Chapter 2. นายพรานได้เหยื่อ

ผมก้าวเท้าเดินเข้ามาในโรงแรมแห่งหนึ่งมันดูมีระดับมากนะเอาจริงๆ นี่เขาลงทุนขนาดนี้เลยหรอเนี้ย! แต่ก็นะระดับพีรพัฒน์จะให้ไปม่านรูดคงเสียภาพพจน์แย่เลย คงต้องขอบคุณเขานะเลือกสถานที่ได้ดีทีเดียว

~Ding Dong~ เสียงกดออดดังขึ้น

ผมมายืนอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งก่อนที่มันจะถูกเปิดออก ร่างสูงตรงหน้าเล่นเอาผมถึงกับนิ่งอยู่ครู่หนึ่งใบหน้าหล่อตี๋ กับรอยยิ้มที่มีอิทธิพลต่อหัวใจ นี่เขากำลังจะทำให้ผมละลายตรงหน้าเลยหรือไง

"มาเร็วกว่าที่คิดอีกนะครับ" พี่ทัชเอ่ยทักผมพร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจ ใบหน้าผมร้อนผ่าว

"นายพรานก็ต้องออกล่าเหยื่อสิ จะรอให้เหยื่อไปหาคงไม่ใช่เรื่อง!" พูดจบผมก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้เขาไปก่อนจะเบียดร่างของตัวเองเข้ามายังด้านในห้อง

พี่ทัชปิดประตูก่อนจะเดินตามผมเข้ามาก่อนที่เราทั้งคู่จะมาหยุดอยู่ที่โซฟาและนั่นยิ่งทำให้ผมต้องชะงักกึก นี่มันอะไร? ไม่เห็นเหมือนที่คุยกันไว้เลยจะกลับก็ไม่ได้ในเมื่อมาแล้วจะต้องกลัวอะไร เดี๋ยวจะถูกมองว่าปอดแหก จะไม่คิดมากเลยถ้าสายตาของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่มองผมมาด้วยสายตาที่นิ่งเรียบแต่นัยน์ตามันแฝงไปด้วยอะไรมากมาย ภายใต้ใบหน้านั่นมันซ่อนความรู้สึกไว้หลากหลายชั่งน่าค้นหาเสียจริงกับเดือนคณะที่ใครๆก็ต่างต้องการเข้าหา หึ! เสร็จกูแน่...

"ไม่คิดว่าพวกพี่จะมาด้วย" ผมเอ่ยทัก

"ทำไม กลัวขึ้นมาหรือไงจะกลับตอนนี้ยังทันนะ"พี่โฟร์ทเอ่ยออกมา คิ้วของเขาเลิกสูงขึ้นรอยยิ้มที่กระตุกขึ้นยังมุมปาก พร้อมกับกระดกเหล้าในแก้วจนหมดเกลี้ยง

"คนอย่างพีรพัฒน์ไม่เคยกลัวใคร แต่ถ้าไม่ทีถุงก็อดนะบอกเลย"

"หึ! แรดดีนี่คิดว่าตัวเองจะท้องหรือไง" ผมเบปากใส่ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปยืนอยู่ด้านหน้าของเขา พี่โฟร์ทเงยหน้าขึ้นมามองผมสายตาของเขาหรี่ลง

"ผมไม่ได้กลัวท้องแค่กลัวว่าจะ...ติดโรคต่างหาก!" พรึ่บ! บ้าเอ้ย! เขาทำจะอะไรเนี้ยอยู่ๆ ก็คว้ารั้งเอวของผมให้ลงมานั่งอยู่บนตักของเขา ก่อนจะใช้มืออีกข้างจับล็อคใบหน้าของผมเอาไว้และบดขยี้ริมฝีปากร้อนลงมา คำพูดของผมถูกกลืนลงไปพร้อมกับสัมผัสที่ดูตื่นเต้นนี่ ใจผมสั่นมือก็พยายามผลักดันเขาออกไปแต่มันกลับไร้เรี่ยวแรงต่อต้านร่างของผมอ่อนระทวย ความรู้สึกเจ็บหนึบที่กลีบปากพร้อมกับกลิ่นคาวคลุ้งมันแสดงชัดเจนว่าการกระทำของเขามันป่าเถื่อนสุดๆ เฮ้อ! ผมพยายามกอบโกยอากาศเมื่อถูกปล่อยจูบนั้นออกก่อนจะหันไปค้อนตาขวางใส่เขาทันที

"ทำไมโกรธหรอ? หึ! อย่ามาเก่งกับกู เพราะกูไม่ใช่เพื่อนเล่นของมึง" ผมเม้มปากแน่นแต่ภายในใจมันแทบอยากจะระเบิด ไอ้บ้า...คิดว่าตัวเองเป็นใคร อย่าให้ถึงตาฉันบ้างก็แล้วกัน!!

"พี่มันหยาบคายสุดๆ หล่อแต่รูป ปากก็หมา ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาชอบไปได้ยังไง โอ๊ย! เจ็บนะ" ผมสะดุ้งเฮือกพร้อมกับโวยวายออกมาทันทีเมื่อถูกมือหนาบีบเข้าที่สะโพก ไอ้ห่านี่โรคจิตรึไงว่ะ!

"มึงด่ากูก่อนนะพีรพัฒน์!" ผมนิ่งอึ้งเมื่อถูกคนตรงหน้าดุและเอ่ยเรียกชื่อจริงของผม เสียงที่เข้มและสายตาที่กราดเกรี้ยวมันทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่งภาพก็ฉายเขามาในหัว

'มึงเป็นของกูพีรพัฒน์!'

'มึงอยากเจ็บตัวมากรึไง ห๊ะ!'

'พีรพัฒน์! มึงทำอะไรไว้รู้ตัวมั้ย มึงกล้ามากนะที่ไปเที่ยวกับไอ้กัสสองคน มันจะหยามกูเกินไปแล้ว!'

ฮึก! อยู่ๆใต้ตาของผมก็รู้สึกร้อนผ่าวพร้อมกับหยดน้ำตาที่เอ่อไหล

"เฮ้ย! แค่นี้เองมึงร้องไห้ทำว่ะ"

"พี เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไมครับ" เสียงอ่อนโยนของพี่ทัชเรียกสติผมกลับคืนมา ผมรีบผละตัวลุกขึ้นหันหลังปาดเช็ดหยาดน้ำตาทันที บ้าที่สุดทำไมกันนะ ทำไมถึงได้นึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาได้ พอนึกถึงทีไรมันกลับรู้สึกเจ็บปวด หวาดกลัวและไม่สามารถห้ามหยดน้ำตาตัวเองได้ ผมรีบกลับมาทำตัวปกติ

"เปล่าครับ ผมแค่ตกใจนิดหน่อย"

"แน่ใจหรอว่าแค่ตกใจ?" เสียงเข้มกับสายตาเรียบของพี่คริสที่นั่งเงียบอยู่นานก็ดังขึ้น

"นั่นสิพี มีเรื่องอะไรรึเปล่า" พี่ทัชเดินเข้ามาจับใบหน้าผมตอนนี้เราต่างสบตากัน ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้สบกับดวงตาคู่นี้อย่างบอกไม่ถูก วินาทีนั้นผมไม่สามารถพูดเรื่องราวในอดีตออกมาได้ เพราะผมไม่ต้องการนึกถึงมันและไม่อยากให้ใครรับรู้

"ผม...เอ่อ..ผมแค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อยน่ะครับพี่ทัช ผมขอ..." ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบก็ถูกขัดขึ้นมาทันควัน

"เหอะ! กลัวก็พูดมาเถอะ อย่ามาเสแสร้งทำเป็นปวดหัว"

"ไอ้โฟร์ทปากมึงนี่นะ"

"มึงจะอะไรกับมันนักหนาว่ะไอ้ทัช ทำอย่างกับว่ามันเป็นเด็กอนุบาลไปได้ที่ต้องมาปลอบ ปัญญาอ่อน!"

"ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาปลอบ ก็แค่ไม่อยากเอากับคนอย่างพี่ ปากหมาจะตายห่าเอาไม่ลงจริงๆ"

"ไอ้เด็กนี่! ปากมึงนี้นะต้องหาอะไรอุดหน่อยแล้วมั้ง"

"ทะเลาะกันอยู่ได้ มึงทำตัวเป็นเด็กไปได้ไอ้โฟร์ท เราก็อีกคนเถียงเป็นเด็กไปได้"

"เหะ! พี่ก็ดูไอ้ผีบ้านี่สิ ใครได้เป็นผัวคงปวดหัวตาย"

"งั้นเหรอ! งั้นมึงคงปวดหัวตายไปตลอดชีวิตเลยล่ะพีรพัฒน์!"

"..."