บทที่ 2

เอมิลีรีบดื่มด่ำกับข้อดีของระบบใหม่ของเธออย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับระบบชะตาชีวิตทุกระบบ ระบบของเรามอบพลังเสริมเริ่มต้นให้

ระบบนักกีฬาอีลิทช่วยยกระดับปฏิกิริยาตอบสนอง การประสานงานของร่างกาย ความอึด และการรับรู้ทางกายภาพของเธอ ทุกการฝึกซ้อมกลายเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับเธอ และทุกการออกกำลังกายก็ให้ผลลัพธ์ที่เหนือกว่านักกีฬาทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

เธอรอไม่ไหวที่จะอวดให้ทุกคนเห็น

ระหว่างคาบเรียนพลศึกษาและการฝึกซ้อมหลังเลิกเรียน จู่ๆ เธอก็ทำผลงานได้เหนือกว่านักกีฬาตัวจริงของโรงเรียนที่ฝึกฝนมาหลายปี

"เอมิลีเก่งกีฬาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

"เธอนี่เหลือเชื่อจริงๆ"

"ฉันไม่เคยเห็นใครพัฒนาเร็วขนาดนี้มาก่อนเลย"

เอมิลีดื่มด่ำกับเสียงชื่นชมเหล่านั้น

จากนั้นเหลือบไปเห็นฉันเข้าจากหางตา เธอใช้มือปิดปากแล้วหัวเราะเบาๆ

"น้องสาวของฉันก็ขยันซ้อมหลังเลิกเรียนเหมือนกันนะ แค่ไม่ว่าจะพยายามฝึกมากแค่ไหน ก็ดูเหมือนจะไม่เคยเก่งขึ้นเลยสักที"

เธอถอนหายใจออกมาอย่างใหญ่โต

"ถ้าโอลิเวียอยากได้ ฉันยินดีแบ่งปันตารางการฝึกให้เธอนะ แต่เธอหยิ่งเกินกว่าจะมาขอต่างหากล่ะ"

เพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งจะมาขอคำปรึกษาจากเอมิลีรีบเออออทันที

"เอาหน่า โอลิเวียแค่ไม่มีพรสวรรค์ด้านกีฬาหรอก ต่อให้เธอช่วยเทรนให้ ก็ไม่มีทางต่างไปจากเดิมหรอก"

"พวกเธอเป็นพี่น้องกันแท้ๆ ทำไมเอมิลีถึงพรสวรรค์ล้นเหลือขนาดนี้ ส่วนโอลิเวียกลับไม่ได้ยีนด้านกีฬามาเลยสักนิดนะ?"

ไม่มีพรสวรรค์งั้นเหรอ?

ฉันกวาดสายตาลงมองเกรด A บนใบประเมินสมรรถภาพร่างกายล่าสุดของตัวเอง

ความจริงก็คือ ฉันไม่ได้ทำได้แย่เลยสักนิด แค่เอมิลีมีวิธีฝังความคิดบางอย่างลงในหัวของผู้คน ทีละเล็กทีละน้อย ทุกคนเริ่มเชื่อว่าฉันแอบหมกมุ่นที่จะตามเธอให้ทัน และอิจฉาที่ทำไม่ได้เสียที

ในโรงเรียนมัธยม ผู้คนมักจะชื่นชมนักกีฬาที่มีพรสวรรค์เป็นธรรมดา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนอย่างเอมิลี ที่ดูเหมือนจะทำได้ดีเลิศโดยไม่ต้องเสียเหงื่อเลยสักหยด

พรสวรรค์ตามธรรมชาติเป็นของหายาก และเพราะมันหายาก ทุกคนจึงอิจฉา

ในขณะเดียวกัน เด็กผู้ชายบางคนในโรงเรียนเริ่มแกล้งฉันเพื่อเรียกร้องความสนใจ

ระบบความงามก็เริ่มเผยพลังของมันออกมาเช่นกัน

เอมิลีกับฉันหน้าตาคล้ายกันมาโดยตลอด

แต่เมื่อเราโตขึ้น การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ก็เริ่มปรากฏให้เห็น

ฉันกำลังผ่านช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลง ตัวสูงขึ้น รูปร่างสง่างามและดูสมส่วนแบบนักกีฬา ผิวพรรณผ่องใสขึ้น และโครงหน้าก็ชัดเจนยิ่งขึ้น

ในโรงเรียนที่แทบทุกคนแต่งตัวตามสบายและแต่งหน้าน้อยมาก รูปร่างหน้าตาของฉันจึงเริ่มโดดเด่นจนยากที่จะมองข้ามไปได้

"แล้วไงล่ะถ้าเธอจะสวย? นี่มันโรงเรียนนะ เรื่องกีฬาและเกรดต่างหากที่สำคัญกว่า"

"นั่นสิ โอลิเวียอาจจะสวยสะดุดตา แต่เอมิลีต่างหากคือดาวเด่นตัวจริง ถ้าให้เลือก ฉันก็ยังชอบเอมิลีมากกว่าอยู่ดี"

เอมิลีดูพึงพอใจกับตัวเองแบบสุดๆ

ฉันทำเพียงแค่มองดูเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

สิ่งที่เธอไม่เข้าใจก็คือ ระบบนักกีฬาอีลิทไม่ได้เสกแชมเปี้ยนขึ้นมาได้ด้วยเวทมนตร์

ในชาติก่อนของเธอ เธอจำเป็นต้องไขว่คว้าหาความรักที่แท้จริงจากใครสักคนก่อนที่ระบบความงามจะให้รางวัลแก่เธอ

ในทำนองเดียวกัน ฉันจำเป็นต้องฝึกซ้อมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย วันแล้ววันเล่า ก่อนที่ฉันจะสามารถก้าวขึ้นไปยืนบนโพเดียมโอลิเวียได้

พรสวรรค์อย่างเดียวไม่เคยเพียงพอ คนที่ก้าวไปถึงจุดสูงสุดได้นั้นไม่เคยขาดแคลนความสามารถ

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่แบ่งแยกพวกเขาไม่ใช่พรสวรรค์ แต่มันคือ วินัย ใครล่ะจะทุ่มเททำงานหนักได้มากกว่า ใครล่ะจะอดทนผ่านพ้นปีแล้วปีเล่าโดยที่ยังไม่เห็นผลลัพธ์ในทันทีได้

โลกใบนี้เต็มไปด้วยคนสวยคนงาม และยังเต็มไปด้วยนักกีฬาที่มีพรสวรรค์

แต่มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่จะประสบความสำเร็จได้อย่างแท้จริง

ช่วงเวลาที่เจิดจรัสทุกช่วงล้วนแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเวลาอันยาวนานที่สูญเสียไปโดยไม่มีใครมองเห็น

โชคชะตาไม่เคยให้รางวัลแก่ผู้ที่ไม่เต็มใจจะลงมือแลกมันมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย