تسجيل الدخولمشاركة
2
تاريخ النشر:
2026-09-29 11:18:03ไม่ใช่
นี่ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา
มู่หว่านหว่านไม่ได้รีบด่วนสรุปว่ามันคือพิษชนิดใด เพราะมีเพียงคราบตกค้างเล็กน้อยเท่านั้น แต่นางมั่นใจอย่างหนึ่ง
ในน้ำชาถ้วยนี้มีสิ่งผิดปกติ
ยิ่งเมื่อนำไปเทียบกับอาการก่อนหมดสติของเจ้าของร่างเดิม ความเป็นไปได้เรื่องการถูกวางยาก็ยิ่งสูงขึ้น
นางวางถ้วยลงอย่างระมัดระวัง
ป่วยตายอย่างนั้นหรือ
ข้าว่าไม่ใช่แล้วละ
“คุณหนู มีอะไรหรือเจ้าคะ”
“เสี่ยวชุน”
“เจ้าคะ”
“เรื่องที่ข้าหมดสติ คนในจวนว่าอย่างไรบ้าง”
เสี่ยวชุนเม้มปาก สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที “พวกเขาก็บอกว่าคุณหนูร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว คงป่วยหนัก บางคนยังพูดอีกว่าเรือนท้ายจวนชื้นและหนาว คุณหนูคงอยู่ไม่ไหว…”
“มีหมอมาตรวจหรือไม่” คำถามสั้น ๆ ทำให้เสี่ยวชุนเงียบไป
นางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด
“บ่าวไปขอให้พ่อบ้านตามหมอแล้วเจ้าค่ะ แต่ทางนั้นบอกว่าท่านอ๋องไม่อยู่จวน ส่วนพระชายาเอกกำลังรับแขกสำคัญ ให้บ่าวรอไปก่อน บ่าวรอจนทนไม่ไหวจึงคิดจะออกไปตามหมอเอง แต่พอกลับมาคุณหนูก็…”
เสี่ยวชุนเริ่มน้ำตาคลออีกครั้ง
มู่หว่านหว่านยกมือขึ้นห้าม
“ไม่ต้องร้อง ข้ายังอยู่ตรงนี้”
เสี่ยวชุนพยักหน้ารัว ๆ
มู่หว่านหว่านมองถ้วยชาตรงหน้าอีกครั้ง สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึม
เจ้าของร่างเดิมแทบไม่มีอำนาจในจวน
ไม่เป็นที่โปรดปราน
ไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการภายใน
แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น
แม้แต่ตระกูลมู่เองก็ไม่ได้มีอำนาจมากพอที่จะทำให้ผู้คนต้องหวาดระแวงนางถึงขั้นนี้
แล้วเหตุใดจึงต้องมีคนคิดฆ่า
ถ้าเป็นการวางยาจริง คนลงมือย่อมต้องมีเหตุผล
แต่เหตุผลนั้นคืออะไร
มู่หว่านหว่านหรี่ตาลง ก่อนเอ่ยถาม “ก่อนที่ข้าจะหมดสติ มีใครเข้ามาที่เรือนหรือไม่ หรือมีใครส่งสิ่งใดมาให้ข้า”
เสี่ยวชุนขมวดคิ้วครุ่นคิด
“ไม่มีใครเข้ามาเลยเจ้าค่ะ เรือนของเราปกติก็แทบไม่มีใครอยากมาอยู่แล้ว อาหารแต่ละมื้อยังให้บ่าวมาวางไว้หน้าประตูด้านนอก”
“คิดดี ๆ”
“บ่าวคิดอยู่เจ้าค่ะ…”
เสี่ยวชุนทำหน้าจริงจังเสียจนมู่หว่านหว่านเกือบขำ
ครู่หนึ่ง เด็กสาวก็เบิกตากว้าง
“จริงสิ”
“นึกอะไรออก”
“เมื่อสามวันก่อนมีบ่าวจากเรือนใหญ่นำหีบผ้าเก่ามาให้เจ้าค่ะ บอกว่าเป็นของที่ตกค้างจากส่วนแบ่งของคุณหนูตั้งแต่เดือนก่อน”
“อยู่ไหน”
“ตรงมุมห้องเจ้าค่ะ”
มู่หว่านหว่านมองตามนิ้วของเสี่ยวชุน
หีบไม้เก่าใบหนึ่งตั้งอยู่ชิดผนัง
นางค่อย ๆ ลงจากเตียง
“คุณหนู ร่างกายท่านยังไม่แข็งแรงนะเจ้าคะ”
“แค่เดินไม่กี่ก้าว ข้ายังไม่ตายหรอก”
“แต่…”
“ประคองข้าก็พอ”
“เจ้าค่ะ”
เสี่ยวชุนรีบเข้ามาช่วยประคองอย่างระมัดระวัง
เมื่อไปถึงหีบ มู่หว่านหว่านย่อตัวลงเปิดฝา ภายในมีเพียงผ้าแพรสีหม่นสองสามพับ เสื้อผ้าเก่า และของใช้จุกจิกที่ดูไม่มีราคา
