24

           “พี่วรรณ พี่ต้องคุยกับนิ้ง”

น้องสาวเดินหน้างอมาทางเธอ อุไรวรรณที่รอตั้งหลักอยู่แล้ว ยิ้มอ่อนส่งให้กับทยิดา ถึงคิวฉันแล้วสินะ...เธอจูงมือน้องสาวมานั่งด้วยกัน ทยิดาตาแดงก่ำ หน้าของเธององ้ำ รถของปพลยังจอดอยู่เขายังไม่ได้ออกไปสินะ

           “ลูกอยู่กับใครล่ะ”

           “อยู่กับ...เขา”

เธอเม้มปาก โมโหนัก ไม่อยากพูดแม้แต่ชื่อ

“เขามาวุ่นวายที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่วรรณควรบอกนิ้ง ไม่ใช่ปล่อยให้เขาทำแบบนี้”

           “พี่ก็จะบอกนิ้งแหละ แต่ว่า...ยังไงล่ะ นิ้งอยู่ที่โรงพยาบาลดูแลพ่ออยู่พี่ก็ไม่อยากให้นิ้งต้องเครียดวุ่นวายใจ”

           “พี่ปล่อยให้เขามาหาลูกนิ้งกี่หนแล้ว พี่วรรณกลายเป็นคนของเขาแล้ว ลูกสาวนิ้งก็ด้วย ตอนนี้ทุกคนเข้าข้างเขา นิ้งเป็นคนใจร้ายถ้าไม่ยอมให้เขามาหาลูก”

น้ำเสียงนั้นน้อยใจมาก อุไรวรรณจับมือของทยิดามาจับไว้ พร้อมกับถอนใจเฮือก

           “นิ้ง พี่ขอโทษ แต่พี่หวังดีจริงๆ เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้าย”

           “ถ้าเขาเป็นคนดีทำไมเขาถึง...ถึงเฉดหัวนิ้งออกมาจากชีวิตเขา เขาพูดด้วยซ้ำว่าลูก...เรามีไม่ได้”

           “โธ่นิ้งเอ๋ย...”

อุไรวรรณถึงกับครวญ เป็นผู้หญิงเหมือนกันจึงเข้าใจ ว่าทำไมน้องสาวถึงยังโกรธ แต่เธอก็อยากให้ทยิดาให้อภัยผู้ชายที่เป็นพ่อของลูก

           “พี่น่ะไม่ได้เห็นแก่เขา ไม่ได้เป็นพวกเขา พี่เป็นทีมนิ้งเหมือนเดิม แต่พี่เห็นแก่หลาน เขาจะเป็นคนที่ทำให้หลานมีอนาคตดีๆ แล้วรวมถึงนิ้งด้วย”

           “นิ้งเกลียดเขา ไม่ต้องมีเขานิ้งก็มีอนาคตดีๆ ให้ลูกได้”

เธอเถียง อุไรวรรณถอนใจเฮือก แล้วหยิบเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา เธอเอามันยื่นส่งให้กับทยิดา ทางนั้นมองเธองงๆ

           “นิ้ง...พี่จะไม่พูดแก้ตัวแทนเขา แต่พี่อยากให้ภาพเล่าเรื่อง พี่แอบถ่ายคลิปคุณปพลกับนะนายไว้ นิ้งลองเปิดดูทีละคลิป เปิดใจมอง...ใช้หัวใจจริงๆ ของนิ้งมองเขาอีกสักที แล้วนิ้งจะเข้าใจว่าทำไมพี่ถึงยอมปล่อยให้เขาเข้ามา มันเพื่อความสุขของนะนาย พี่น่ะรักน้องสาวของพี่เหมือนเดิม รักมาก...พี่จึงอยากให้นิ้งไม่ลำบาก อยากให้นะนายมีชีวิตดีๆ เขาให้สิ่งเหล่านั้นแก่นิ้งและลูกได้ เขากลับมารับโทษของตัวเองที่เคยทำกับนิ้ง...นิ้งถามตัวเองดูว่านิ้งเกลียดเขาจริงๆ น่ะเหรอ หรือว่าเพราะยังรัก...ถึงได้โกรธพานไปถึงเกลียด”

