chapter 4. เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!

เป็นอย่างที่ทุกคนได้รู้ตั้งแต่วันนั้นผมก็......แอบแซ่บกับพวกเขาบ่อยๆ บ่อยจนติดใจและก็เป็นดั่งหวัง แต่ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของเราเพราะพวกพี่เขาบอกว่ามันยังไม่ถึงเวลา ตอนนี้กินกันเล่นๆไปก่อน คืออะไร? ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าจะหงุดหงิดทำไมที่พวกพี่เขาต้องการปิดมันเป็นความลับ!

เฮ้ออ!

"ถอนหายใจอยู่ได้ คิดมากอีกแล้วใช่มั้ย?" กัสเอ่ยถามผมด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ว่ารู้ความคิดของผม

"อืม! ทำไมว่ะเอากันเกินสิบครั้งล่ะ กูก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะได้เป็นอะไรจริงจังกันเลยว่ะ!"

"กูเคยบอกแล้วนี่ ว่าพวกพี่เขาคือเสือ เสือที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆ เสือที่ไม่ยอมเสียเหยื่อ เสือที่เลือกว่าเหยื่อของเขาถ้ากินแล้วจะทิ้งเลยหรือว่ากินแล้วเก็บไว้กินต่อจนกว่าจะเบื่อ"

ประโยคของกัสทำเอาผมรู้สึกหวิวใจแปลกๆ ผมไม่ควรจะเป็นเหยื่อที่รอวันโดนทิ้งซิ!

"กูไม่ใช่เหยื่อของพวกเขาป่ะ ถ้าคิดจะเล่นกับพีรพัฒน์แล้วอย่าหวังว่าจะยอมให้เป็นฝ่ายคุมเกม เพราะเกมนี้กูต่างหากที่เป็นคนคุม!"

รอยยิ้มแสยะมุมปากบนใบหน้าหวานเผยขึ้น พีรพัฒน์ไม่ใช่คนที่อ่อนแอซะจนต้องยอมตามคนอื่น ความคิดริเริ่มร่างเล็กก็ลุกขึ้นเดินไปทันทีโดยมีเพื่อนหนุ่มมองตามตาปริบๆ

"มึงคิดจะไปก็ไป คิดจะมาก็มา กูงง!"

ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าเล็กสาวเดินดุ่มๆ ไปยังห้องชมรมดนตรี เมื่อมาถึงเขาก็เจอคนที่อยากเจอ 

"น้องพีมาทำอะไรครับ" เสียงนุ่มทุ้มบนใบหน้าหล่อทำใจดวงน้อยสั่นไหว อ่อนไหวง่ายเฉพาะคนหล่อ! ^^

"พี่ทามทำอะไรอยู่หรอครับ?"

"พี่กำลังคิดถึงคนถามอยู่น่ะครับ คิดถึงได้มั้ย?" 

ใบหน้าขาวเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ ทามเป็นรุ่นพี่ที่นิสัยดี อบอุ่น เวลาอยู่ใกล้แล้วสบายใจ แต่ความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างเรามันคงดีกว่าการเป็นมากกว่าคำนี้ 

"พี่ทามอย่าแกล้งผมสิ" ผมรีบเบี่ยงหน้าหนีทันทีที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียอาการ

"พี่ล้อเล่นครับ ว่าแต่หนูมาทำอะไรหรอ?"

"ผมมาหาพี่นั่นแหละครับ พอดีว่าพรุ่งนี้ผมว่างเราไปเที่ยวกันมั้ย?"

"เที่ยว? หนูชวนพี่หรอ?"

"ครับ"

"เอ้า! แล้วไอสามเสือล่ะ?"

ประโยคหลังทำผมช็อกไปชั่วขณะพี่ทามรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง 

"เอ่อ...พี่ทามรู้..ได้ยังไง..หรอครับ?"

"พี่อยู่คอนโดเดียวกับพวกนั้น ห้องข้างๆ หนูคบกับพวกนั้นอยู่แล้วมาชวนพี่ไปเที่ยวมันจะมีปัญหาเอานะ"

"ผม..คือ..จริงๆผมไม่ได้คบกับพวกเขาหรอกครับ เราแค่เล่นๆกันเฉยๆ แค่นั้น!"

"เล่นๆ รู้มั้ยคำนี้ไม่ควรมีนะ ถ้าความรู้สึกที่มีมันเทไปอยู่ตรงนั้นแล้ว หนูจะไม่เสียใจทีหลังหรอ พี่เป็นห่วงนะ หนูเป็นเด็กน่ารักพี่ไม่อยากให้รอยยิ้มนี้หายไปจากพี่"

พี่จะรู้มั้ยว่าผมใจเต้นแรงแค่ไหน เวลาสบตาคู่นี้ของพี่ แต่ผมทำตัวเองไปแล้ว ผมเป็นคนเริ่มมันเอง ผมคงหยุดไม่ได้แล้วทั้งที่ไม่เคยสับสนกับความรู้สึกตัวเองมาก่อนแต่ครั้งนี้ผมสับสนกับมันจนไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่ต้องการจริงๆ คืออะไรกันแน่!

"พี่ทามครับ ผมขอโทษนะครับถ้าทำให้พี่ลำบากใจ ผมไม่รู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่แต่ผมแค่รู้สึกว่อยากไปเที่ยวกับพี่"ำบากใจ ผมไม่รู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่แต่ผมแค่รู้สึกว่าอยากไปเที่ยวกับพี่"

"ครับๆ พี่เข้าใจเอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่จะทักไปบอกนะเพราะพรุ่งนี้พี่มีเล่นดนตรีที่ร้านเจเคคลับหน่ะ"

"ครับ ยังไงผมจะรอพี่นะครับงั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะ บายครับ!" 

ผมโบกมือบ๊ายบ่ายพี่ทามพร้อมกับยิ้มหวานส่งไปให้พี่ทามตอบกลับด้วยท่าทางเดียวกันกับผม ก่อนที่ผมจะเดินพ้นออกมาจากห้องดนตรี 

ตุ๊บ! 

"อุ๊ย! ขอโทษครับ...พี่คริส!" ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะคนที่ผมเดินชนคือพี่คริส..มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

"พี่ไม่ชอบเลยนะคะ ที่เห็นพีมาทำอะไรแบบนี้!"

"ผมทำอะไรครับ พี่อย่ามามั่วนะเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!"

"เหรอ! แล้วที่เอากันเป็นสิบท่า ครางชื่อเรียกผัวๆ นี่เราเป็นอะไรกันครับ น้องพีพี่ขอเตือนนะอย่าให้รู้ว่ายุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีกเพราะพี่ไม่ชอบ!"

"แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่ครับ พี่มีผู้หญิงตั้งมากมายจะมาห้ามผมทำไม?"

"พีรพัฒน์!"