บทที่ห้า หวั่นไหว...

บทที่ห้า หวั่นไหว...

เสียงโห่แซวเล็ดลอดผ่านซอกประตูเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม ทำให้หญิงสาวที่เพิ่งเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ต้องรีบหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

แต่ทว่าทุกอย่างกลับเงียบลงราวกับรู้ว่าเธอกำลังให้ความสนใจอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ครั้นพอหันหน้ากลับมาทางเดิม ความสงสัยทุกอย่างกลับถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าคนที่นั่งหันหลังให้เธอในตอนแรก เวลานี้เขาหมุนเก้าอี้หันกลับมาสบตาเข้ากับเธออย่างจัง แถมยังเป็นคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาในเร็วๆ นี้อีกด้วย

ใจเจ้ากรรมที่คิดว่ามันสงบนิ่งไปได้มากแล้ว หลังจากไม่ได้เจอหน้าเขามาหลายวัน ทว่าตอนนี้มันกลับเต้นเร็วระรัวราวกับคนที่เพิ่งวิ่งหนีอะไรมา ปากที่เตรียมจะเปิดถามกลับต้องเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงแทน ในขณะที่สมองก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์วันที่อยู่บนรถด้วยกัน

อติรุจน์จ้องมองท่าทางของคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง วรดาดูตกใจไม่น้อยที่หันมาเห็นเขา แต่กลับเก็บอาการได้ดีมากทีเดียว

ท้ายที่สุดเธอก็รวบรวมสติกลับมาได้ใหม่และถามเขาออกไป “คุณ หนูตกใจหมดเลย” ไหนป้าก้านบอกว่าเขาไปโคราชไงล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

“ตกใจอะไรขนาดนั้น”

รอยยิ้มขำขันบนมุมปากของเขา ทำใจเธอเริ่มเสียมากขึ้นกว่าเดิม

 “ที่ป้าก้านบอกให้หนูเอาของสำคัญมาให้คนสำคัญ คือคุณเองเหรอคะ?” แล้วทำไมไม่บอกเธอล่ะว่าเป็นเขา ทำไมต้องพูดให้ดูเป็นปริศนาด้วย

“ครับ”

‘ครับ’ คำนี้ของเขาทำให้เธอรู้สึกขนลุกแปลกๆ จนต้องยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาลูบแขนตัวเอง

“หนาวเหรอ?” อติรุจน์ถามออกไปพลางใช้สายตามองหารีโมตแอร์ เพื่อปรับอุณหภูมิใหม่

คนยกมือขึ้นลูบแขนเมื่อสักครู่ได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่พร้อมกับหลับตาลง แล้วจึงลืมตาขึ้นมามองเขาอีกครั้ง

อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเธอไม่ได้หนาว

แต่เธอขนลุก!

“เอ่อ...” เธอห้ามก็คงไม่ทันแล้ว ปล่อยให้เขาทำตามความสบายใจเถอะ

“แล้วทำไมหน้าแดงล่ะ เดินมาเหรอ?” อติรุจน์ถามพลางวางรีโมตแอร์ลง หลังจากปรับอุณหภูมิได้ตามที่ต้องการแล้ว

“ค่ะ”

“แล้วจักรยานเราไปไหน?”

“ลุงบุญปั่นของหนูมาค่ะ”

คนถามพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาจงใจก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มร้ายกาจของตัวเอง

เมื่อจับใจความได้ว่า วรดาไม่เพียงแค่บอกเขาเท่านั้น แต่เธอกลับฟ้องเขาอย่างชัดเจนว่าใครเป็นคนเอาไป

ก่อนจะปั้นหน้านิ่งตามเดิม แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาวต่อ “ซื้อคันใหม่ให้เอามั้ย” เขาใจดีมากเลยนะ เผื่อวรดายังไม่รู้

