25

         “ไหนๆ ยัยหนูนะนาย อุ๊ยตายแล้ว...หลานย่า น่ารักจังเลย ใครแต่งตัวให้หลานย่ากันคะ? ตาปายส่งรูปมาอวดทุกวันเลย แต่งตัวน่ารักทุกวัน”

เสียงอุทานดังทักทาย ทำให้แม่หนูมองหน้าบิดา แล้วถามเสียงใส

           “คุณย่าเหรอคะ? พ่อจ๋า”

           “คุณย่าตัวจริงไงคะ ที่หนูคุยด้วยบ่อยๆ”

           “ลูกสาวแกน่ารักจริงๆ ตาปาย”

คุณปณิตาตอนนี้มองจ้องหลานตาวาว เห็นในรูปในคลิปน่ารักแล้ว ตัวจริงยิ่งกว่า ทุกคนในครอบครัวต่างเฝ้าวันรอที่ปพลจะพายัยหนูมาที่บ้าน เมื่อเปิดตัวไปแล้วว่ามีลูกสาว ทั้งคุณ   ปณิตาและปภพ และเสน่ห์จันทร์ก็ลุ้นเอาใจช่วยว่าน้องชายจะง้อเมีย ทวงลูกคืนมาได้ไหม...

           “คนมีลูกสาวคือคนเจ้าชู้”

ประโยคนี้มาจากพี่ชาย ที่ขยิบตาให้กับน้องชายตัวแสบ ที่แอบไปมีลูกมีเมียไม่บอกใคร ด้วยประโยคที่เคยโดนน้องชายว่าเอา

           “หึๆ ไม่เคยเจ้าชู้ต่างหากครับ โดนเมียทิ้งด้วย”

เขาหันไปมองทยิดา ที่ทำเป็นไม่ได้ยิน เธอยกมือไหว้คุณปณิตา สายตาของเธอยังมองท่านอย่างขลาดๆ เพราะเคยมีเรื่องมีราวกันมาก่อนและทักทายกันไม่กี่คำ หลังจากที่ยอมให้ปพลเข้าไปในบ้านไปอยู่กับลูกสาวของเธอแล้ว

           เป็นการยอม..ที่ไม่น่าพลาดเลยว่าให้เขาไปหาลูกได้

           ตอนนี้เขายึดบ้านเธอไปแล้ว...ไม่ยอมกลับบ้านตัวเอง และเธอเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นบอสลับของเธอนั่นเอง เขาเลยถือโอกาสไปทำงานที่สำนักพิมพ์ ค่อยๆ ย้ายตัวเองเข้าไปในบ้านเธอตอนแรกก็ไปทุกวันแต่ไม่นอนค้าง หลังๆ เริ่มอ้างขอนอนเว้นวัน ตอนนี้นอนยาวๆ มาเป็นเดือนแล้ว เธอไม่อยากให้บิดาเครียดว่าเธอมีปัญหากับสามี เพราะตั้งแต่วันที่ปพลไปขอขมาท่าน และพาท่านเข้ามาในบ้าน ตัวเขาก็ถือโอกาสเข้าบ้านเธอไปด้วย ที่เธอยอมให้เขานอนและอยู่ด้วย ส่วนหนึ่งก็เพราะเทิด ไม่อยากให้ท่านห่วงกังวล

           ตรีดาวดีใจมาก ที่รู้ว่าเขาคือบอส และเป็นสามีของทยิดา พ่อของยัยหนูนะนาย ถ้านะนายสี่ขวบเข้าอนุบาลแล้วเขาบอกว่าจะให้เธอลองเข้าไปทำงานที่นั่น เธอสนใจไหม? ทยิดาเพิ่งทราบไม่กี่วันนี้ว่า กิจการนี้เป็นชื่อของเธอเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่

           “ไปๆ เข้าบ้านกัน ย่าอุ้มได้ไหมคะ?”

