มีช่องหมาลอดอยู่เจ้าค่ะ

ตลอดสองวันนับตั้งแต่เกิดเรื่อง เฟิงอวี่พักรักษาตัวโดยที่ไม่มีผู้ใดเข้ามาก่อกวนนาง จนตอนนี้ร่างกายของนางฟื้นตัวดีแล้ว

“มีทางลับหรือไม่” นางให้เสี่ยวเยว่ไปสืบหาทางลับที่จะออกจากตำหนัก

“มีเจ้าค่ะ แต่อยู่ในห้องตำรา”

“ไม่ได้ แล้วทางอื่นเล่า”

“ทิศตะวันตกของตำหนัก เป็นพื้นที่รกร้าง อยู่ติดกับตำหนักของตระกูลจ้าว เอ่อ...มีช่องหมาลอดอยู่เจ้าค่ะ”

“ใหญ่พอข้าออกไปได้หรือไม่” หากนางกระโดดออกจากกำแพง ต้องถูกองครักษ์จับได้แน่

“ได้เจ้าค่ะ บ่าวลองดูแล้ว คุณหนูจะเดินทางเมื่อใดเจ้าคะ”

“ตอนนี้” ตอนกลางวัน แม้จะมีผู้คนทำงานมากในตำหนัก แต่อย่างน้อยก็ลดการตรวจตราจากองครักษ์ไปได้

“จะ จะไปอย่างไรเล่าคุณหนู” เสี่ยวเยว่ลืมร้อนใจกับความใจกล้าของคุณหนู ที่ไม่รู้ว่าเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิมตั้งแต่เมื่อใด

“เอาชุดของเจ้ามาให้ข้า ข้าวของที่เก็บไว้เอาเข้ามาให้หมด ต่อจากนี้พบเห็นสิ่งใดหุบปากเอาไว้ให้สนิท หากเจ้าพูดเรื่องของข้าสิ่งใดออกไป...” สายตาที่แฝงไปด้วยไอสังหารทำให้เสี่ยวเยว่ตกใจจนเผลอถอยหลังไปหลายก้าว

“บ่าวจะกล้าพูดได้อย่างไรเจ้าคะ” นางรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะไปเอาของที่เตรียมไว้มาไว้ในห้องของเฟิงอวี่ แล้วช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้า

เฟิงอวี่นางนำเพียงของมีค่า ตั๋วเงินที่ต้องใช้ระหว่างทางและเสื้อผ้าของนางกับเสี่ยวเยว่เท่านั้น ที่เหลือถูกทิ้งไว้อยู่ที่เดิม โดยนางไม่คิดจะแตะต้องสิ่งใด

เสี่ยวเยว่ เกือบจะกรีดร้องออกมา เมื่อของทั้งหมดหายไปต่อหน้านาง ยังดีที่เฟิงอวี่ปิดปากของนางเอาไว้ได้ทัน

“ข้าเกือบตายอย่างไม่เป็นธรรม ท่านเทพจึงประทานของวิเศษมาให้ข้า หากเจ้าพูดออกไป ข้าก็ไม่รู้ว่าจะช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้หรือไม่” นางพูดอธิบายและข่มขู่ไปในตัว

ในยุคนี้ไม่ว่าผู้ใดก็หลงเชื่อ เมื่อมีเทพเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้อง เสี่ยวเยว่รีบพยักหน้ารับอย่างเข้าใจทันที ในตอนแรกนางก็โกรธที่คุณหนูของตนได้รับความไม่เป็นธรรมจากตำหนักองค์ชายรอง แต่เมื่อท่านเทพให้สิ่งวิเศษมาทดแทน ก็ค่อยพอใจขึ้นมานิดหน่อย

“นำทาง”

เสี่ยวเยว่เดินสำรวจทางก่อนหน้ามาแล้ว นับตั้งแต่วันที่เฟิงอวี่ให้นางหาช่องทางหนีออกจากตำหนัก นางจึงพาเฟิงอวี่หลบสายตาของบ่าวไพร่และองครักษ์ในตำหนักได้

เมื่อมาถึงช่องหมาลอด เฟิงอวี่ไม่หยุดคิดสักนิด นางให้เสี่ยวเยว่มุดตัวออกไปทันที

“คะ คุณหนู...”

เฟิงอวี่นางคิดว่าด้านนอกไม่มีผู้ใด นางจึงมุดตัวออกตามเสี่ยวเยว่ไป แต่เมื่อออกมาด้านนอกก็เห็นดาบพาดอยู่ที่คอของเสี่ยวเยว่ ด้านข้างกำแพงยังมีหนิงหวงที่มองมาทางนางอย่างเย้ยหยัน

“พระชายาของข้าช่างเก่งกาจยิ่งนัก แม้แต่ช่องหมาลอด เจ้าก็ยังกล้ามุดออกมา”

“...” เฟิงอวี่จ้องมองหนิงหวงอย่างเย็นชา “ปล่อยนาง”

“กลับไปพร้อมข้า แล้วข้าจะปล่อยสาวใช้ของเจ้า”

เฟิงอวี่เรียกมีดสั้นออกมาถืออยู่ในมือ แต่ก่อนที่นางจะพุ่งตัวเข้าช่วยเสี่ยวเยว่ องครักษ์ที่พาดดาบอยู่ที่คอของนางก็กดคมดาบเข้าไปที่เนื้อ จนเลือดไหลซึมออกมา

“อยากให้สาวใช้ของเจ้าตายก็ลงมือเสีย”

เดิมที เฟิงอวี่นางก็ไม่สนใจชีวิตของผู้ใดอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่กับเสี่ยวเยว่ที่ดูเหมือนจะผูกพันกับเจ้าของร่างเดิม นางขว้างมีดสั้นไปอยู่ที่ปลายเท้าของหนิงหวง ห่างจากเท้าของเขาเพียงแค่หนึ่งชุ่นเท่านั้น (1ชุ่น=3.33เซนติเมตร)

“ปล่อยนาง” หนิงหวงเอ่ยเสียงเย็นออกมา

เฟิงอวี่รีบเข้าไปดูแผลว่าลึกหรือไม่ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าห้ามเลือดเอาไว้ก่อน

“เจ้าจะไปที่ใด” ระหว่างทางที่เดินกลับตำหนัก หนิงหวงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัย

“เดินเล่น”

“ประตูหน้ามีออก แต่เจ้ามาออกทางหมาลอดหรือ”

เฟิงอวี่นางไม่ตอบสิ่งใด จนเดินมาถึงเรือนพักของนาง นางดึงตัวเสี่ยวเยว่ให้เข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูทันที หนิงหวงที่เดินตามเกือบจะถูกประตูปิดใส่หน้า ยังดีที่เขาหยุดฝ่าเท้าเอาไว้ได้ทัน

“นั่งนิ่งๆ ข้าจะทำแผลให้”

เฟิงอวี่นำอุปกรณ์ทำแผลของนางออกมา แล้วลงมือจัดการล้างแผล ทายาอย่างชำนาญ

“คุณหนู ถูกองค์ชายจับได้เช่นนี้ ต่อไปจะทำอย่างไรเจ้าคะ”

“ไม่ทำอย่างไร ข้ามีหนทาง เจ้ากินยาแล้วพักก่อน” เสี่ยวเยว่มองยาเม็ดหลากสีในมืออย่างแปลกใจ แต่เมื่อมันมาจากคุณหนูของตน นางจึงกินโดยไม่ได้เอ่ยถาม

ยาไม่ได้ขม เช่นยาต้มที่นางเคยกิน เพียงไม่นานเสี่ยวเยว่ก็เดินไปนอนที่นอนของนางแล้วหลับไปทันที

“ดูท่า คงต้องใช้ไม้แข็ง” เฟิงอวี่ยิ้มเย็นออกมา

สาวใช้ที่นำอาหารมาส่ง แจ้งนางว่าหนิงหวงจะค้างที่ตำหนักชายารอง นางรอดูท่าทีของเฟิงอวี่ตามคำสั่งของหนิงหวง เมื่อเห็นนางไม่ทุกข์ร้อนอันใดก็กลับออกไปรายงาน

เฟิงอวี่ไม่แตะต้องอาหารที่สาวใช้ยกเข้ามา นางไม่ไว้ใจหนิงหวงและโจวเจิน อาหารนางมีอยู่เต็มมิติ จึงนำออกมากินรองท้องกับเสี่ยวเยว่

“เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง ยังเจ็บมากอยู่หรือไม่”

