chapter 6. ไม่เอาไหน!

ครืด! ครืด!

เสียงสั่นจากมือถือทำให้ผมรีบลุกขึ้นมาจากที่นอนทันที เพราะวันนี้ผมนัดกับพี่ทามเอาไว้มันตื่นเต้นไปหมดแต่เมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดูชื่อที่โชว์อยู่บนจอนั่นทำรอยยิ้มของผมหายไปทันที ผมตัดสินใจกดรับทันทีที่รู้ว่าใครโทรมา..

"ครับพ่อ"

[วันนี้กลับมาที่บ้านด้วย อาหญิงจะมาทานมือเย็นที่บ้านเราพร้อมกับหนูฟ้าห้ามช้าแกคงรู้ว่าฉันไม่ชอบอะไรที่ต้องรอ!]

"ผมรู้ครับ แค่นี้ก่อนนะครับ" ผมรีบกดวางสายทันทีที่พูดจบ พ่อไม่เคยที่จะปล่อยให้พวกเราได้มีชีวิตเป็นของตัวเองเลยตั้งแต่เฮียพอร์ชก็หาคู่ให้ เฮียพีชก็ถูกคลุมถุงชน นี่มาผมก็คงไม่พ้นใช่มั้ย?

ผมรีบลุกไปเข้าห้องน้ำทันที เสร็จผมก็ออกมาจับมือถือเป็นอันดับแรกและสิ่งที่ผมรอคอยก็มาถึง พี่ทามทั้งแชททั้งโทรมาแต่ผมไม่ได้อ่านไม่ได้รับ ผมเห็นข้อความที่ส่งมาก็พอจะรู้ว่าพี่ทามมาไม่ได้

P'Time: ขอโทษนะครับหนู พี่ไปไม่แล้ว พอดีต้องไปทำธุระกับพ่อ ยังไงพี่จะค่อยพาไปหาอะไรอร่อยๆกินเพื่อไถ่โทษนะครับ

PP:ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมก็ต้องกลับบ้านเหมือนกันพอดีพ่อตามน่ะครับ

P'Time: ครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับพี่เป็นห่วง

ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองต้องการแบบนี้จริงๆ ผมรู้สึกดีที่มีพี่ทาม...แต่ผมก็รู้สึกดีที่มีพวกเขา ไม่รู้เลยว่าทำไมความรู้สึกมันถึงได้สับสนแบบนี้

เฮ้อ!!

ผมสลัดความคิดออกก่อนจะเตรียมตัวไปที่บ้าน แต่ก่อนที่จะเข้าบ้านผมก็แวะไปนั่งเล่นที่ร้านกาแฟคนเดียวเพื่อรอเวลา แต่เดี๋ยว!!! นั้นมันพี่ทัช เหอะ! บางครั้งผมก็อยากจะด่าตัวเองที่โง่และใจง่ายยอมพวกเขา แต่ทำไงได้ในเมื่อผมเลือกที่จะเข้าหาพวกเขาก่อนเองจะหยุดก็ทำไม่ได้แล้ว ในชั่วขณะความคิดของผมก็ผุดเข้ามาในหัวผมแสยะยิ้มขึ้นมุมปากก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะของพี่ทัชที่มีผู้หญิงตัวเล็กๆ ขาวๆ น่ารักนั่งยิ้มร่าอยู่

"สวัสดีครับพี่ทัช!" เสียงทักของผมนี่น่าตกใจขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมพี่ทัชถึงได้ทำตาโตแบบนั้นล่ะ ไอแก่!

"ใครหรอคะพี่ทัช" เสียงหวานของเธอเอ่ยถามก่อนจะส่งยิ้มมาให้ผม

"เอ่อ...นี่พีเป็นรุ่นน้องที่คณะพี่น่ะค่ะ" รุ่นน้อง! ทำไมผมถึงรู้สึกจี๊ดๆแปลกๆกับคำพูดของพี่ทัชขนาดนี้นะ หรือเพราะเขาเป็นคนที่ดีกับผม อ่อนโยนกับผม ใจดีกับผมมากกว่าคนอื่น จนทำให้ผมคิดว่าพี่ทัชจะมีใจให้มากกว่านี้ ผมคงเป็นได้แค่คนที่ถูกจำกัดสินะ สำหรับพี่ทัชผมคงเป็นได้แค่เซ็กส์เวลาเครียด ไม่สิมันต้องไม่เป็นแบบนี้ผมต้องไม่อ่อนไหวกับเรื่องแค่นี้ไม่ใช่หรอ? ทำไมตอนนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้กันนะ!

"พี่พี หน้าตาน่ารักจังเลยค่ะ มีแฟนรึยังคะ?"

ยัยเด็กบ้านี่ก็นะ! ผมยิ้มก่อนจะนั่งลงข้างๆเธอ หน้าตาผมไม่ได้เป็นสองรองใคร ยิ้มของผมทำให้ต่างก็หลงใหล เพราะฉะนั้นเด็กนี่คงไม่ยาก ฮ่าาาา!

"หนูก็น่ารักนะคะ พี่โสดค่ะ หนูล่ะโสดมั้ย"

"โสดค่ะ แต่พี่ชายหมวยขี้หวงมากค่ะ!" เอ๊ะ! พี่ชายหวงซะด้วยอยากเห็นหน้ามันจริงๆ ไอห่านั้นมาลากน้องมึงไปเก็บด้วย!

"จริงๆ พี่ว่าไม่น่าหวงนะ หนูก็โตแล้วอ่ะพี่หนูนี่คงจะเป็นคนแก่ที่ประสาทแน่เลย ฮ่าๆๆๆ"

"ฮ่าา พี่พีนี่น่ารักจังเลยนะคะ พี่ทัชว่ายังไงคะ?"

"หึ! ใช่ค่ะน่ารัก น่ารักมากกก! หมวยตลกหรอที่เห็นคนอื่นว่าพี่ชายตัวเองอ่ะ!"

"ก็พี่พีเขาน่ารักนี่คะ ขนาดพี่ชายหมวยนั่งอยู่ตรงหน้ายังไม่รู้เลย ฮ่าๆๆ พี่ทัชแก่จริงๆด้วย!"

ห๊าาา! พี่ทัช! อย่าบอกนะว่า....

"หนูอย่าบอกนะว่าพี่ชาย...ของหนูคือ..พี่ทัช!"

"ใช่ค่ะ พี่ทัชเป็นพี่ชายหมวย เป็นพี่ชายแท้ๆเลยค่ะ แต่หน้าเราไม่เหมือนกัน เพราะหมวยสวยเหมือนแม่ ส่วนพี่ทัชหล่อเหมือนพ่อค่ะ!"

อะไรมันจะกลมขนาดนี้ว่ะ! ไอพีเอ๊ยย! สมองมึงนี่มึนไปหมดแล้ว ผมหันไปมองหน้าพี่ทัชตาปริบๆ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาพิฆาตสุดๆ 

"วันนี้พี่ต้องรีบกลับบ้าน เดี๋ยววันหลังค่อยคุยกันใหม่นะคะ งั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับพี่ทัช"

"รีบไปไหนล่ะ?"