ท่านอ้าแขนให้กับหลานสาว ยัยตัวเล็กลังเล แกหันมามองหน้าปพลที่อุ้มลูกสาวไว้ วันนี้นะนายอยู่ในชุดกระต่ายสีชมพู ชุดเดียวกับที่เคยไปเจอปภพ ชุดที่เขามีรูปลูกสาวรูปแรก

           “ได้ไหมอะคะพ่อจ๋า”

           “แล้วแต่นะนายเลยค่ะ”

เขาว่า ให้ลูกตัดสินใจ...ให้ยัยหนูลองคิดเองเป็นการฝึกให้รู้จักดูแลตัวเอง สาวน้อยมองคุณย่าอย่างลังเล แล้วทำปากจู๋ใส่

           “ยัง...ยังไม่อุ้ม”

           “ว้า...”

คุณปณิตาหน้าสลดลงในทันที ทยิดาเห็นหน้าท่านก็นึกสงสารเลยปลอบ

           “แกหวงตัวกับคนแปลกหน้าน่ะค่ะ เดี๋ยวพอคุ้นๆ ก็ขออุ้ม ขอหอมได้”

           “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมาบ่อยๆ มาอยู่ด้วยเลยดีไหม?”

ท่านว่า แล้วยิ้มให้กับลูกสะใภ้ ทีท่าเป็นมิตรนั้นทำให้หญิงสาวใจชื้น เธอกังวลว่าจะเข้ากับมารดาของปพลไม่ได้ เพราะอาจจะยังเคืองเรื่องเงินที่เธอเคยมารีดเอาจากท่าน

           “ว่าไงล่ะนิ้ง”

เขาได้โอกาสถามภรรยา ที่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้กล้าแตะต้องมากไปกว่าแอบหอม...เวลาที่เธอหลับสนิท เพราะรู้ว่าเธอยังโกรธเคือง เขาก็สัญญาพิสูจน์ตัวเอง ว่าจะขอเป็นแค่พ่อของลูก ส่วนเรื่องฐานะอื่นนั้นแล้วแต่เธอพิจารณา

           “นิ้งต้องทำงาน”

ถ้าไม่ใช่ต่อหน้าแม่สามี คงจะพูดมากกว่านี้ แต่เธอยังรู้กาลเทศะเลยไม่ได้พูดอะไรมากมาย

           แอบถอนใจเพราะรู้ว่าเมียยังใจแข็ง เอาเถอะ...เธอยังทรมานทุกข์เพราะเขามาหลายปี ก็ต้องใช้เวลาหน่อยกว่าจะไว้วางใจและให้ใจเหมือนเดิม

           “ไม่ต้องทำก็ได้ ฉันน่ะเลี้ยงเธอกับหลานไหว”

คนพูดคือคุณปณิตา เล่นเอาทยิดายิ้มแหย เขาได้ทีเลยเอ่ยเสียงนุ่ม

           “นั่นสิ...นิ้งเหนื่อยมามากแล้ว มาอยู่กับพี่คุณแม่ทำห้องรอหลานแล้ว”

           “พี่มีเซอร์ไพรส์ให้หลานด้วยนะ”

ปภพว่า มองดูหลานสาวอย่างเอ็นดู เจ้าตัวน้อยแต่งตัวเป็นกระต่ายสีชมพู ชุดที่ทำให้เขาสะดุดตาในความน่ารัก จนไปทักทาย ดีใจที่เห็นแกอุ้มตุ๊กตาหมีที่เขาซื้อให้

           “จำคุณลุงได้ไหมคะ? นะนาย”

           “จำได้ คุณลุงซื้อม่วงม่วงให้ค่ะ”

เธอว่าแล้วหันไปบอกกับพ่อจ๋า

“ลุงตัวหอมซื้อม่วงม่วงให้นะนายนะคะ ลุงใจดี”

           “ลุงอุ้มหนูได้ไหมคะ”

ขออนุญาตก่อน สาวน้อยอ้าแขนให้พยักหน้า แล้วโผเข้าหาเขา เล่นเอาคนเป็นย่าค้อนขวับ

           “โห...ตาปริ้นซ์จะเกินหน้าเกินตาแม่ไปล่ะนะ”

