28

เจ้ากระต่ายน้อยสีชมพู หยีตาขึ้นแล้วลุกขึ้นอย่างงัวเงีย แกมองไปรอบๆ ห้อง เห็นรูปตัวเอง รูปแม่นิ้ง กับรูปพ่อจ๋าเต็มไปหมด

           ที่นี่ที่ไหนนะ?

           คว้าม่วงม่วงได้ ก็เดินลงจากเตียง ห้องไม่ได้ปิดประตูแง้มไว้ เลยเปิดออกมาข้างนอก เสียงเล็กๆ เรียกดัง

           “แม่ขา แม่ขา อยู่หนาย อยู่หนาย”

           “อุ๊ย”

เสียงเรียกของลูกทำให้ทยิดาสะดุ้ง เธอขยับตัวในอ้อมแขนของสามี แล้วมองสบตากัน ก่อนที่ทยิดาจะหน้าแดงก่ำ มือคว้าเอาเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนมาสวมอย่างลนลาน เป็นการสวมเสื้อผ้าที่เร็วที่สุด เธอกระโดดออกจากตัวของเขา แล้วขานตอบลูกสาว ที่พอได้ยินเสียงแกก็เดินอุ้มม่วงม่วง มาหาแม่

           “อยู่นี่จ้ะ แม่อยู่นี่”

           “แม่ขา ที่ไหน...”

แกถาม มองแม่กับพ่อตาแป๋ว ปพลสวมกางเกงแล้วแต่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็นอกเปลือยล่ำ ที่มีร่องรอยข่วนจางๆ คนทำตอนนี้หน้าแดงตัวแดง รับลูกสาวมากอด

           “ห้องของพ่อค่ะ”

           “นะนายเห็นรูป เต็มหมดเลย”

เจ้าตัวเล็กว่า ปพลลุกขึ้นยืน เขามองหาเสื้อมันหล่นอยู่ตรงนี้นี่เอง ก่อนจะคว้ามาสวม เขาไปยืนซ้อนหลังของทยิดาถือโอกาสกอดไว้ทั้งแม่ลูกก้มลงหอมทยิดาก่อน แล้วก็เลยไปหอมลูกสาว

           “รูปของแม่กับพ่อ แล้วก็นะนายไง”

           “ช่ายๆ เต็มไปหมด มีทุกที่เลย แล้วทำไมพ่อจ๋าจะต้องมีเยอะมาก”

เขาหัวเราะ ก้มมองดูทยิดาที่เงยหน้ามาสบตาเขาพอดี ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อน

           “พ่อทำไว้เพราะคิดถึงแม่กับนะนายไงคะ...ตอนนั้นเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน พ่อคิดถึงแม่มาก อยากเจอนะนายมากๆ เลยต้องติดไว้เยอะๆ”

           “อ๋อ ตอนนั้นพ่อจ๋าเป็นหมาอยู่”

คำพูดของลูกสาว เล่นเอาเขาสะอึก ส่วนทยิดานั้นถึงกับปล่อยขำออกมา แต่ก็เอ็ดลูกสาวเพราะเป็นคำพูดที่ไม่เหมาะสมเลย

           “นะนาย ไปจำใครพูดมา ใครบอก ไม่เอานะคะ ไม่ว่าพ่อเป็นหมา”

           “หนมโก๋ บอกหนู อุ๊ย”

เจ้าตัวน้อยเอามือปิดปากทำตาโตมองแม่

“แม่ขาอย่าบอกป้าวรรณน้า ไม่งั้นหนมโก๋โดนตีๆ ตีป๊าบ”

           “ไม่บอกค่ะ หนมโก๋บอกว่าอะไร”

           “หนมโก๋ได้ยินพ่อจ๋าคุยกับลุงกาย ว่าพ่อ...”

พยายามคิดว่าพี่บอกว่าอะไร แล้วถ่ายทอดตามประสาที่แกเข้าใจ

           “พ่อจ๋าเหมือนหมา ที่ทำนิสัยไม่ดีกับแม่ขา พ่อจ๋าเสียใจ แต่พ่อจ๋าจะไม่ทำอีกแล้ว”

           “หึๆ”

เขาหัวเราะเบาๆ น่าจะวันนั้นแหละที่เขาไปกินเหล้ากับสหพล แล้วระบายความในใจกัน บินเหนือคงได้ยินพอดี เลยเอาไปเล่าให้น้องฟัง ไม่รู้เล่ากันแบบไหน ยังไง เขาเลยกลายเป็นหมาไปเลย

           “ตอนนี้เป็นพ่อจ๋าคนดีแล้วครับ ไม่เป็นหมาอีกแล้ว แล้วก็จะไม่ทิ้งแม่ขากับนะนายไปไหนแล้วนะลูก เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

           ทยิดาหันมามองสบตากับสามี นัยน์ตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา...

           “นะนิ้งนะ ให้พี่อยู่ด้วยไปตลอดด้วยคนนะครับ”

           “ค่ะ”

         เขาก้มลงช้าๆ จุดหมายคือปากอิ่มของภรรยา

           “หิว หิว หิวข้าว”

           เสียงลูกสาวดังขัดขึ้นก่อน เล่นเอาต้องชะงัก ทยิดาบิดตัวออกจากอ้อมกอดของเขา บอกให้เขาแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วออกไปรับประทานอาหารข้างนอกกัน ตอนนี้ทุ่มหนึ่งแล้ว

           ปพลมองลูกและภรรยาด้วยสายตาแสนรัก

           ตอนนี้เขาได้หัวใจของเขาคืนกลับมาแล้ว...