23

           “นิ้งๆ ทางนี้”

อุไรวรรณโบกมือให้กับทยิดาที่ลงมาจากลิฟต์พร้อมกับบิดา ท่านอยู่บนรถเข็น มีเจ้าหน้าที่เข็นลงมา

           “กลับบ้านกันนะคะพ่อ”

เธอก้มลงบอกบิดา ท่านยิ้มแย้มส่งให้เธอ แล้วเอ่ยบอกเสียงอ่อนโยน

           “อื้อ ขอบใจมากนะลูก ที่ไม่ทิ้งพ่อ บางทีพ่อก็รู้สึกแย่ที่เคยทิ้งนิ้งไว้ให้สู้ลำพัง”

           “พ่อคะ ไม่เป็นไรค่ะ เราเป็นครอบครัวกัน เรามีกันแค่นี้ นิ้งไม่โกรธพ่อค่ะ”

           “การให้อภัยคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่นิ้งให้พ่อ”

สายตาของท่านทำให้เธอน้ำตารื้น

           ก็มีกันแค่นี้ เธอไม่เคยโกรธเกลียดท่าน แค่เคยน้อยใจ แล้วก็ยอมรับโชคชะตา เธอมีเลือดนักสู้ในตัวเอง และถ้าเกิดว่าเธอถึงที่สุดจริงๆ เธอร้องขอ พ่อก็ต้องช่วยเธอนั่นแหละ แต่เพราะเธอหยิ่งในตัวเอง บอกกับพ่อว่าเธอไม่เป็นอะไร เธอไหว...เธอพึ่งรู้ว่าท่านมีเงื่อนไขกับผู้หญิงคนนั้นเพื่อเธอขนาดไหน ทำงานหนักขนาดไหนเพื่อจะขอส่งเงินให้เธอบ้าง ก็ยิ่งต้องรับท่านมาอยู่ด้วย และทิ้งท่านไม่ได้...

           สองพ่อลูกเดินมาที่อุไรวรรณ เธอบอกว่ารถจอดรออยู่ ทยิดามองหารถของบ้านอุไรวรรณ ที่เป็นเอสยูวีสีเทา แต่เธอไม่เห็น เธอเห็นแค่รถตู้คันหรูจอดอยู่ตรงที่อุไรวรรณยืน

           “มาๆ กลับคันนี้จ้ะ”

           อุไรวรรณพูดแค่นั้น ยืนยิ้มปากสั่นส่งให้กับน้องสาว

           ประตูรถเปิดออก มีคนตัวสูงลงมาช่วยประคองพาบิดาของเธอขึ้นไปบนรถ ท่านมองเขาอย่างสงสัย ส่วนเธอมองเขาตาค้าง

           เขาพนมมือไหว้ท่าน ก้มลงคุกเข่าอย่างไม่กลัวเปื้อน กราบที่ตักของเทิด ขณะที่เทิดมองหน้าบุรุษหนุ่มผู้นั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

           “ผม...ปพล สามีของนิ้งครับ คุณพ่อ ผมมารับคุณพ่อกลับบ้านครับ แล้วผมจะมาขอโทษ ขอขมา คุณพ่อแล้วก็นิ้งครับ”

           ทยิดามองจ้องไปที่อุไรวรรณ

           ทางนั้นยิ้มแหยๆ ส่งให้กับเธอ

           หรือว่านี่...

           ทำไมทุกคนทำกับเธอแบบนี้!

         บ้านของเธอเปลี่ยนแปลงไป

         มีหลายอย่างแปลกปลอมเข้ามา เป็นของที่มีราคา...แบบที่เธอคงไม่ซื้อ

           ห้องนอนของเธอที่นอนกับลูก มีตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่...และ...เธอจะต้องคุยกับเขาให้ขนมันกลับไป เธอพอจะรู้ราคาตุ๊กตานี่ อาร์ตทอย เขาจะบ้าเหรอซื้ออะไรแบบนี้มาให้ลูกของเธอแล้วตัวใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีหลักหมื่นแน่ละ

           ห้องของบิดานั้นตกแต่งใหม่เอี่ยม เขามีเงินเธอรู้ เลยเนรมิตทุกอย่างได้ขนาดนี้ ยัยหนูวิ่งมาให้แม่หอม สวัสดีคุณตา วันนี้ใส่หมวกกระต่ายสีชมพู และชุดกระโปรงน่ารักชุดใหม่แน่นอนเพราะเธอไม่เคยซื้อให้ ไม่ต้องเดาว่ามาจากใคร

         “พ่อจ๋า”

           เสียงเรียกเขาของลูกสาวสั่นหัวใจเธอ

           ภาพของยัยหนูโผเข้าหาพ่อ แล้วคนเป็นพ่อก้มลงหอมแก้มซ้ายขวา ทำให้ทยิดาถึงกับน้ำตารื้น เธอแอบหนีเข้าไปในห้องน้ำ แล้วน้ำตาไหลพราก

           ทั้งเจ็บใจ ทั้งโมโหและทั้งตื้นตัน

           เวลาไม่กี่วันลูก...ดูสนิทกับเขามาก ทั้งที่ยัยหนูไม่ชอบให้ใครแตะตัว เข้ากับคนยาก แต่กับเขายอมให้หอม ให้อุ้ม แล้วดูท่าว่าจะติดเขามาก

           เทิดนั้นเข้าห้องนอนพักแล้ว โดยมีคุณหลานกับพ่อของหลานไปส่ง ทยิดาอ้างว่าเธอขอไปจัดของเลี่ยงออกไป เธอยังไม่ได้พูดกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว

           ทยิดาอยู่ในห้องครัว เธอนั่งจ่อมจมอยู่บนเก้าอี้ ที่โต๊ะรับประทานอาหาร เหม่อลอยอยู่แบบนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงคุยกันของลูกสาวกับ...เขา

           “แม่ขาอยู่ไหนน้า...แม่ขา แม่”

           “แม่อยู่นี่นะนาย”

ขานรับลูก ยัยหนูวิ่งมาหา แกยิ้มแฉ่ง ในมือก็ยังมีตุ๊กตาสีม่วงตัวเดิม ตัวที่ปภพซื้อให้เป็นตัวโปรดของแก

           “แม่ขา แม่ขารู้จักพ่อจ๋าของนะนายยัง”

           “เอ่อ...รู้จักสิลูก”

เธอมองหน้าเขา สายตายังแข็งกร้าว ขณะที่เขานั้นมองหน้าเธอนิ่งแล้วทรุดลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง

           “แม่ขา รู้ยัง พ่อจ๋าจะขอมาอยู่กะเรา”

           “แม่ไม่ให้เขาอยู่!”

เผลอทำเสียงดังกับลูก หนูน้อยคิ้วขมวด แล้วมองจ้องแม่ ปรกติแม่ขาจะใจดี ไม่ค่อยทำเสียงดังเท่าไหร่ ไม่เหมือนแม่วรรณของพี่หนมโก๋ ที่ชอบทำเสียงดังดุพี่หนมโก๋เวลาพาเธอเล่นซน หรือเรียกพี่หนมโก๋ทำการบ้าน

           “ทำไม? ทำไมพ่อจ๋าอยู่ไม่ได้”

           “ไม่ได้ก็คือไม่ได้ แม่..แม่”

           “แม่ขาใจร้าย ฮือๆ นะนายโกรธแม่ขา แม่ขาไม่ใจดี”

           “นะนาย พ่อจ๋ากลับก่อนลูก ไว้เดี๋ยวพ่อจ๋าจะกลับมาใหม่ มาขอแม่นิ้งใหม่นะ”

เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นแทรกการสนทนาระหว่างแม่ลูก เธอเชิดหน้าใส่เขาพร้อมกับเอ่ยเสียงนิ่ง

           “กลับไปได้แล้ว...”

           ถ้าลูกไม่ร้องไห้โยเยอยู่ตรงนี้ เธอคงจะพูดมากกว่านี้

           “ไม่ไห้ไป ไม่ให้ไปนะ ไม่ไป พ่อจ๋าไม่ไป”

ตัวเล็กปีนลงจากตักแม่ ไปปีนขึ้นตักคนเป็นพ่อ กอดพ่อแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

           เขาขโมยหัวใจลูกสาวเธอไปแล้ว เขาทำให้พี่วรรณเป็นพวกเขา เขามันร้ายกาจ

           “ลูกงอแงแล้ว แกคงง่วง คุณพาลูกไปนอน แล้วถ้าฉันกลับมาหวังว่าจะไม่เจอคุณที่นี่อีก”

           เธอพูดแค่นั้น แล้วลุกขึ้นมาเดินก้าวยาวๆ ออกไปจากบ้าน เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา ซีนพ่อลูกที่เธอได้เห็นมันกระแทกใจเธอมากจนเกินพอแล้ว

           ปพลมองตามหลังคนใจแข็ง ที่เดินหนีเขาไปทางบ้านของอุไรวรรณ เขาก้มลงปลอบลูกสาวที่บ่นงุ้งงิ้งว่าแม่ขาใจร้าย ต่อให้เธอไล่เขาเป็นหมูเป็นหมา พูดจาร้ายๆ ใส่ เขาก็ยังจะไม่ท้อ เขาจะมาทุกวัน มาง้อเธอ มาพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเขารักเธอและพร้อมจะซัปพอร์ตเธอและลูกทุกอย่าง เขาทำได้ทุกสิ่งถ้าเธอสั่งเพื่อให้ได้อยู่กับเธอและลูก...