           “ช่วยไม่ได้นะครับคุณแม่ หลานชอบผม ใช่ไหมครับ? ไป เดี่ยวลุงปริ้นซ์พาไปดูของเล่น หนูจะต้องชอบมากแน่ๆ”

           “แม่ไปด้วย ไปกันหนูนิ้ง ลุงเขาทำห้องไว้ให้ เอาไว้ต้อนรับหลาน แม่กับลุงปริ้นซ์น่ะซื้อของไว้ให้ ถ้าหลานอยากเอาอะไรกลับไปเล่นบ้าน ก็เอาไปได้เลยนะ”

           ท่านมาจับมือทยิดาแล้วพาเดินไปด้วยกัน

           ปพลเดินรั้งตามมาทีหลังสุด มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แช่มชื่น ครอบครัว...คนเราความสุขก็อยู่ที่ตรงนี้ ได้อยู่กับคนที่รัก หัวใจของเขาอยู่ที่เมียและลูก หวังว่าเธอจะให้อภัยเขาในเร็ววัน...ใจจะขาดแล้วอยากกอดเมีย

         ห้องของเล่นที่ปภพทำไว้ต้อนรับหลานทำให้เธอถึงกับอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง

           นี่ไม่ใช่ห้องของเล่นที่เธอคิดไว้ เกือบจะเป็นสนามเด็กเล่นเลยมั้ง เธอจำได้ว่ามีแบบนี้ในห้าง เป็นมุมให้เด็กเข้าไปเล่นสนุกกัน มีทั้งบ้านบอล สไลเดอร์ สะพานเชือกปีนป่าย ตุ๊กตาสัตว์อยู่ในบ้านหลังเล็กที่เป็นบ้านสำหรับเด็กมุดเข้าไปเล่น โทรทัศน์ขนาดใหญ่ เครื่องเสียงอย่างดี โซฟาตัวนุ่มรูปหมีหลายตัววางเรียงราย

           โถงของบ้านทั้งแถบ ถูกทำเป็นที่เล่นเด็ก ปภพนั้นมีบ้านหลังแยกจากบ้านใหญ่ ท่านปลูกให้ใหม่เพราะต้อนรับลูกสะใภ้ แต่ยังไม่ได้ย้ายมาอยู่ตอนนี้ เพราะคุณปณิตาไม่อยากให้สะใภ้ไกลตา ห่วงหลาน อยากช่วยเลี้ยงหลาน ห้องนี้เจ้าของบ้านเลยต่อเติมสบายใจไม่มีใครรู้ว่าเขาแอบทำอะไรไว้ ขืนรู้โดนเมียบ่น ข้อหาสปอยลูกเกินไป แต่วันนี้ถูกเปิดต้อนรับหลานสาวตัวน้อยก่อนใคร พอเห็นเข้านะนายก็ร้องกรี๊ด แกวิ่งเข้าไปที่สไลเดอร์ที่คุณลุงมาเป่าลมรอให้มันพร้อมเล่นตั้งแต่เช้า สีหน้ามีความสุขและตื่นเต้น

           “แม่ขา แม่ ดูๆ มีลื่นๆ ด้วยนะนายเล่นได้ไหม?”

           “เล่นได้เลยค่ะ ทุกอย่างในนี้ หนูเล่นได้หมดเลย มาลุงเล่นด้วย ไปคุณพ่อไปเล่นกับหลานกัน”

           หันมาจูงมือน้องชายที่ยืนตกใจกับสิ่งที่พี่ชายเตรียมไว้ให้หลาน ให้ไปเล่นเป็นเพื่อนกับนะนาย การเป็นพ่อแม่บางทีก็เหมือนได้ย้อนวัยเพราะต้องเล่นเป็นเพื่อนลูกแบบนี้แหละ

           “เอ่อ...”