“บ่าวมิได้เจ็บปวดแล้วเจ้าค่ะ เดิมทีแผลก็ไม่ได้ลึกนัก องครักษ์พ่านคงไม่ได้อยากเอาชีวิตของบ่าว”

“อืม เช่นนั้นเตรียมตัว หาผ้าปิดจมูกเอาไว้”

หนิงหวงก่อนจะไปเรือนพักของโจวเจินตามคำขอของนาง เขาวางกำลังคนเอาไว้ที่เรือนของเฟิงอวี่หลายสิบคน เพื่อป้องกันนางหลบหนี แม้จะแคลงใจเรื่องที่โจวเจินนางเป็นผู้วางยาพิษหรือไม่ แต่ก็ไม่อยากจะทำให้นางเสียใจ จึงได้มารับมื้อเย็นที่เรือนของนางและจะอยู่ค้างคืนกับนาง

โจวเจินก็แต่งกายอย่างงดงาม ทั้งยังจัดเตรียมอาหาร สุราเพื่อเอาใจหนิงหวงอย่างสุดความสามารถ

เฟิงอวี่เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มจะมืดสนิทดีแล้ว นางจึงนำยาสลบแบบควันออกมาใช้ เสียงประตูห้องถูกเปิด องครักษ์ต่างมองมาที่หน้าประตูเป็นตาเดียว เฟิงอวี่นางจุดแท่งยาสลบเอาไว้แล้ว เสี่ยวเยว่โยนที่หน้าประตู ส่วนนางโยนออกไปทางหน้าต่าง

เมื่อควันเริ่มพวยพุ่ง องครักษ์ต่างเข้ามามองอย่างสนใจ ในตอนแรกคิดว่าเฟิงอวี่นางจุดไฟโยนออกมา แต่พอเพ่งมองดีๆ พวกเขาก็สลบหมดสติไปเสียแล้ว

“ตามข้ามา” ระหว่างทางที่เดินกลับมาพร้อมหนิงหวง นางมองหาช่องทางหนีออกจากตำหนักเอาไว้แล้ว

กำแพงตำหนักที่ไม่ห่างจากเรือนพักของนางมากนักพอจะให้กระโดดออกไปได้ เมื่อทางสะดวก ทั้งสองต่างก็วิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เฟิงอวี่ดันตัวเสี่ยวเยว่ให้กระโดดออกไปก่อน แล้วนางจึงกระโดดตามออกไป

ทั้งสองออกจากตำหนักไปได้ เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงโวยวายภายในตำหนักก็ดังขึ้น โจวเจินที่กำลังจะถูกเปลื้องผ้า ก็ต้องถูกเสียงร้องเรียกขององครักษ์ขัดจังหวะเข้าเสียก่อน

“มันเรื่องอันใดอีก!!!” เดิมทีหนิงหวงก็ไม่มีอารมณ์จะร่วมรักอยู่แล้ว เขาปวดหัวกับเรื่องที่คิดไม่ตกว่าเหตุใดเฟิงอวี่นางถึงต้องการหนีไปด้วย ยิ่งได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนใจ เขาก็รีบแต่งตัวแล้วออกไปทันที

“น่าจะตายไปเสีย อยู่เป็นก้างขวางคออยู่ใด” โจวเจินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่บนที่นอน

องครักษ์คุกเข่าลง เนื้อตัวสั่นเทา รายงานเรื่องที่เฟิงอวี่นางหายตัวไป

“กระจายกำลังคนออกไปตามหา อย่างไรนางก็ออกจากเมืองคืนนี้ไม่ได้ ส่งคนไปจับตาดูที่จวนตระกูลเซี่ยกับตระกูลจินด้วย อย่าให้เอิกเกริกเกินไป” เขากุมขมับด้วยความปวดหัว ก่อนจะเดินไปที่เรือนพักของเฟิงอวี่

ควันสลบไม่มีหลงเหลือแล้ว เหลือเพียงร่างขององครักษ์ที่นอนสลบยังไม่ได้สติ มีบางส่วนที่ไม่ได้สูดดมเข้าไปมาก พอถูกน้ำเย็นสาดก็ฟื้นขึ้นมานั่งมึนงง

“ยาสลบ เก่งนัก!!!” หนิงหวงต่อยผนังห้องอย่างแรง จนเลือดไหลซึมออกมา