"กลับบ้านครับ พ่อสั่งไว้น่ะครับผมต้องรีบกลับไปทำธุระก่อนมีอะไรโทรมานะครับ" 

ผมตอบก่อนจะรีบเดินออกมาจากร้านทันที พรึ่บ! ไม่ทันที่ตัวผมจะถึงรถก็ถูกคว้าแขนให้หยุดชะงัก ผมหันไปมองคนตรงหน้าทันที

"จะรีบไปไหน?" พี่ทัชเอ่ยขึ้น

"รีบกลับบ้านครับ เดี๋ยวผมโดนดุ ขี้เกียจฟัง!" ผมตอบก่อนจะถอนหายใจออกมา

"พ่อดุขนาดนั้นเลยหรอ?" คำถามของพี่ทัชมันทำให้ผมนึกคิด ใช่! พ่อผมดุ แต่แค่กับผม ผมไม่อยากกลับเข้าบ้านเพราะผมเบื่อที่จะต้องเจออะไรแบบนั้น

"ครับ! แต่ผมชินแล้วพี่เข้าไปข้างในเถอะน้องพี่รออยู่นะ"

"หึ! ไหนว่าอยากเจอพี่ชายหมวยไง นี่ก็มาให้เจอแล้ว เอ๊ะ! แต่จะว่าไปเราก็สนิทกันจนถึงขั้น...." เพี๊ยะ! ผมฟาดมือลงไปบนไหล่หนา คนบ้าพูดอะไรไม่รู้แล้วทำไมผมต้องเขินด้วยนะ หน้าก็ร้อนไปหมด><

"ตีพี่ทำไมครับ หนูเขินพี่หรอ หืม?" 

"โอ๊ย! ผมกลับก่อนนะครับ"

"คืนนี้พี่โทรหารับสายด้วยล่ะ"

"ก็ไปโทรหาเด็กของพี่สิ!"

"ถ้าพี่โทรหาคนอื่นหนูจะโอเคหรอ?"

"พี่ทัช!" ผมไม่พูดต่อรีบขึ้นรถและขับออกไปจากตรงนั้นทันที

เสียงเพลงกับบรรยากาศที่โคตรจะเงียบอยู่ๆเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาคนเดียว ไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือเล่นแต่มันทำให้ผมมีความสุขแปลกๆ จนผมไม่สามารถคิดได้เลยว่าถ้าวันหนึ่งเรื่องทุกอย่างต้องหยุดลง ผมจะโอเคกับมันจริงๆเหรอ

สักพักใหญ่ผมก็ขับรถเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ กับรถที่จอดไว้สามคันคงจะเป็นพวกพี่ชายและก็อาหญิง เฮ้อ! ผมถอนหายใจก่อนจะมองไปยังนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เลยมาสิบนาที....ผมเตรียมใจไว้แล้วแหละ!

ประตูรถผมถูกเปิดออกด้วยมือของผู้เป็นพ่อ พรึ่บ! ผั๊วะ! หมัดหนักๆของพ่อกระแทกเข้ามาใส่หน้าผมเต็มๆ กลิ่นคาวเลือดทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าปากผมแตกแน่ๆ ผมหันกลับมามองหน้าพ่อทันที

"สิบนาที แค่สิบนาที พ่อจะอะไรนักหนา!"

"ฉันเคยบอกแกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าต้องตรงต่อเวลา แต่นี่แกมาสายคนอื่นเขามาก่อนแกเป็นครึ่งชั่วโมง แกนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ แกไม่น่าเกิดมาเป็นลูกฉันเลยไอพี!"

"แล้วทำไมพ่อไม่ใส่ถุงล่ะ ผมจะได้ไม่ต้องเกิดมาอยู่!"

"ไอพี!" 

หมัดของพ่อที่กำลังจะพุ่งตรงเข้ามาที่หน้าของผมกลับหยุดชะงักเมื่อผมมองดุต้นเหตุกลับยิ่งทำให้ผมตกใจมากกว่าเดิม

"ผมรู้ว่าคุณลุงไม่ชอบแต่เขาก็เป็นลูกของคุณลุงนะครับ!"

"พี่โฟร์ท พี่มาได้ยังไง"

"โฟร์ทหลบลุง ลุงจะสั่งสอนไอเด็กนิสัยเสียนี่ซะให้เข็ด!" 

"ไม่ครับ! พีเป็นลูกคุณลุงก็จริง แต่พีก็เป็นเมียผมเหมือนกัน!"