ถึงกับพูดไม่ออก แล้วแต่มองหน้ากับคุณปณิตา ที่ตะลึงเหมือนกันกับสิ่งที่ปภพทำไว้

           “อยู่กันบ้านนี้เหรอคะ? จ้อยมัวแต่ไปทำขนม เลยไม่ได้อยู่ต้อนรับหลาน โอ้โห!”

คนที่ตามมาทีหลังก็ร้องอุทานเหมือนกัน เพราะเธอก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ

           “นี่ลูกจ้อยก็ไม่เคยเห็นเหรอ”

คุณปณิตาหันมาหาลูกสะใภ้ ตอนนี้เธอท้องใหญ่มากแล้ว...แต่ก็ยังขอรับหน้าที่ทำงานในครัวเหมือนเดิม เพราะไม่ชอบอยู่เฉย

           “ไม่เคยเห็นเลยค่ะ”

ท่านพาเธอไปนั่งตรงโซฟาหมี ผู้หญิงทั้งสามไปนั่งตรงนั้น ตาก็มองดูสองหนุ่มตัวโตเล่นกับสาวน้อยในชุดกระต่ายสีชมพู สาวใช้ยกเอาขนมและของว่างมาเสิร์ฟ ก่อนจะถอยออกไป

           “เห็นเคยแต่บอกว่าทำห้องของเล่นให้ลูก จ้อยก็ไม่เคยมาดู แต่บ่นๆ พี่ปริ้นซ์ว่าซื้อของบ่อย รูดการ์ดบ่อยมาก บางทีรายการยาวเหยียดเป็นแต่ของแปลกๆ ไม่คิดว่าจะเป็นของเล่นลูก ไม่คิดว่าจะทำไว้ขนาดนี้ แขกมาบ้านนี้คงไม่มีที่นั่งแหละค่ะแบบนี้”

           “หมดไปน่าจะหลาย”

คุณปณิตาว่า ขณะที่ทยิดาผู้ที่เพิ่งเข้ามาในครอบครัว เพิ่งจะเห็นว่าเปย์กันขนาดไหนได้แต่ตื่นตาตื่นใจ

           “เยอะค่ะ”

เสน่ห์จันทร์ถอนใจ เธอมีหน้าที่ช่วยสามีดูแลบัญชีค่าใช้จ่าย สิ่งที่สงสัยก็คลายละว่า เขาเอาเงินไปทำอะไรนักหนา บางรายการก็ส่งมาจากเมืองนอกด้วย เธอมองหน้าทยิดาก่อนจะยกมือไหว้เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีคนใหม่ในครอบครัวที่พวกเธอรอต้อนรับอยู่ สิ่งนี้ทำให้เธอเสียอาการ

           “เอ่อ มัวแต่ตกใจห้องของเล่นพี่ปริ้นซ์ สวัสดีค่ะพี่นิ้ง จ้อยเป็นภรรยาพี่ปริ้นซ์ค่ะ”

           “สวัสดีค่ะ”

เธอยกมือไหว้ตอบ แล้วยิ้มส่งให้หญิงสาวอย่างมีไมตรี

           “มาอยู่ด้วยกันนะคะ ใช่ไหมคุณแม่ พี่นิ้งจะมาอยู่กับพวกเราใช่ไหม?”

           “แม่ก็ชวนอยู่ ว่าไงล่ะ ลูกนิ้ง แม่น่ะแก่แล้วอยากอยู่กับลูกกับหลาน แล้วก็มีหลานชายให้แม่สักคนสองคนนะ ห้องของเล่นที่ตาปริ้นซ์ทุ่มทุนสร้างนี่จะได้มีคนมาเล่นเยอะๆ จะได้ใช้คุ้ม”

           “...”

           ทยิดาได้แต่ยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไรท่าน

           จะตอบยังไงได้ล่ะ ขืนพูดไปจะต้องมัดตัวอีกน่ะสิ เธอมองปพลที่หันมามองสบตากับเธอพอดี ความนัยแห่งสายตาของเขาทำให้เธอเมินหลบ...

         ใจของเธออ่อนเหลวลงไปทุกวัน