           เธอรับมาแล้วกัดริมฝีปาก

           เธอกดเล่นคลิปจากไฟล์ภาพวีดีโอที่พอเห็นว่าเป็นรูปของเขากับนะนาย

           เธอเห็นเขามองลูกด้วยสายตาอ่อนโยน

           เธอเห็นสีหน้าของลูกที่ดูมีแต่ความสุข

           แล้วเธอก็ไม่เห็นอะไรอีกเลยเพราะน้ำตามันกบตาเต็มไปหมด

           มือนุ่มๆ ของอุไรวรรณดึงเธอไปกอด ทยิดาร้องไห้เบาๆ ซุกหน้ากับอกของอุไรวรรณ มือของพี่สาวลูบหลังไหล่ให้ เสียงนุ่มนวลเอ่ยให้สติให้เธอมอง...คนที่กลับมาหาเธอ

           “นิ้ง...เปิดใจดูนะน้องสาวพี่ พี่อยากให้นิ้งมีความสุข ผู้ชายที่นิ้งบอกว่าเกลียด เขารักลูกสาวของนิ้งมาก และพี่ก็เชื่อว่าเขารักน้องสาวของพี่มากเช่นกัน”

           ทยิดาร้องไห้เงียบๆ ภาพ...มันเล่าเรื่องทั้งหมด

.

           “พี่ไปทำกับข้าวให้เจ้าหนมโก๋ก่อน เย็นนี้กินข้าวด้วยกันนะ”

เมื่อเธอพอจะซาสะอื้นและผละออกจากอ้อมแขนของอุไรวรรณ ทยิดาก็พนมมือแล้วเอ่ยขอโทษเบาๆ กับพี่สาวแค่นี้ก็รู้แล้วว่าใจของทยิดาอ่อนลง และไม่ได้โกรธอะไรอุไรวรณอีก คนเป็นพี่สาว คนหวังดีก็เบาใจไปโข น้ำตาของอุไรวรรณก็ซึมเหมือนกัน สงสารทั้งปพลและสงสารทั้งน้องสาว สงสารตัวเองด้วยที่ไปยุ่งเรื่องของเขาจนเกือบโดนโกรธ

           “ค่ะ”

           “พี่จะทำกับข้าวเผื่อบ้านนิ้งด้วย พ่อแกกินอะไรได้บ้าง เอาเป็นอาหารอ่อนๆ อย่างข้าวต้มไหม? พวกเราผู้ใหญ่กินข้าวผัดกะเพราไข่ดาวกัน ของเด็กสองคนเป็นข้าวผัดหมูไข่ดาว พี่จะไม่ทำกับข้าวเผื่อคุณปาย ให้ไปหากินเอาเอง”

ประโยคหลังแกล้งทำเสียงแข็ง ทยิดาเกือบจะยิ้ม เธอพยักหน้า อุไรวรรณถอนใจเฮือก ลูบไหล่น้องสาวเบาๆ

           “เดี๋ยวเย็นๆ พี่กายมา เห็นว่าจะเอาขนมมาฝากด้วย นิ้ง นิ้งไม่โกรธพี่แล้วนะ”

           “ไม่โกรธแล้วค่ะ นิ้งจะโกรธพี่สาวนิ้งได้ยังไงกัน”

           “เฮ้อ...โล่งใจ สาธุลูกจะไปบวชให้นะคะ”

พี่สาวพนมมือไหว้แล้วหลับตาพลางพูดออกมาแบบนั้น ทำให้ทยิดาถึงกับขมวดคิ้ว

           “คะ?”

           “พี่ไปทำกับข้าวละ นิ้งอยู่นี่แหละ ไปนอนเล่นดูทีวีให้สบายใจไม่ต้องไปช่วยพี่ ไม่ต้องห่วงลูกหรอกเขาไม่เอาหนีแน่ เขาไม่กล้าทำ”

           พี่สาวเอ่ยทิ้งท้าย เธอเลยถอนใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านของอุไรวรรณที่เปิดโทรทัศน์ช่องซีรีส์ทิ้งไว้

           เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เบอร์ไม่คุ้น เธอกดรับสาย...

           “ผมเอง เอ่อ อย่าเพิ่งวางนะนิ้ง ผมแค่โทรมาบอกว่าลูกหลับแล้ว”

           “พี่วรรณให้เบอร์ฉันกับคุณเหรอ”

           “อย่าโกรธพี่ๆ เขาเลยนะครับ ผม...ขอให้เขาทำเอง ถ้าจะโกรธก็โกรธผม ผมชินแล้วที่นิ้งโกรธ”

           “คุณจะกลับหรือยัง”

           “นิ้งไม่อยากให้ผมอยู่ ผมรู้ ผมจะกลับไปก่อน พรุ่งนี้ผมจะขอมาหาลูกนะ ได้ไหม? ผมสัญญากับแกแล้วว่าจะมา”

           “คุณเอาลูกเป็นตัวประกัน เอาทุกคนเป็นตัวประกัน คุณทำให้ฉันกลายเป็นคนใจร้าย”

เธอกล่าวหาเขา ภาพตอนที่ลูกเบะปากใส่เธอ แล้วไปกอดเขาไว้ไม่ยอมให้เขาไป มันแทงใจเธอมาก เธอเลี้ยงของเธอมา รักของเธอมา เขาถือดียังไงมาทำให้ลูกรักเขามากกว่าเธอ

           “โธ่ ผมต่างหากใจร้าย ไม่ใช่นิ้งเลย”

           “มีอะไรที่คุณทำอีก นอกจากแอบมาหาลูกฉัน แล้วก็ซื้อของแพงๆ บ้าบออะไรนั่นเปย์ลูกฉัน”

เธอเริ่มขมวดคิ้วเมื่อมองไปรอบๆ บ้านของพี่วรรณ ของเล่นบ้างชิ้นไม่เคยเห็นปรากฏอยู่ในห้องนั้น คงจะเขานั่นแหละ เพราะอุไรวรรณกับสามีไม่มีทางซื้อของแบบนี้ให้บินเหนือ

           “อ้อ...ลามมาถึงบ้านนี้ด้วยสินะ คุณกำลังจะทำให้ลูกสาวของฉันและหลานชายของฉันนิสัยเสียด้วยของเล่นแพงๆ ไม่จำเป็น”

           “ต่อไปนี้ถ้าจะซื้ออะไรให้ลูกแล้วก็หลานผมจะขออนุญาตคุณก่อน”

           “ไม่จำเป็น”

           “งั้นผมก็ซื้อได้เลยไม่ต้องขอใช่ไหมครับ”

           “นี่...”

เธอถอนใจใส่เขา เขาเป็นคนช่างตื๊อ มีคำพูดปะเลาะตะล่อมเก่ง เธอจำได้ดี เพราะแบบนี้เธอเลยหลงคารมเขาในตอนนั้นและยอมให้เขา...เข้ามาในหัวใจ

         “เอ่อ...นอกจากซื้อของพวกนี้แล้ว ผมจ่ายค่ารักษาให้คุณพ่อด้วย”

           “หะ?”

           “อย่าโกรธนะครับนิ้ง ผมแค่อยากให้ อยากทำในหน้าที่ที่ควรทำมาตั้งนานแล้ว ผมเป็นพ่อของลูกนิ้ง ผมก็มีหน้าที่ต้องดูแลพ่อของนิ้งด้วย”

           เธอได้แต่กลอกตา...ให้ตายเถอะ...เขาจะสร้างบุญคุณมากมายไม่รู้จบไปถึงเมื่อไหร่กัน เมื่อเธอเงียบไปเขาจึงพูดต่อเสียงนุ่ม

           “พรุ่งนี้ผมมาหาลูกนะครับ”

           “...”

           “ถ้านิ้งไม่ตอบก็แปลว่าให้ผมมาหาได้ แค่นี้นะครับ รีบมาดูลูกล่ะ ผมจะออกไปแล้ว ผมไม่อยากให้นิ้งโมโหถ้าเจอหน้าผม”

           “นี่...”

           เธอยังไม่ทันตอบอะไร เขาก็วางไปเสียแล้ว...

           ทยิดาเม้มปาก...นึกโมโหเขา แต่แล้วเธอก็หลุดยิ้มออกมา

           อย่าใจอ่อนนะ ทยิดา อย่า...