Chapter 1. จุดเริ่มต้น

บอร์ดคณะวิศวะ

นายกาญดิษฐ์ ประมุขเลิศรัตน์ เดือนคณะวิศวะฯ

นายภาศกร ภิรมย์ชัย ประธานชมรมบาสฯ

นายอัศวิน เคลอีเดรียน ประธานชมรมดนตรี

รายชื่อของนักศึกษาที่มีกลุ่มแฟนคลับมากที่สุดปรากฏบนหน้าจอโน๊ตบุ๊ค สายตาเรียวเฉียบจ้องมองรูปที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อคม ใบหน้าหล่อตี๋ ใบหน้าหล่อสไตล์ลูกครึ่ง แต่ละคนมีความหล่อที่ต่างกันแต่นิสัยคล้ายกัน ใครๆก็ต่างบอกว่าพวกเขาเป็นเสือที่พร้อมจะล่าเหยื่ออยู่ตลอดเวลา ความเจ้าชู้ กะล่อน เปย์หนักที่ใครๆก็ต่างพูด มันทำให้ภายความคิดของเขารู้สึกอยากลิ้มลองรสชาตินี้ขึ้นมา...

"เสือสามตัวอยู่ถ้ำเดียวกันได้เพราะชอบอะไรที่เหมือนกัน หึ! น่าสนุกแฮะ!" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อแต่มีความละมุนจนใครๆก็บอกว่าเขาหล่อเหมือนลูกคุณหนู ก็จริงอย่างเขาว่ากันเพราะเขาคือลูกชายคนเล็กของท่านนายพลพงษ์ศรันย์ ดุจดวง เป็นคนที่มีฐานะพอตัว ยิ่งเป็นคนที่มียศสูงเป็นที่รู้จักกว้างขวางนั่นยิ่งทำให้เขาคาดหวังในตัวลูกชายทั้งสามเป็นอย่างมาก

พีรพัฒน์หรือพี ลูกชายคนเล็กที่เป็นคนเขาคาดหวังมากกว่าบบรรดาลูกชายทั้งหมด เพราะยังเรียนอยู่เพียงปีหนึ่งของคณะวิศวะฯ มันเป็นความชอบของพีรพัฒน์ที่เขาอยากสานฝันต่อให้กับผู้เป็นแม่ ซึ่งก่อนหน้าที่แม่เขาจะจากไปได้ขอให้ลูกชายทำตามความฝันของตัวเองอย่าได้ยอมทิ้งมันเพราะความต้องการของใคร พีรพัฒน์รักแม่มากเพราะมีเพียงแม่ที่เข้าใจในสิ่งที่เขาเป็นและต้องการ ไม่เหมือนผู้เป็นพ่อที่ๆด้แต่บังคับและห้ามเขาแต่เด็กหัวดื้ออย่างเขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความฝันที่ไว้อย่างแน่นอน

"ไอ้พีมึงทำอะไรไม่ยอมนอน ดึกแล้วนะพรุ่งนี้เรียน!" เสียงงัวเงียจากด้านหลังดังขึ้น

"เออๆ นอนแล้วๆ" จบประโยคพีรพัฒน์ก็นีบปิดโน๊ตบุ๊คและเดินตรงมายังเตียงนอนทันที เขาล้มตัวนอนที่เตียงชั้นล่าง ภายในหัวมีแต่ภาพใบหน้าของพวกเขาเต็มไปหมดนี่มันคืออะไรหรือจะชอบเขาแล้วจริงๆ

"ไอ้พีเลิกคิดก่อน มึงยังไม่เคยได้คุยเลยนะจะชอบเขาไม่ได้!" เขาพยายามข่มตาหลับผ่านไปไม่นานภายในความคิดก็ดับไปพร้อมกับห้วงนิทรา

ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าสองคู่ที่กำลังเดินก้าวเข้ามาภายในตึกคณะ ทั้งคู่เป็นนักศึกษาเต็มตัวใบหน้าเปื้อนยิ้มของพวกเขามันเป็นสิ่งบ่งชัดว่า มันคือเรื่องราวดีๆ

