บทที่สี่ ของสำคัญให้คนสำคัญ...

บทที่สี่ ของสำคัญให้คนสำคัญ...

เธอได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดสักครู่หนึ่งแล้ว แต่ยังไม่เห็นมีใครเดินเข้ามาในบ้านเสียที เลยตัดสินใจเดินออกมาตาม ทว่ากลับต้องประหลาดใจเมื่อเจอเพียงแค่เจ้านาย

“แล้วยัยวิวล่ะคุณรุจ” หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยพร้อมกับมองเลยไปด้านหลังของอติรุจน์อย่างรวดเร็ว

พยายามมองหาหลานสาวอยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดไปว่าวรดาอาจจะกำลังเดินตามหลังมาก็ได้

ร่างสูงรีบปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งขรึมตามเดิม “อยู่บนรถน่ะครับ” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

สิ้นคำพูดของอติรุจน์แม่ครัวประจำบ้านก็รีบสาวเท้ามุ่งหน้าตรงไปที่รถทันที เมื่อเดินมาถึงก็พยายามมองเข้าไปข้างในตัวรถ ที่มืดสนิทด้วยความแปลกใจ

ทำไมวรดาถึงยังไม่ยอมลงมาเสียที

ด้วยความร้อนใจที่มันเพิ่งก่อตัวขึ้นมาใหม่ กานดาจึงรีบยื่นมือไปดึงประตูรถเปิดออก แต่ทว่าต้องประหลาดใจขึ้นมาอีกหน เมื่อมองเห็นว่าวรดายังคงนั่งนิ่งแถมปากยังอ้าค้างไว้

กานดารีบยื่นมือไปสะกิดที่ไหล่พร้อมกับเอ่ยเรียกหลานสาวไปด้วย “วิว”

“…”

“วิวเป็นอะไรลูก”

“…”

“ยัยวิว!”

แรงสะกิดบนหัวไหล่ซึ่งดูเหมือนว่ามากขึ้นกว่าเดิม ไหนจะเสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นตามลำดับ

ทำให้สติสตังที่เคยหายไปก่อนหน้านี้ ค่อยๆกลับคืนมาเข้าร่างตามเดิม

หญิงสาวแสร้งกระแอมไอไปหนึ่งที ก่อนจะเม้มปากแล้วปรับสีหน้าใหม่ จนคิดว่ามันดูปกติที่สุดแล้วถึงยอมหันหน้ามาทางเจ้าของเสียง

“เปล่าค่ะ วิวไม่ได้เป็นอะไร” พูดจบหญิงสาวก็รีบกุลีกุจอลงจากรถ โดยที่ไม่ลืมสำรวจข้าวของก่อนจะลง

“แล้วเป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ความเฉลียวใจทำให้ต้องหันหน้ากลับไปมอง คนที่เพิ่งเดินสวนกันออกมาเมื่อสักครู่

“มะ...ไม่มีอะไรนี่คะ” วรดายิ้มเจื่อนออกมา พร้อมกับในใจนึกไปถึงคนต้นเรื่อง ที่ทำให้เธอตกอยู่ในอาการแบบนี้

อติรุจน์เล่นเธอเข้าแล้ว!

“งั้นเข้าบ้านกันลูกป่ะ”

“วิวขอโทษที่ทำให้ป้าเป็นห่วงนะคะ” หญิงสาวรีบพูดออกมา เพราะรู้ดีว่ากานดาเองคงเป็นห่วงเธออยู่ไม่น้อย

“ไม่เป็นอะไรก็ดีมากแล้วลูกเอ๊ย อย่าไปคิดมากเลย”

ความรู้สึกขมปร่าเกิดขึ้นในลำคอ ใบหน้าหวานละมุมที่เคยสดใส ในยามนี้กลับดูหม่นหมองลง

‘อย่าไปคิดมากเลย’ อย่างนั้นหรือ เธอคงทำแบบนั้นไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เธอต้องคิดให้มากว่าจะหาเงินจากไหนไปจ่ายค่าเทอมให้ได้ก่อนจะถึงสิ้นเดือน

“ค่ะ” เธอจำเป็นต้องตอบออกไปแบบนั้นเพราะกลัวว่าคนเป็นป้าจะคิดมากตามเธอไปด้วย

เสียงตอบรับอันแสนห่อเหี่ยวไหนจะใบหน้าหวานที่ยามนี้ดูเศร้าหมองลงไปถนัดตา

เสียงคร้านในหัวบอกว่า วรดากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ คนที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างเธอคาดเดาได้ไม่ยาก ปกติหญิงสาวเป็นคนร่าเริงจะตายไป

“มีเรื่องอะไรที่กังวลอยู่หรือเปล่าลูก” ความห่วงใยที่มีต่อสาวน้อยตรงหน้า ทำให้ตนไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้