นางหยิบของขึ้นมาตรวจทีละชิ้น ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
กระทั่งสายตาเหลือบเห็นรอยหมึกเล็ก ๆ บริเวณด้านในของฝาหีบ เป็นสัญลักษณ์สั้น ๆ ที่ดูคล้ายตัวเลขผสมกับเครื่องหมายบางอย่าง
มู่หว่านหว่านชะงัก
“เสี่ยวชุน เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คืออะไร”
เสี่ยวชุนก้มลงดูแล้วส่ายหน้า
“ไม่รู้เจ้าค่ะ บ่าวไม่เคยเห็น”
มู่หว่านหว่านใช้นิ้วลูบรอยหมึกเบา ๆ
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมสั่นไหวขึ้นมาเพียงชั่วครู่ เหมือนเคยเห็นสัญลักษณ์ลักษณะนี้ที่ไหนสักแห่ง
แต่พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก
ภาพในความทรงจำขาดหายเป็นช่วง ๆ ราวกับเจ้าของร่างเดิมตั้งใจปิดบังบางอย่าง หรือไม่ก็ไม่มีเวลาเหลือมากพอจะทิ้งคำอธิบายไว้
“แปลก…”
“อะไรแปลกหรือเจ้าคะ”
มู่หว่านหว่านไม่ตอบทันที
นางมองสัญลักษณ์นั้นอีกครู่ ก่อนปิดฝาหีบลง
“ไม่มีอะไร แต่หีบใบนี้ห้ามใครแตะต้อง”
เสี่ยวชุนรีบพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
“แล้วถ้วยชานั่นก็เหมือนกัน เก็บไว้ให้ดี อย่าล้าง อย่าทิ้ง และอย่าให้ใครรู้ว่าข้าสนใจมัน”
เสี่ยวชุนเริ่มทำหน้าตื่น
“คุณหนู หรือว่าท่านสงสัย…”
“ตอนนี้ข้ายังไม่มีหลักฐาน”
มู่หว่านหว่านตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ยิ่งไม่มีหลักฐานก็ยิ่งห้ามพูด หากมีคนตั้งใจทำร้ายข้าจริง แล้วรู้ว่าข้ารอดมาได้แถมยังเริ่มสงสัย คนผู้นั้นอาจลงมือซ้ำ”
เสี่ยวชุนหน้าซีดเผือด รีบเอามือปิดปากตัวเองทันที
“บ่าวจะไม่พูดเจ้าค่ะ ต่อให้ถูกตีให้ตายก็ไม่พูด”
“ไม่ต้องถึงกับถูกตีให้ตาย แค่ปิดปากให้สนิทก็พอ”
“เจ้าค่ะ”
มู่หว่านหว่านถอนหายใจ ก่อนหันกลับมามองห้องอันเงียบเหงาอีกครั้ง
นางเพิ่งมาถึงโลกนี้ไม่ถึงหนึ่งวันก็พบว่าร่างที่ตนเข้ามาอยู่มีคนต้องการให้ตายเสียแล้ว
ไม่มีเงิน
ไม่มีอำนาจ
ไม่มีคนหนุนหลัง
สามีก็แทบไม่เคยชายตามอง
แถมยังมีฆาตกรที่ไม่รู้ว่าเป็นใครซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
ชีวิตใหม่ของนางช่างเริ่มต้นได้งดงามเหลือเกิน
คนอื่นทะลุมิติมาเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ มีเงิน มีบ่าว มีสามีหล่อคอยตามใจ
ส่วนข้าได้เรือนท้ายจวนกับถ้วยชาต้องสงสัยหนึ่งใบ
สวรรค์ ท่านเลือกปฏิบัติไปหรือไม่
มู่หว่านหว่านถอนหายใจยาว
แต่เพียงครู่เดียวแววตาก็กลับมาเป็นประกาย
ช่างเถอะ ในเมื่อมาแล้ว จะให้นั่งรอความตายย่อมไม่ใช่นิสัยของนาง
อย่างแรกคือต้องเอาตัวรอดให้ได้
อย่างที่สอง นางต้องมีเงิน
เงินคือสิ่งที่ทำให้คนมีทางเลือก ไม่ว่าจะอยู่ยุคใดก็ไม่ต่างกัน
ความรู้เรื่องสมุนไพรและผลิตภัณฑ์จากสมุนไพรที่ติดตัวมาจากโลกเดิมยังอยู่ครบ หากสามารถหาวัตถุดิบได้ นางย่อมทำเครื่องหอม ถุงหอม หรือผลิตภัณฑ์อื่นออกมาขายได้
أحدث فصل
พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง 53
“มีคนสืบทอดแล้ว”เด็กน้อยพยักหน้าอย่างภูมิใจ หว่านหว่านมองสองพ่อลูกก่อนหลุดหัวเราะตาม สามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ใต้แสงจันทร์เด็กน้อยนั่งตรงกลาง กินขนมไปพลางนับเงินของตัวเองไปพลางหว่านหว่านมองพระจันทร์เต็มดวง ความทรงจำมากมายย้อนกลับมาวันที่นางลืมตาขึ้นในร่างของมู่หว่านหว่านถ้วยชาที่มีสิ่งผิดปกติ หีบผ้าเก่า สัญลักษณ์ประหลาด สมุดบัญชีลับ การลอบสังหาร คดีกบฏ และบุรุษเย็นชาผู้สามารถได้ยินความคิดของทุกคนรอบตัวในตอนนั้น นางคิดเพียงสามอย่าง เอาชีวิตรอดหาเงิน และหาความจริงให้เจ้าของร่างเดิม แต่โชคชะตากลับพานางมาไกลกว่านั้นนางได้สร้างกิจการที่เป็นของตัวเอง ได้คืนความเป็นธรรมให้เจ้าของร่างเดิม ได้ช่วยให้ตระกูลมู่พ้นจากข้อกล่าวหาได้พบผู้คนที่กลายเป็นครอบครัว และเหนือสิ่งอื่นใดนางได้พบคนคนหนึ่ง คนที่ครั้งหนึ่งเคยรู้ทุกอย่างที่นางคิด แต่กลับรักนางได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดในวันที่เขาไม่ได้ยินความคิดของนางอีกแล้วหลงจิ่งเฉินหันมามอง“คิดอะไรอยู่”หว่านหว่านยิ้ม“อยากรู้หรือ”“อืม”“เดาสิ”เขาส่ายหน้า“ไม่เดา”“ทำไม”“ถามง่ายกว่า”หว่านหว่านหัวเราะ“ฉลาดขึ้นนะเพคะ”“ข้าเรียนจากเจ้า”“ถ้าอย่างนั้นข้า
พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง 52
“หลงจิ่งเฉิน”“อืม”“ท่านจำครั้งแรกที่มาที่เรือนนี้ได้ไหม”“จำได้”“ตอนนั้นข้ากลัวท่านมาก”เขาหันมอง“เจ้าไม่ได้คิดเช่นนั้น”หว่านหว่านชะงัก ก่อนนึกขึ้นได้ว่าในเวลานั้นเขายังได้ยินความคิดของนาง“ก็ข้ากลัวอยู่ส่วนหนึ่ง”“อีกส่วนหนึ่ง?”นางกระแอม“ไม่สำคัญ”“ข้าจำได้”“ลืมไปเสีย”“เจ้าเคยคิดว่าข้าหน้าตาเหมือนคนที่ทุกคนติดหนี้”หว่านหว่านยกมือปิดหน้า“ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ท่านยังจำอีกหรือ”“จำ”“เรื่องดี ๆ มีตั้งเยอะ ทำไมจำแต่เรื่องแบบนี้”“ยังมีอีก”นางรีบยกมือห้าม“พอเลยเพคะ”หลงจิ่งเฉินหัวเราะ หว่านหว่านลดมือลงแล้วมองเขา ใบหน้าของชายตรงหน้ายังคงเหมือนคนที่นางพบในวันแรก แต่แววตาเปลี่ยนไปมากไม่มีความเย็นชาและความระแวงเหมือนเมื่อก่อนไม่มีความเหนื่อยล้าจากเสียงความคิดของผู้คนที่ดังอยู่ในหัวไม่หยุดเหลือเพียงความสงบ และความอ่อนโยนที่เขาไม่คิดจะปิดบังจากนางอีกแล้ว“แล้วท่านเล่า”หว่านหว่านถาม“ตอนนั้นคิดอย่างไรกับข้า”“เสียงดัง”นางขมวดคิ้ว“ข้ายังแทบไม่ได้พูด”“เสียงในใจ”หว่านหว่านตีแขนเขา“ท่านนี่”หลงจิ่งเฉินยิ้ม“แต่ข้าชอบ”นางหยุด“ชอบอะไร”“ความจริงใจของเจ้า”เขามองนาง“ตอนนั้นทุกคน
พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง 51