“ไม่เอาค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธทันควัน

ทำเอาคนถามชะงักกึกเมื่อถูกคนอายุน้อยกว่าปฏิเสธแบบไม่ทันตั้งตัว อติรุจน์พยักหน้ารับ “นั่งลงก่อนสิ” ไม่คิดก่อนเลยรีบปฏิเสธเขาเหลือเกินนะแม่คุณ

“ค่ะ”

วรดาลากเก้าอี้ออกมาแล้วจึงนั่งลงตามที่เขาบอกพร้อมกับวางของสำคัญลงบนโต๊ะ

พลางคิดตามในหัว ถ้าให้เธอเดาจากลักษณะ น่าจะเป็นกล่องอาหารมากกว่าเป็นอย่างอื่น

ทันทีที่วรดาวางห่อผ้าลงเขาก็ไม่รีรอหรือทำให้มันเป็นปริศนาอีกต่อไปรีบจัดการเปิดให้เธอดูอย่างรวดเร็ว

เดาจากสายตาได้ไม่ยาก วรดาเองคงสงสัยไม่น้อยว่ามันคืออะไร และเมื่อเปิดมันออกดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ จากคนตรงหน้า

มันไม่ได้เกินความคาดหมายของเธอเลยสักนิด เพราะมันคือกล่องใส่อาหารจริง ๆ

วรดาเบนสายตาขึ้นไปมองหน้าเขา แต่ทว่าอติรุจน์กลับจ้องเธออยู่ก่อน พร้อมกันนั้นเขายังมอบรอยยิ้มอบอุ่นนั้นมาให้เธออีก

อีกแล้ว!

รอยยิ้มแบบนี้ทบนมุมปากของเขามันทำให้เธอใจเหลวอีกแล้ว!

“ลุ้นมากขนาดนั้นเชียว?” ชายหนุ่มยิ้มขำพลางมองดูอาการของคนตัวเล็กที่อยากรู้ว่ามันคืออะไร จนเก็บไว้ไม่มิด

อาการเธอออกชัดขนาดนั้นเลยหรือ “ก็...ก็มันดูเหมือนเป็นความลับนี่คะ ตอนแรกหนูถามป้าก้านแล้วว่ามันคืออะไร แต่ป้าบอกแค่ว่าเป็นของสำคัญ” แถมยังบอกเธออีกว่าเอาไปให้คนสำคัญ นั่นยิ่งไปกระตุกต่อมอยากรู้ของเธอเข้าไปใหญ่

“อื้ม” อติรุจน์ครางรับในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาพยักขึ้นลง “ข้าวเช้าน่ะ สำคัญหรือเปล่าล่ะ”

“แล้วทำไมไม่เข้าไปทานที่บ้านก่อนละคะ”

“งานเร่งครับ เดี๋ยวอีกสองวันต้องไปขอนแก่นต่ออีก” เขาตอบพร้อมกับเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ในท่าที่สบายมากขึ้น อีกอย่างจะได้มองคนตรงหน้าให้ถนัดตาด้วย

“วิว” อติรุจน์เรียกชื่อวรดาไว้แค่นั้นพร้อมจ้องมองสบตากับเจ้าของดวงตากลมแป๋วด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ‘คิดถึงมากครับรู้มั้ยห้าวันที่ไม่ได้เจอ’ เขาเลือกต่อประโยคที่เหลือในใจ ถ้าเกิดพูดเป็นเสียงออกไป เขากลัวว่ากวางน้อยที่กำลังไล่ต้อนจะตื่นเตลิดหนีเขาไปไกลเดี๋ยวจะยุ่งเอา

“คะ?” เธอขานรับพลางมองสบตากับคนตรงหน้า

วรดาเธอจะรู้บ้างหรือเปล่า เธอโดนฉันหมายหัวไว้แล้ว

รู้ตัวบ้างไหม

ตึก ตึก

เสียงเต้นกระหน่ำของหัวใจที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้ มันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอกำลังหวั่นไหวในสิ่งที่เขาทำ

อติรุจน์เล่นเธอเข้าอีกแล้ว!

และดูเหมือนว่าหนนี้มันจะหนักมากขึ้นกว่าตอนแรกที่เธอโดนมา

“วิว”

“ขา~”

วรดาขานรับเสียงแผ่วเบาดวงตาคู่สวยเลื่อนลอยคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์จนอติรุจน์ลอบยิ้มด้วยความพอใจ

“วิวได้ยินที่พี่เรียกเราหรือเปล่า” ชายหนุ่มเรียกคนตัวเล็กซ้ำอีกครั้ง

“คะ?”

“ได้ยินที่พี่พูดกับเรามั้ย” คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้นเป็นเชิงถาม “หื้ม”

“เอ่อ...” คนถูกตั้งคำถามเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนแน่น เธอเผลอปล่อยไก่ให้เขาจับได้อีกแล้วเหรอ

ร่างแกร่งระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู พร้อมกับก้มลงไปเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ให้เปิดออก ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีขาวขึ้นมาแล้วยื่นไปให้คนตรงหน้า หากแต่เป็นด้านที่ไม่มีชื่อแทน

“คะ?” มือบางรับซองจดหมายสีขาวมาด้วยความงุนงง

“…”

ครั้นพอรอฟังคำตอบจากเขาต่อไม่ไหว จึงตัดสินใจพลิกจดหมายกลับมาด้านหน้า

เจ้าของดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของตนเอง ปรากฏอยู่บนซองจดหมาย วรดาเบนสายตาสลับไปมองหน้าคนที่ยื่นมันให้กับเธอ ซึ่งเวลานี้เขากำลังจดจ่ออยู่กับกล่องอาหารที่เธอนำมาให้

เธอละความสนใจจากคนตรงหน้า เพ่งมองชื่อและนามสกุลของเธอพร้อมกับตราประทับของมหาวิทยาลัยที่เธอเรียน

“เปิดออกดูสิ”

คนที่วรดาคิดว่ากำลังวุ่นวายอยู่กับอาหาร พูดขึ้นมาอีกครั้ง โดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ ต่างจากวรดาเมื่อได้ยินเสียงคมเข้มเอ่ยมาก็ รีบเงยหน้ามองเขาทันที

หญิงสาวรีบเปิดดูอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหัวใจที่ลุ้นระทึกไปด้วย ในเวลานี้เธอไม่สามารถคิดดีได้เลย

เพราะมันน่าจะเป็นใบแจ้งเตือนให้เธอรีบไปจ่ายค่าเทอมมากกว่า ถ้านับรวมกันแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันก็จะครบกำหนดชำระครั้งสุดท้ายตามที่อาจารย์แจ้งเธอไว้แล้ว

กระดาษแผ่นสีขาวถูกดึงออกมาคลี่เปิด เธอก็รีบไล่สายตาอ่านทุกบรรทัดที่มีตัวอักษร ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นโบ

วรดารีบเงยหน้ามองคนอายุมากกว่า แล้วจึงก้มลงไปอ่านจดหมายใหม่อีกรอบ หนนี้เธอวนอ่านมันซ้ำกลับไปกลับมาสามสี่รอบจนแน่ใจว่าสายตาเธอไม่ได้อ่านผิด

วรดาแน่ใจแล้วว่ามันคือความจริง จังหวะที่กำลังจะเงยหน้าขึ้นไปขอคำตอบจากเขา ทว่าเธอกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมายุ่มย่ามที่คอ

ใบหน้ารูปไข่ก้มลงไปมองตามสัญชาตญาณพร้อมกับมือเรียวสวยรีบยกขึ้นจับ

สร้อยทอง!

ความคิดทุกอย่างหยุดนิ่งลงไปชั่วขณะ วรดาทำอะไรไม่ถูกได้แต่อ้าปากค้างไว้ ครั้นพอจะเอ่ยปากถามกลับหาเสียงตัวเองไม่เจอ เธอจึงขืนตัวออกไปจากเขาเล็กน้อย

“อยู่นิ่งๆ ก่อนพี่ยังใส่ไม่ให้เสร็จครับ” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบบอกคนตัวเล็กที่ข้างหู

ทำเอาคนที่หาเสียงตัวเองยังไม่เจอเมื่อสักครู่ ทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคอ พร้อมกับขนอ่อนที่ต้นคอลุกซู่

ความรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องมันเป็นแบบนี้นี่เอง

“เสร็จแล้วครับ” เสียงแหบพร่าจากคนตัวโตดังขึ้นอีกรอบ แต่คราวนี้เขาจงใจขยับใบหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กมากกว่าเดิม

วรดาทำอะไรไม่ถูกได้แต่หลับตาปี๋ เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ได้แต่ภาวนาขอให้เขาถอยห่างออกไปจากเธอให้เร็วที่สุด

แต่ทว่าโชคชะตาฟ้าลิขิตให้เธอได้มาอยู่ใกล้เขา แต่คงไม่ได้ลิขิตว่าให้เธอกับเขาอยู่ให้ห่างกันหรืออย่างไร

ทำไมคำภาวนาที่เธอขอไว้กลับไม่เป็นผล!

เพราะเขาดันทำให้เธอใจหายใจคว่ำอีกรอบ โดยการโน้มใบหน้าลงมาสูดดมแก้มเธอเข้าอย่างจัง!

ใจเจ้ากรรมยิ่งทำงานหนักเข้าไปใหญ่ มันเต้นเร็วระรัวราวกับกลัวว่าเธอไม่รู้ว่ามันกำลังทำงานอยู่

อติรุจน์ยังคงนิ่งค้างใบหน้าไว้บนข้างแก้มของคนตัวเล็ก เขามองสำรวจใบหน้าหวานในระยะใกล้

เจ้าของนัยน์ตาเข้มไล่มองไปตามคิ้วเรียวสวย พร้อมกับระบายยิ้มออกมา ดวงตาหวานที่ขณะนี้กำลังหลับตาลงจนแน่น ไหนจะจมูกเล็กที่เชิดขึ้นมาเพียงเล็กน้อยนี้อีก มันบ่งบอกได้ดีทีเดียวว่าหญิงสาวมีความดื้อรั้นในตัวอยู่พอสมควร

ประกายตาคมเข้มที่ทอดมอง เจือแววไปด้วยความอ่อนโยนและเอ็นดูไปในคราเดียวกัน

เขาอดไม่ได้ที่จะขบเม้มพวงแก้มป่องอมชมพูเล่นต่อ

คนตัวโตละใบหน้าออกมาจากพวงแก้มนุ่ม ก่อนจะใช้มือแกร่งหมุนเก้าอี้ตัวที่วรดากำลังนั่งอยู่ หมุนให้เธอหันมาเผชิญหน้ากัน

เมื่อทำได้สำเร็จเขาก็ไม่รอช้ารีบโน้มใบหน้าลงไปให้อยู่ในระดับเดียวกัน พร้อมกับยกมือขึ้นไปจับที่พักแขนของเก้าอี้

กวาดสายตามองสำรวจทั่วใบหน้าของคนที่ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ผิวหน้าของหญิงสาวเรียบเนียนมาก เขามั่นใจว่าวันนี้คนตรงหน้าไม่ได้ทาอะไรมาเลยแม้แต่แป้งฝุ่น ทว่าเขากลับรู้สึกชอบมาก

อติรุจน์มองนิ่งค้างไว้สักพัก ท้ายที่สุดเขาก็อดใจไม่ไหวจนต้องโน้มใบหน้าเขาไปใกล้หญิงสาวมากกว่าเดิม ทว่าคราวนี้เป้าหมายของเขาคือริมฝีปากจิ้มลิ้ม

เมื่อรู้สึกว่าตัวเองโดนจ้องนาน ตาที่ปิดสนิทก็กำลังจะคลายออกจากกัน แต่แล้วสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกรอบ

เธอถูกเขาจูบที่ปากเข้าเต็มๆ แต่เป็นการจูบที่รวดเร็วมากจนเธอตั้งรับไม่ทัน

วรดารีบโพลงลืมตาขึ้นพร้อมกับคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนมันดูยุ่งเหยิง

แต่มีหรือคนอายุมากกว่าอย่างอติรุจน์จะเกรงกลัว เขาได้แต่อมยิ้มเมื่อเจอสายตาของวรดาที่ส่งมา

“อะไรครับ?” อติรุจน์ถามพร้อมกับมุมปากที่ยังไม่ยอมหยุดอมยิ้ม

วรดาเบนสายตาหลบไปมองทางอื่น “คุณรุจอย่าทำแบบนี้ค่ะ”

“ทำอะไรครับ” คนตัวโตตีหน้าขรึมพูดขึ้นราวกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรอย่างที่พูด

“ทำแบบที่คุณรุจกำลังทำอยู่ตอนนี้นั่นแหละค่ะ” ‘ทำอะไรครับ’ พูดออกมาได้ไม่อายปากตัวเองบ้างเลย ต่างจากเธอเหลือเกินจะตายอยู่แล้วที่ถูกเขาทำเช่นนั้น กลั้นหายใจแล้วหายใจอีก

“หื้ม?” ครั้งนี้อติรุจน์พูดพร้อมกับยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหมุนเก้าอี้ของวรดาให้กลับไปในท่าเดิม จากนั้นเขาจึงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเองเช่นเดียวกัน

ทันทีที่เธอหันกลับมาในท่าเดิมความแปลกใจก็ผุดขึ้น ก่อนหน้านี้มันยังมีกล่องใส่อาหารวางไว้อยู่สามสี่กล่องอยู่เลย ทำไมตอนนี้มันกลับสะอาดหมดจดราวกับเจ้าของห้องอย่างเขาไม่เคยทานอาหารในนี้

เมื่อเห็นจังหวะที่เหมาะแก่การถามในสิ่งที่ยังค้างคาอยู่ เธอจึงรีบปัดดความสงสัยที่มีก่อนหน้านี้เกี่ยวกับอาหารการกินของเขาให้ออกไปจากหัวอย่างรวดเร็ว

รีบขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้กับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา จนรู้สึกพอใจกับตำแหน่งที่นั่งอยู่แล้ว จากนั้นจึงยืดตัวขึ้นนั่งในท่าตรง

ก่อนจะชั่งใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง “คุณเป็นคนจ่ายค่าเทอมให้หนูเหรอคะ” ที่เธอคิดว่าเขาเป็นคนจ่ายให้ นั่นเพราะจดหมายมันส่งมาที่ฟาร์ม แทนที่จะส่งไปให้เธอตามที่อยู่เดิมที่เธอเคยให้ แล้วก็มั่นใจว่าตัวเองยังไม่ได้เปลี่ยนที่อยู่ใหม่ในระบบของทางมหาวิทยาลัยแน่นอน

“ครับ” อติรุจน์ตอบในสิ่งที่คนตัวเล็กอยากรู้ทันทีโดยไม่ลังเล

“คุณรู้ได้ยังไงคะ? ว่าหนูยังไม่ได้จ่ายค่าเทอม” วรดาอดแปลกใจไม่ได้ว่าเขาอาจจะรู้เรื่องของเธอ มากกว่าตัวเธอเองเสียอีก

ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม ทว่าเขากลับนึกไปถึงวันที่ไปรับวรดากลับบ้าน นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวของเขา

หลังจากที่เห็นหน้าของวรดา ตอนเขาเดินลงมาจากรถก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าวรดากำลังมีเรื่องหนักใจ

เมื่อกลับมาถึงบ้านและได้แยกย้ายจากทุกคนแล้ว เขารีบตรงดิ่งไปยังห้องนอนพร้อมกับต่อสายหาอิทธิพลทันที

ช่วงสายของวันต่อมาเขาถึงได้รู้ว่าทำไม วรดาถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์ใครเลย สาเหตุมันคงมาจากเรื่องที่เธอกำลังถามเขาอยู่ตอนนี้

“ก่อนที่วิวจะมาฟาร์มคุณนายเคียงดาว วิวเคยได้ยินชื่อพี่จากปากของป้าก้านบ้างหรือเปล่า”

“ไม่รู้ค่ะ ป้าก้านบอกแค่ว่าคุณคือเจ้านายอีกคน” และยังบอกเธออีกว่าใจดีมาก ทว่าสิ่งที่เธอสัมผัสได้เหมือนจะตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอรับรู้มา

เพราะเขาเจ้าเล่ห์ต่างหาก!

“อืม” ชายหนุ่มครางเสียงเบารับในลำคอ “อยากรู้อะไรก็ต้องรู้ นั้นคือตัวพี่ครับ”

วรดานิ่งงันไปครู่หนึ่งพลางขมวดคิ้วมุ่น อติรุจน์ตอบไม่ตรงกับคำถาม ทว่าเขากลับตอบอีกเรื่องหนึ่ง แต่มันกลับกลายเป็นเสียงในหัวของเธอที่ร้อง ‘อ๋อ’ ออกมา

“แล้วสร้อยทองนี่คืออะไรคะ” เมื่อคำถามที่หนึ่งได้รับความกระจ่าง เธอก็รีบตั้งคำถามที่สองกลับไปทันที

“ของขวัญในวันเรียนจบครับ” มีอะไรที่วรดาต้องเข้ายากงั้นเหรอ

“วันเรียนจบ แล้วเท่าไหร่คะ?”

“อะไรคือเท่าไหร่”

“ทองหนักเท่าไหร่คะ?” ว่าพร้อมกับหยิบสร้อยทองห้อยจี้พระขึ้นมาให้เขาดู

“หนึ่งบาทครับ”

“เจ็ดหมื่นกว่า!” วรดาตกใจทันทีเมื่อได้ฟังคำตอบ เป็นที่รู้กันว่าในช่วงนี้ว่าราคาทองกำลังพุ่งขึ้นสูง โดยไม่มีวี่แววว่าจะลดลงในเร็วๆ นี้ ซึ่งราคาทองในเช้าวันนี้อยู่ที่เจ็ดหมื่นสองพันห้าร้อยบาท ตอนเช้าก่อนจะมาทำงานเธอเปิดเจอตามเพจข่าวสารในโซเชียล และคงมีแต่คนบ้าอย่างเขาแน่ที่ใช้เงินซื้อทองในเวลาแบบนี้ “หนูคงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ว่าพร้อมกับทำท่าจะแกะสร้อยทองออกจากคอ

“อย่าแม้แต่จะคิดถอดพี่ขอเตือนด้วยความหวังดี เพราะถ้ามันขาดหรือตะขอเกิดเบี้ยวขึ้นมา” อติรุจน์เว้นจังหวะการพูด พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้หญิงสาว “เราคงจะรับผิดชอบไม่ไหว” เขาว่าพร้อมกับกระพริบตาให้เธอข้างหนึ่ง

วรดานึกโมโหคนตัวโตแทบควันออกจากหู

อีกแล้วเขามาไม้นี้อีกแล้ว!

ภาพเหตุการณ์ตอนอยู่บนรถกับเขาในวันนั้นฉายซ้ำขึ้นมาอีกรอบ ราวกับว่ามันเพิ่งผ่านมาไม่นาน ครั้งก่อนก็บอกว่าจะลงโทษเธอก็ยังไม่ทำ มาครั้งนี้ดันมาซื้อทองให้เธอใส่ แถมยังจ่ายค่าเทอมให้เธอพร้อมเสร็จสรรพ

แบบนี้ไม่เท่ากับทำให้เธอไปไหนไม่ได้เลยใช่มั้ย จะปฏิเสธก็ไม่ได้อีก จะถอดคืนเขายิ่งไม่ได้ไปกันใหญ่

แล้วแบบนี้เธอจะทำอะไรได้อีก!