วรดาคิดว่าหากเธอจะขอยืมเงินจากป้าก่อนมันดีมั้ย อีกอย่างเธอก็เกรงใจมากด้วย “ไม่มีค่ะ หนู...ปกติดี” แต่เธอขอเลือกความสบายใจให้ญาติผู้ใหญ่แทนการบอกความจริงไปจะดีกว่า และเธอไม่อยากเอาเรื่องหนักใจของตัวเอง ไปรบกวนจิตใจท่านมากกว่านี้แล้ว

ใบหน้าสวยที่ส่งยิ้มตอบกลับมา ทำให้กานดาเบาใจลงได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น นั่นเพราะสายตาของวรดายังไม่คลายความกังวลลงแม้แต่น้อย

“ถ้าวิวมีเรื่องอะไรบอกมาได้เลยนะ ป้าช่วยเต็มที่ วิวไม่ต้องเกรงใจป้า แต่ถ้าเรื่องมันเหลือบ่ากว่าแรงที่ป้าพอจะช่วยไหว ป้าจะไปให้ขอคุณนายเขาช่วย”

แบบนั้นเธอยิ่งต้องเกรงใจไม่ใช่หรือ ทั้งที่เธอเพิ่งจะย้ายมาอยู่ แต่กลับนำเรื่องเดือดร้อนมาให้คนอื่นเขาลำบากไปกับเธอด้วย

วรดาอมยิ้มเล็กน้อย “หนูขอตัวก่อนนะคะ”

สายตาที่เริ่มพล่ามัวไปตามกาลเวลา จ้องมองแผ่นหลังบางไปจนลับสายตา ได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกับหัวที่ส่ายไปมา

หญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่บนม้าหินอ่อน ใต้ต้นมะยม ด้านหลังของบ้านเจ้านายที่เชื่อมกับห้องครัว ได้แต่ทำหน้าซังกะตายแหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า

อากาศในเช้าวันนี้มันช่างหม่นหมอง เหมือนกับใจของเธอเสียเหลือเกิน

เมฆหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน ลอยเข้ามารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนใหญ่ แสงแดดที่ควรส่องสว่างต้อนรับเช้าวันใหม่ เวลานี้กลับถูกบดบังจากเมฆหนาจนแทบมิด

ยิ่งทำให้บรรยากาศในเช้านี้ดูหนักอึ้งไม่ต่างจากเธอเลยสักนิด

เธอยังคิดไม่ตกเรื่องค่าเทอมที่ยังหามาจ่ายไม่ได้ จนพาให้การอยากกินอาหารของเธอลดลงตามไปด้วย

ทั้งที่เช้าวันนี้ท้องเธอร้องประท้วงกันอย่างหนัก แต่ปากกลับไม่รู้สึกอยากจะเคี้ยวอะไรเลย

พอได้ใช้เวลากับตัวเองครู่หนึ่ง ในหัวเธอกลับนึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคน ที่เธอไม่ได้เจอหน้าเขามาเกือบเป็นอาทิตย์แล้ว

ตั้งแต่วันที่เขารับเธอกลับมา

‘คุณรุจเขาไปประชุมเรื่องโคนมนี่แหละ ป้าก็ไม่รู้อะไรมากหรอก’

‘ที่ไหนเหรอคะป้า’

‘โคราช ได้ยินที่คุณเคียงดาวกับคุณครองภพคุยกันนะ น่าจะสามสี่วันนู้นแหละกว่าจะกลับมา’

ความอยากรู้จนเก็บอาการไว้ไม่อยู่เมื่อสองวันก่อน เลือกให้เธอถามผู้เป็นป้าออกไป

แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่เธอไม่ได้เจอเขา เธอจะได้หายใจหายคอได้สะดวกกว่าเดิมขึ้นมาหน่อย

วรดานั่งเล่นอยู่สักพัก จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว เธอเจอกานดาที่กำลังยืนหันหน้ามาทางนี้พอดี

“พอดีเลยวิว ป้าว่าจะเดินออกไปหาอยู่พอดี”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” คิ้วบางเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ

“วิวช่วยเอานี่ ไปส่งที่ออฟฟิศให้ป้าทีนะลูก” บอกหลานสาวพร้อมกับยื่นของออกไปให้

“อะไรเหรอคะ?” หญิงสาวถามกลับด้วยความสงสัยพร้อมกับยื่นมือออกปับถุงผ้าลายการ์ตูนน่ารักสีชมพูแป๊ด ที่ถูกห่อเอาไว้อย่างดี

“ของสำคัญให้คนสำคัญ” ว่าจบพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้คนอายุน้อยกว่า ก่อนจะหันหลังเดินไปทำงานของตัวเองต่อ โดยไม่ปล่อยโอกาสให้คนที่ได้รับมอบหมายงานได้ซักถามอะไรได้อีก

วรดาได้แต่ยืนนิ่งทำตาปริบๆ เมื่อรับของมาไว้ในมือเสร็จ แล้วเงยหน้าขึ้นมากลับพบว่าคนที่ตอบเธอเมื่อสักครู่นั้นเดินหันหลังไปแล้ว

ครั้นพอจะเปิดปากถามกลับไม่ทัน เธอจึงเดินออกไปจากห้องครัวพร้อมกับถุงผ้าในมือ เดินตรงไปอีกห้าหกก้าว ก่อนจะเบี่ยงปลายเท้าเรียวไปทางด้านขวามืออีกห้าก้าว

ก็จะถึงประตูหน้าบ้านพอดี เดินลงบันไดขั้นเล็ก ๆ ไปอีกสามขั้น จะเจอกับระเบียงหน้าบ้าน ที่มีชุดโต๊ะเก้าอี้ ไว้สำหรับนั่งเล่นทางด้านขวามือของเธอ

ซึ่งขณะนี้มีเจ้านายทั้งสองคนกำลังนั่งคุยกันอย่างกับคู่รักวัยรุ่นที่จีบกันใหม่ๆ

“จะไปไหนเหรอจ๊ะ” เคียงดาวกำลังคุยสัพเพเหระกับสามี มองเห็นวรดากำลังเดินออกมาพอดีจึงเอ่ยทัก

ครองภพที่นั่งหันหลังในตอนแรกก็หันหน้าตามเสียงที่ภรรยาพูดขึ้น

“ไปออฟฟิศค่ะคุณนาย ป้าก้านให้หนูเอาของสำคัญไปให้น่ะค่ะ”

“อ๋อ ๆ งั้นก็ไปเถอะจ้ะ” เคียงดาวอมยิ้มอย่างเข้าใจ

พอได้ฟังอย่างนั้นวรดาจึงก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินออกไป แต่ทว่าพอเดินมาถึงรถจักรยานที่เคยจอดไว้ที่เดิมกลับหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า เธอจึงตัดสินใจเดินไปแทนการมองหารถคันอื่น

นั่นเพราะว่ามันมีแค่รถยนต์ ซึ่งเธอขับไม่เป็น และไม่คิดจะขออนุญาตใช้ด้วย เพราะมันเป็นรถของเจ้านาย

คล้อยหลังสาวน้อยเดินห่างออกไปไกลแล้ว สองผัวเมียจึงหันมาสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะพากันอมยิ้มอย่างเข้าใจ

 “คุณว่าฉันพอจะมีลุ้นมั้ยคะ?” ภรรยาที่เก็บอาการไว้ไม่อยู่ จนต้องถามคนเป็นสามีออกไป

“คุณไม่ติดเหรอถ้ามันเกิดขึ้นจริง” สามีผู้ที่รู้ใจภรรยาเสียยิ่งกว่าอะไร ตอบออกไปโดยที่ไม่ต้องขยายความในคำถามนั้นเลยสักนิดเดียว

“ไม่ติดค่ะ ไม่เลย” เคียงดาวในวัยห้าสิบแปดปี ที่ดูภายนอกไม่เหมือนคนอายุห้าสิบแปดเลยด้วยซ้ำ พูดออกมาด้วยความยินดี “ถ้าจะติดก็ติดตรงที่ไม่ใช่หนูคนนี้มากกว่าค่ะ” ว่าจบก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอยากคนอารมณ์ดี

“หมายหัวไว้แล้วว่างั้นสิ?” ครองภพที่มีอายุเท่ากันกับภรรยา พูดออกมาอย่างอารมณ์ดีไม่ต่างกัน

“เชื่อฉันสิคะคุณ เซ้นฉันมันไม่เคยพลาด” คราวนี้คุณนายของบ้านยิ้มกว้างออกมาด้วยความพอใจ “เตรียมตัวรอเลี้ยงหลานได้เลยค่ะคุณปู่”

ใบหน้าของว่าที่คุณปู่ เริ่มเปลี่ยนไปตามกาลเวลาพยักขึ้นลงช้า ๆ อย่างเข้าใจในสิ่งที่ภรรยาของตนพูด จากนั้นจึงพากันหัวเราะออกมาในที่สุด

เสียงหัวเราะของสองสามีภรรยา เรียกความสนใจจากแม่ครัวประจำบ้าน ที่เวลานี้กำลังยุ่งวุ่นวายกับโต๊ะอาหาร ได้เป็นอย่างดี จนกานดาอดยิ้มตามเสียงหัวเราะไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยินในสิ่งเจ้านายพูดคุยกันก็ตาม

วรดาเดินมาถึงใต้ต้นอินทนิลซึ่งอยู่ตรงข้ามกับประตูทางเข้าออฟฟิศพอดี

หญิงสาวหยุดยืนพักครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายปรับสภาพการหายใจให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะหันกลับไปมองเส้นทางเดิมที่เธอเพิ่งเดินผ่านมา กะเวลาดูแล้วคงไม่ต่ำกว่าสิบนาทีแน่นอน

ระยะทางเกือบตั้งหนึ่งกิโล หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ พอสมองประมวลเวลากับระยะทางดูแล้ว เธอก็นึกโมโหขึ้นมา ใครกันที่เอาจักรยานของเธอไปใช้ในเวลาแบบนี้!

ขาเรียวกำลังเตรียมจะก้าวเดินต่อกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่แสนคุ้นตา

โครงเหล็กสีชมพูซีดที่มีตะกร้าหน้าถูกจอดทิ้งไว้ข้างตึกออฟฟิศหลังเล็ก

หญิงสาวใช้สายตาเพ่งมองดูดี ๆ แล้วก็ต้องถึงบางอ้อ โดยที่ไม่ต้องใช้เวลานาน เพราะมันคือจักรยานของเธอชัดๆ!

ใครกันที่เอามันมาใช้

เธอไม่ได้หวงถึงขนาดที่ว่าไม่ให้ใครใช้เลย

ความสงสัยก็คาใจเธอได้ไม่นาน เมื่อเห็นลุงบุญผู้ซึ่งทำหน้าที่ประจำอยู่หน้าป้อมทางเข้าฟาร์ม กำลังเดินออกมาจากออฟฟิศ มุ่งตรงไปหาจักรยานของเธอ ก่อนจะตวัดขาขึ้นนั่งคร่อมเบาะ จากนั้นก็ปั่นกลับไปเส้นทางเดิมที่เธอเพิ่งผ่านมา

วรดาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เมื่อรู้แล้วว่าใครเป็นคนขี่จักรยานคันคู่ใจของเธอมาใช้ แต่ลุงบุญแกมีจักรยานอยู่แล้วนี่ ทำไมถึงมาเอาของเธอไปใช้กันล่ะ

หญิงสาวทิ้งความสงสัยเอาไว้แค่นั้น แล้วรีบเดินตรงเข้าไปในออฟฟิศแทน

บรรยากาศภายในออฟฟิศ ทำให้คนที่เพิ่งเดินผ่านประตูเข้ามาถึงกับหยุดชะงักเล็กน้อยด้วยความตื่นตา เธอไม่เคยเข้ามาในนี้เลย ทว่าความตื่นตะลึงกลับต้องหยุดลงเพียงเท่านั้น ในจังหวะที่เธอดันเผลอไปสบตาเข้าบุคคลที่หนึ่ง สอง สาม และตามมาอีกมากมายของพนักงานที่ต่างพากันมองมาตรงจุดที่เธอยืนอยู่

วรดารู้สึกประหม่าขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนหมู่มาก เธอยืนหันซ้ายหันขวาอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงสวรรค์มาโปรด

“วิว ชื่อน้องวิวใช่มั้ยคะ?” มานิสาเดินเข้ามาถามสาวน้อยที่กำลังยืนเคว้ง อยู่ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานตัวเอง ก่อนจะส่งยิ้มไปให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นการลดความกดดันเล็กน้อย

เธอได้รับคำสั่งจากเจ้านายอย่างอติรุจน์ให้มารอรับหญิงสาว แล้วให้พาไปส่งที่ห้องทำงานของเขาทันทีเมื่อมาถึง

“ใช่ค่ะ” คนถูกถามตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมกับใบหน้าสวยพยักขึ้นลง

“พี่ชื่อหมิวนะคะ ตามพี่มาทางนี้เลยค่ะ” สวยซะด้วย แถมเสียงก็ยังน่ารักอีกต่างหาก มิน่าเจ้านายถึงให้เธอมารอรับ กลัวจะมีใครมาขายขนมจีบนี่เอง

“ค่ะพี่หมิว” ใครกันนะคนสำคัญ ที่เธอถูกใช้ให้นำของมาให้ ทำไมมันดูลึกลับจัง

ทันทีที่พาสาวน้อยมาส่งให้เจ้านายถึงหน้าห้องแล้ว มานิสาจึงยกมือขึ้นเคาะประตูก่อนสอง-สามครั้ง

หลังจากนั้นจึงเปิดประตูให้วรดาได้เข้าไป พอดึงบานประตูปิดลงตามเดิม มานิสาก็หันมาเจอสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“อยากใส่ใจคนอื่นกันจริงเชียว” หญิงสาวว่าอย่างทีเล่นทีจริงก่อนจะยิ้มขำ

“ใช่ค่า/ครับ!” เสียงตอบกลับที่ดังมาแทบจะพร้อมเพรียงกัน ทำให้ทั้งคนฟังและคนพูดต่างพากันหัวเราะออกมา

“ไม่บอกหรอก”

“โห่!!”