งร้อยหยวนเท่านั้น อ้อ ถ้าคุณขายฉันให้กับคนพิการหรือผู้ชายที่หย่าร้างได้ คุณก็จะได้สองร้อยหยวนใช่ไหม ถ้าเทียบกับสินสอดแล้ว คุณคงอยากเก็บฉันไว้ที่บ้านเพื่อจ่ายเงินเดือนให้คุณมากกว่า!”

หลินมู่อิง พูดช้าๆ ในขณะที่พูดเธอก็ได้จัดเสื้อผ้าและกางเกงให้เข้าที่เรียบร้อย ตอนนี้ซูเนี่ยนเจินตกตะลึงแล้ว วันนี้เกิดอะไรขึ้นหลินมู่อิงกันแน่? มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง หลินมู่อิงมีปากที่แหลมคมขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน