บทส่งท้าย ความสุขคือการให้อภัย

ขบวนขันหมากถูกจัดขึ้นที่บริเวณหน้าหมู่บ้าน เจ้าหนมโก๋วันนี้แต่งหล่อ ตื่นเต้นไปกับพวกผู้ใหญ่เพราะนี่คือหนแรกของเด็กสิบเอ็ดขวบจะได้ร่วมพิธี แต่งงาน

           “โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮฮฮฮฮ”

           “ฮิ้วววววววววว

           สิ้นเสียงโฮ เสียง ฆ้องแห่แตรวงดังขึ้น หัวขบวนมีขนมหวานมงคล สินสอด กล้วยอ้อย คนที่ถือต้นกล้วยต้นอ้อยออกลีลาเมามันที่สุด รับบทโดยตรีดาว ถืออ้อย ส่วนลุงยามที่ถูกเชิญมาในพิธีนี้ด้วย ถือต้นกล้วย เต้นเซิ้งกันแบบจ้างร้อยเล่นล้าน ตรีดาวกะมาม่วนไม่ได้กะมาสวย แต่งตัวมาเป็นสีสัน เดี๋ยวกลางคืนค่อยสวยเอาก็ได้

           ในพิธีแห่ขันหมาก มีญาติเจ้าบ่าวครบครัน นำทัพโดยคุณปณิตา ที่วันนี้อุ้มหลานสามขวบมาด้วย ยัยหนูณจันทร์สวยในชุดกระโปรงสีชมพูเหมือนนางฟ้าน้อยๆ ตามองคนนี้คนนั้นหัวเราะเอิ๊กๆ ใครก็อุ้มได้เพราะแม่หนูไม่หวงตัวเลย เลยต้องระวังกันหน่อยเพราะมันเสี่ยงกับการโดนอุ้มพาหนี ข่าวมีบ่อย ต้องระวังไว้ก่อน

           พิธีจัดขึ้นที่บ้านของทยิดา เป็นพิธีง่ายๆ มีแขกคือคนกันเอง คือคนในหมู่บ้านที่สนิทๆ ตอนนี้ชักจะตีวงกว้างเพราะช่างเทิด ที่ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็กๆ น้อยๆ ราคาเยา ชอบไปเดินคุย กิจกรรมคุณพ่อเขาละ พอลูกสาวคนเดียวแต่งงานทั้งที คนในหมู่บ้านเลยมาร่วมงานด้วยอย่างมีไมตรี

           สนามหญ้าถูกจัดด้วยเก้าอี้และโต๊ะจีน กินบริเวณบ้านไปสามหลัง คือบ้านของทยิดาที่ทุบเป็นหลังเดียว และบ้านของอุไรวรรณด้วย

           ทุกคนสวยงามและมีความสุขอย่างล้นเหลือ

           แม้จะมีลูกด้วยกันสองคนแล้ว บอกเขาว่าไม่ต้องจัดหรอกสิ้นเปลือง แต่ปพลก็ยืนยันที่จะจัดงานแต่งงานให้ลูกๆ ทั้งสองอยู่ในงานพิธีด้วย ยัยหนูนะนายวัยเจ็ดขวบอยู่ในชุดไทยสวยน่ารักแบบแขนหมูแฮมสีชมพูนู้ด ตอนนี้กลายเป็นพี่สาว มีพ่อหนูไนท์ กำลังถือขวดนมที่บรรจุนมแม่ ดูดจุ๊บๆ อยู่ในชุดไทยเหมือนกัน มีแต่คนขอถ่ายรูปท่านขุนน้อย นะนายเป็นคนจัดคิว ค่าตอบแทนคือแบงก์แดงๆ บางคนก็มาถึงแบงก์เทา

           คนกั้นประตูเงินประตูทองงานนี้ก็รับซองไปหนักๆ คือพวกพนักงานที่ทำงานสำนักพิมพ์ ที่ค่อนข้างสนิทกับทยิดาทุกคนตื่นเต้นมาก ที่ทั้งสองบอสจัดงานแต่งงาน ที่เหมือนงานเลี้ยงกลายๆ

           พิธีผ่านไปอย่างสวยงาม เทิดถึงกับร้องไห้กอดลูกตื้นตันไปกับวันสวยงามของลูก เขาอาจจะเป็นพ่อที่ไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็แก้ตัวด้วยการเป็นตาที่ดี เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูกหลาน เทิดในวัยนี้ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว เขากับภรรยาเก่าไม่ได้ติดต่อวุ่นวายกันอีก ถือว่าจากตายกันไปชดใช้กรรมกันหมดแล้วในชาตินี้

           “รักกันนานๆ นะลูก” เสียงอวยพรของคุณปณิตาที่รดน้ำสังข์ให้กับเจ้าบ่าวเจ้าสาวในพิธีอบอวลไปด้วยความรักและความสุข คำอวยพรของท่านเรียกน้ำตาทยิดาให้ซึมออกมา

           “หนักนิดเบาหน่อยต่อไปก็ให้อภัยกัน พูดคุยกันนะลูก” ท่านว่า ก่อนจะเดินรดน้ำเสียง เจ้าบ่าวหันมากระซิบเจ้าสาวเบาๆ

           “ได้ยินไหม คุณแม่บอกว่าอย่าโกรธพี่อีก อย่าหนีพี่ไปอีก”

           “พี่ปาย”

           ทำตาขึงใส่เขาแต่ก็อมยิ้ม...แล้วรอรับพรจากแขกคนต่อไป

           ในที่สุดพิธีก็ไปจนถึงส่งตัวเข้าหอ เจ้าบ่าวเจ้าสาวไปนอนพอเป็นพิธี แล้วก็ออกมาปาร์ตี้เล็กๆ กันต่อ เธออบอุ่นในวงแขนของสามี ที่ตอนนี้เขาเป็นของเธออย่างสมบูรณ์แล้ว ทั้งทางกฎหมายและทางสังคม ทยิดามองลูกๆ ที่กำลังเล่นกัน มีบินเหนือเป็นแกนนำ เขาอุ้มน้องเล็กสุดอย่างจรัสจันทร์ไว้ให้ขี่คอ ยัยตัวเล็กแก้มยุ้ย จิกหัวพี่บินเหนือไว้เป็นหลัก พี่ก็ไม่ว่าสักคำ พาเดินเล่นลัดเลาะหาอะไรทำตามประสาเด็ก นะนายเดินจูงมือพี่ชายที่เธอรัก ส่วนคนสุดท้องนองเขลงอยู่บนตักคุณย่า ข้างๆ มีเสน่ห์จันทร์ ที่ตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ลูกอีกคนก่อนจะปิดอู่ ได้สาวน้อยอีกตามเคย เลยได้รับคำกระเซ้าจากปพลว่า ก็บอกแล้วว่าคนเจ้าชู้ได้ลูกสาว ปภพเลยต้องมองทำตาขวางใส่น้องชาย

           “มีความสุขไหม?”

มือใหญ่ประสานมือเล็ก ตอนนี้พวกเขายืนหลบมุมอยู่ในงาน ที่มีคอนเสิร์ตเล็กๆ นักร้องคือคนโปรดของเจ้าสาว ที่คาดว่าอีกสักพักจะต้องถูกตรีดาวลากไปเต้นแน่ๆ ตอนนี้ตรีดาวกำลังครองหน้าเวทีอยู่กับอุไรวรรณ ส่วนสหพลกับปภพและเทิดนั่งคุยกันตามประสาหนุ่มๆ

           “มากที่สุดค่ะ”

           “ขอบคุณที่ยอมกลับมาหาพี่ และให้อภัยพี่”

เขาก้มลงแล้วหอมแก้มเธอเบาๆ พลางกระซิบ “ฝากไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวคืนนี้จะจัดให้หนัก ให้สมกับคืนเข้าหอเลย”

           “ไหวหรือคะ”

เธอยิ้มกว้าง ใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อได้แตะเนื้อต้องตัวกัน ความสุขของเขาก็คือความสุขของเธอเช่นกัน

           “ไหวสิ ลูกสองแล้วยังฟิต ถ้าเกิดว่านิ้งอยากได้ลูกอีกคน พี่ก็พร้อมจัดนะ”

           “อื้อ พอแล้วค่ะ”

           “สองคนนั้นมาหลบจู๋จี๋อะไรกันตรงนี้ ห้ามแอบเข้าหอนะ มานี่มาๆ มาสนุกกัน”

ปภพลุกมาดึงน้องชายและน้องสะใภ้ ไปร่วมงานปาร์ตี้กันต่อ

           ความรักจบอย่างสวยงามเพราะการให้อภัย...และให้เกียรติ

           ที่สุดแล้วปภพและทยิดาจึงได้รับความสุขที่แท้จริง