"เดี๋ยวก่อนไอ้กัส!" เสียงเอ่ยปรามบอกเพื่อนสนิท

"อะไรของมึงว่ะพี?" กัสเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้า

"มึงรู้จักรุ่นพี่กลุ่มนั้นมั้ย?" พีเอ่ยก่อนจะชี้นิ้วไปทางโต๊ะที่มีร่างหนาทั้งสามนั่งอยู่

"อ๋อ! แก๊งค์เสือขาวของคณะฯ"

"มึงรู้จักแล้วทำไมถึงเป็นเสือขาวว่ะ?"

"ก็หล่อไง เป็นชื่อแก๊งค์ที่พวกผู้หญิงเรียกกัน หล่อ หุ่นดี ผิวขาว รวย และก็เx็ดดุ!" เมื่อได้ยินประโยคหลังใบหน้าของพีรพัฒน์ก็เห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ

"ทำไมมึงชอบหรอ?" กัสเอ่ยถามเพราะรู้จักนิสัยของเพื่อนเขาดี

"อือ! กูชอบมึงว่าคนไหนเข้าหาง่ายสุด"

"อย่าเลยพวกพี่เขาแม้งโคตรจะเจ้าชู้ ขึ้นชื่อว่าเสืออย่าเอาใจไปเล่นเลยเชื่อกูเหอะ!" กัสเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเพื่อนของเขา เพราะรู้ว่าพีชอบเอาใจลงไปเล่นเวลารักจริงขึ้นมาก็จะเจ็บเหมือนอย่างที่ผ่านมา

"ก็แค่เสือป่ะ เจอนายพรานอยู่กูหน่อยเป็นไง!" จบประโยคร่างเล็กก็สาวเท้าเดินตรงไปยังโต๊ะที่เขาล็อคเป้าหมายเอาไว้แล้ว

"พี่ครับ!" เสียงเรียกของพี่ทำให้พวกเขาหยุดการสนทนาและหันมามองร่างเล็กตรงหน้าพร้อมกัน

"มีอะไรรึเปล่าครับน้อง?" เสียงเอ่ยถามจากคนใบหน้าตี๋ดังขึ้น

"คือว่า...ผมชอบพี่ครับ แต่ก็ชอบพี่ด้วย และก็พี่ ผมโสดนะ เอาใจเก่งด้วย แต่เรื่องอื่นผมก็เก่งนะ!" ประโยคที่เอ่ยออกมาพร้อมใบหน้าที่ท่าทายทำให้รอยยิ้มร้ายกระตุกขึ้นพร้อมกันนั่นยิ่งทำให้พีรพัฒน์รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเดิม

"หึ! แรด!" พีรพัฒน์เบปากขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคของคนด้านข้าง

"ผมไม่ใช่แรดแต่ผมเป็นนายพรานที่กำลังล่าเสือตัวโตอยู่ สนใจมาเป็นเหยื่อให้นายพรานมั้ยครับ!" เสียงหัวเราดังขึ้นจากลำคอของพวกเขาเมื่อพีรพัฒน์เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา

"ขี้อ่อยนะเรา ถ้าพี่เอาหนูไม่รอดนะ!" ประโยคของเขาทำเอาใบหน้าเรียวเผยรอยยิ้มขึ้นมา

"ผมไม่ง่ายนะ แต่ห้องว๊างว่าง!"

"ไอดีไลน์มาสิ คืนนี้พี่จะไป" เขารับโทรศัพท์มาก่อนจะพิมพ์ไอดีให้และส่งคืน

"พี่ชื่อทัช ส่วนนี่คริสและนี่โฟร์ท เจอกันนะครับนายพรานขี้อ่อย!" จบประโยคทั้งสามก็ลุกขึ้นเดินไปทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กมองตามไม่ละสายตา จะติดกับหรือเปล่าไม่รู้แค่อยากลองอะไรใหม่ๆดูก็แค่นั้น!!