เด็กน้อยยื่นถุงหอมให้“ข้าทำเอง”หว่านหว่านรับมาดู ถุงผ้าใบเล็กถูกมัดจนเบี้ยว รูปร่างแทบดูไม่ออกว่าเป็นถุงหอมนางพลิกดูด้านหน้า“เจ้าทำเองจริงหรือ”เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ“เสี่ยวชุนช่วยนิดเดียว”เสียงเสี่ยวชุนดังมาจากหน้าประตู“ไม่นิดนะเจ้าคะ”เด็กน้อยหันขวับ“นิดเดียว”“บ่าวเย็บให้เกือบทั้งหมดเจ้าค่ะ”เด็กชายรีบวิ่งไปกอดแขนมารดา“ท่านแม่ นางใส่ร้ายข้า”หว่านหว่านหลุดหัวเราะ“แล้วเจ้าทำส่วนไหน”เด็กน้อยคิด ก่อนตอบอย่างมั่นใจ“ข้าเลือกกลิ่น”“เท่านั้น?”“แล้วก็ตรวจ”“ตรวจอะไร”“ตรวจว่านางเย็บดีหรือไม่”เสี่ยวชุนอ้าปาก“คุณชายน้อย”หว่านหว่านหัวเราะจนไหล่สั่น เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากอีกด้าน“รู้จักใช้คนตั้งแต่อายุเท่านี้ โตไปคงไม่ธรรมดา”หลงจิ่งเฉินเดินเข้ามา เด็กน้อยเห็นบิดาก็รีบวิ่งไปหา“ท่านพ่อ”ชายหนุ่มก้มลงอุ้มลูกขึ้น“วันนี้ก่อเรื่องอะไร”“ไม่มี” คำตอบรวดเร็วจนน่าสงสัยหลงจิ่งเฉินมองหว่านหว่าน นางยักไหล่“วันนี้แค่พยายามเอาถุงหอมที่ตัวเองไม่ได้เย็บไปอ้างว่าทำเอง”เด็กชายรีบแก้“ข้าเลือกกลิ่น”“แม่รู้แล้ว”“สำคัญมาก”หลงจิ่งเฉินพยักหน้า“จริง”หว่านหว่านหันขวับ“อย่าเข้าข้างลูก”“
พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง 50
เด็กน้อยตอบอย่างมั่นใจ“เพราะเงินซื้อขนมได้”เหตุผลชัดเจนจนหว่านหว่านเถียงไม่ออก เสียงหัวเราะของหลงจิ่งเฉินดังขึ้นจากด้านหลังนางหันไป“ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร”“ทันได้ยินเรื่องเงินซื้อขนม”เด็กน้อยรีบวิ่งไปหา“ท่านพ่อ”หลงจิ่งเฉินอุ้มลูกขึ้นเด็กชายกระซิบ“ท่านพ่อมีเงินเยอะไหม”“พอมี”หว่านหว่านเลิกคิ้ว พอมีของเขากับพอมีของคนทั่วไปคงไม่เหมือนกันเด็กน้อยถามต่อ“ให้ข้าได้ไหม”“เอาไปทำอะไร”“ซื้อขนม”“ไม่ได้”เด็กน้อยนิ่งหลงจิ่งเฉินถาม“ทำไมไม่ขอท่านแม่”เด็กชายหันไปมองหว่านหว่านก่อนกระซิบเบาลง“ท่านแม่ถามเยอะ”หว่านหว่านได้ยินเต็มสองหู“เจ้าว่าอะไรนะ”เด็กน้อยรีบกอดคอบิดา“ท่านพ่อ กลับบ้าน”หลงจิ่งเฉินหัวเราะ“ที่นี่ก็บ้าน”“ไปอีกบ้าน”“หนีแม่หรือ”เด็กน้อยพยักหน้า หว่านหว่านเท้าเอว“หลงจิ่งเฉิน ถ้าท่านพาลูกหนี วันนี้ทั้งพ่อทั้งลูกไม่ต้องกินขนม”ชายหนุ่มหยุดทันที เด็กน้อยมองบิดาอย่างคาดหวัง“ท่านพ่อ”หลงจิ่งเฉินถอนหายใจ ก่อนเดินกลับมาหาภรรยา“พ่อช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว”หว่านหว่านหัวเราะ“ดีมาก”เด็กชายทำหน้าผิดหวัง เสี่ยวชุนซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะจนตัวสั่น“คุณชายน้อย คราวนี้เลือกฝ่ายผิด
พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง 49
หลงจิ่งเฉินนิ่งเด็กน้อยรีบเอามือปิดปากบิดา“ท่านพ่อไม่ต้องถามแล้ว”หลงจิ่งเฉินมองมือน้อยที่ปิดปากตัวเองก่อนเงยหน้ามองหว่านหว่าน“เหมือนเจ้า”“ตรงไหน”“เรื่องเงิน”หว่านหว่านวางถ้วยดังขึ้นเล็กน้อย“ท่านพูดใหม่อีกที”“ฉลาดเหมือนเจ้า”สีหน้าของนางดีขึ้นทันที“ค่อยน่าฟังหน่อย”หลงจิ่งเฉินยกมุมปากเด็กน้อยมองบิดาที มารดาที ก่อนกระซิบข้างหูหลงจิ่งเฉิน“ท่านพ่อกลัวท่านแม่หรือ”ห้องเงียบ เสี่ยวชุนหันไปอีกทาง หว่านหว่านเลิกคิ้ว หลงจิ่งเฉินตอบโดยไม่ลังเล“ไม่เรียกว่ากลัว”เด็กน้อยถาม“เรียกว่าอะไร”“ให้เกียรติ”หว่านหว่านยิ้ม“ตอบดี”เด็กน้อยพยักหน้าเหมือนจดจำความรู้สำคัญ“ข้าจะจำไว้”เสี่ยวชุนพึมพำ“โตไปน่าจะเอาตัวรอดเก่งนะเจ้าคะ”หว่านหว่านหัวเราะ แม้ชีวิตในจวนจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่มีเรื่องหนึ่งที่หว่านหว่านไม่เคยรู้ตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา หลงจิ่งเฉินมีความกลัวเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในใจเขาไม่เคยพูดออกมากระทั่งวันหนึ่ง หมอหลวงมาตรวจสุขภาพเด็กตามปกติหลังตรวจเสร็จ หมอกล่าว“ร่างกายแข็งแรงดีพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีสิ่งใดน่ากังวล”หว่านหว่านพยักหน้า“ขอบคุณท่านมาก”เด็กน้อยนั่งกินขนมอยู่ด้านข้างอย่างไม
พระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง 48
หว่านหว่านหลับตาลงในอ้อมแขนของเขาครั้งหนึ่งนางทะลุมิติมายังโลกนี้พร้อมปริศนาการตายของเจ้าของร่างเดิมนางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอด หาเงิน และหาความจริงไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีบ้าน มีคนที่รัก มีธุรกิจที่สร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง และกำลังจะมีสมาชิกตัวน้อยเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคนส่วนหลงจิ่งเฉินที่เคยถูกเสียงความคิดของคนทั้งโลกทรมานมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับเฝ้ารอเพียงเสียงเดียวเสียงร้องของลูกที่จะถือกำเนิดขึ้นในอีกหลายเดือนข้างหน้าและดูจากท่าทางของท่านอ๋องสี่แล้วหว่านหว่านก็เริ่มแน่ใจว่า ก่อนเด็กจะคลอดนางคงต้องรับมือกับ สามีผู้ตื่นตระหนก ให้รอดเสียก่อนสามปีผ่านไปจวนอ๋องสี่ที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบสงบจนได้ยินแม้แต่เสียงใบไม้ไหว บัดนี้กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นแทบทุกเช้า“จับให้ได้สิ” เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังมาจากทางเดิน ตามด้วยเสียงของเสี่ยวชุน“คุณชายน้อย อย่าวิ่งเจ้าค่ะ”เด็กชายวัยเกือบสามขวบวิ่งผ่านลานเรือนด้วยขาสั้น ๆ อย่างรวดเร็ว ในมือกำถุงหอมใบเล็กเอาไว้แน่นด้านหลัง เสี่ยวชุนวิ่งตามจนแทบหอบ“เอาคืนบ่าวก่อนเจ้าค่ะ”เด็กน้อยหันกลับมาใบหน้ากลมขาว ดวงตาคมคล้ายบิดา แต่แววตาซุกซนและรอยยิ
قد تعجبك أيضًا
ขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง137.7K وجهات النظرบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.0K وجهات النظرSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้228.9K وجهات النظرพี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง91.5K وجهات النظرMUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย
Somruthai rakD206 وجهات النظرเซอร์วิส รัก Service Love
เหนือ กว่าความคาดหมาย79 وجهات النظرปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์
เซียวเหยา88 وجهات النظرอัลฟ่าอาร์เธอร์ เธอเป็นของฉัน
Desire steve98 وجهات النظر
