บทที่ 2 เข้าหอ

02

พิธีแต่งงานไม่ได้มีอะไรมากมายหรือใหญ่โต มีเพียงแค่ทำตามธรรมเนียมกราบไหว้ฟ้าดินให้เป็นพยานเท่านั้น เด็กหนุ่มในชุดเจ้าสาวสีแดงนั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียงที่ถูกเตรียมไว้ใช้เป็นเรือนหอสำหรับคืนนี้ ตลอดเวลาทั้งวันที่ทำพิธี หลี่หมิงกังวลใจเป็นอย่างมาก เพราะบุรุษที่ซื้อตัวเขามาแต่งงานเพื่อล้างคำสาปบางอย่างนั้น นั่นคือ หยางหลิว ที่มีศักดิ์เป็นถึงท่านอ๋อง ตลอดเวลาหลี่หมิงไม่เคยกล้าเงยหน้าขึ้นมองตรง ๆ สักครั้ง ทำให้ไม่รู้ก็ย่อมไม่แปลก ซึ่งกว่าจะรู้ถึงความจริงข้อนี้อีกทีก็ตอนที่เข้าพิธีสมรสเรียบร้อยแล้ว

“พระชายา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกพระชายาตัวน้อยที่นั่งเรียบร้อยรออยู่บนเตียงในห้องหอ หยางหลิวเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก

“ทะ…ท่านอ๋อง เหตุใดจึงไม่บอกข้าน้อยก่อนว่าแท้จริงท่านคือใคร” หลี่หมิงเอ่ยถามอย่างลนลาน เพราะคราแรกคิดว่าคนที่ซื้อตัวเขามาเป็นแค่คุณชาย หรือพวกขุนนางพอมีฐานะ ใครเลยจะคาดคิดว่าคนผู้นี้จะเป็นถึงท่านอ๋อง

“ได้เห็นหน้าข้าแล้ว เจ้าก็ควรจะรู้มิใช่หรือ” หยางหลิวก็มีสีหน้าแปลกใจไม่แพ้กัน ตั้งแต่เด็กหนุ่มยอมตกลงรับเงื่อนไขที่เสนอไปตอนออกจากตลาดค้าทาส

มิใช่ว่าเขาได้เปิดเผยใบหน้าไปแล้วหรอกเหรอ…

“ขะ…ข้าไม่กล้ามองใบหน้าท่าน ข้าเลยมิอาจทราบขอรับ”

“เจ้าเป็นพระชายาได้อย่างไรไม่คิดมองหน้าผู้จะแต่งเป็นสามี” หยางหลิวดุเด็กหนุ่มที่นั่งนิ่วหน้าสำนึกผิดเบา ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับยื่นถ้วยสุราให้กับหลี่หมิง “สุรามงคลดื่มเสียสิจะได้เสร็จพิธี คืนนี้ข้าต้องนอนค้างที่นี่เจ้าคงไม่ว่าอะไร”

หลี่หมิงรับถ้วยสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด “ท่านอ๋องอยากจะนอนค้างที่ใดข้าน้อยจะว่าเช่นไรได้ขอรับ ที่นี่เองก็เรือนของท่าน ข้าน้อยต่างหากเป็นผู้อาศัยต้องเป็นฝ่ายขออนุญาตท่านอ๋องเสียมากกว่า” หลี่หมิงว่าพลางกระโดดลงจากเตียงนอน ด้วยเพราะร่างกายที่เล็กกว่าบุรุษปกติจึงทำให้ขาของเขาเหยียบไม่ค่อยถึงพื้นเท่าใด

“แล้วนั่นเจ้าจะไปไหน” หยางหลิวเอ่ยถามพระชายาตัวเล็กของตนที่เพิ่งกระโดดลงเตียง พร้อมกับอาการเดินโซซัดโซเซไปมาคล้ายคนเมามาย

“ข้าน้อยจะไปหาผ้ามาปูนอนที่พื้นขอรับ ท่านอ๋องนอนบนเตียงได้เลย” หลี่หมิงหันตอบด้วยใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ เด็กหนุ่มหาได้รู้ตัวว่าตนเองเมามายเพราะเหล้ามงคลที่ดื่มเข้าไปเมื่อครู่ สองขาเล็ก ๆ ยังคงเดินสะเปะสะปะไร้ทิศทางไปเรื่อย ๆ

ทว่าจู่ ๆ ร่างเล็กในชุดเจ้าสาวสีแดงก็ลอยวืดขึ้นด้วยวงแขนใครบางคนที่ทนดูไม่ได้จนต้องเข้ามาช่วยอุ้มเอาไว้ หยางหลิวมองใบหน้าแดงระเรื่อนั่นอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินพาร่างเล็ก ๆ นั้นกลับมาวางยังบนเตียงนอน

“ท่านอ๋อง ข้าไม่นอนนี่ ข้าไม่นอน ข้าจะนอนที่พื้น” เห็นทีว่าร่างเล็กจะเมามายจริง พอรู้ตัวว่าตัวเองแค่ถูกวางลงบนเตียงก็เอาแต่ร้องโวยวาย

“หลี่หมิง เจ้าเป็นพระชายาเหตุใดจะนอนกับสามีไม่ได้” หยางหลิวเอ่ยถามร่างเล็กที่พยายามจะลุกขึ้นและกระโดดลงจากเตียงอีกเป็นครั้งที่สอง ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ปล่อยให้เจ้าตัวทำเช่นนั้น เพราะขืนปล่อยไปมีหวังพระชายาของเขาคงได้รับรอยเขียวช้ำสักรอยเป็นแน่

“ข้าเป็นชายาที่ท่านอ๋องจ้างมา ก็ถือว่าเป็นบ่าวอยู่ดี ข้าน้อยไม่สมควรนอนบนเตียงกับท่านอ๋องขอรับ”

“แล้วเช่นนั้นข้าต้องทำอย่างไร เจ้าจึงจะยอมนอนบนเตียงกับข้า” หยางหลิวยืนมองชายาตัวเล็กที่ลุกขึ้นนั่งท่าทางไม่มั่นคงอย่างนึกขบขัน เขาเข้าหอมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีครั้งไหน พระชายาคนใดทำเขาแปลกใจได้ขนาดนี้

“เช่นนั้น ข้าต้องเป็นพระชายาท่านอ๋อง…ไม่ใช่ ๆ ข้าเป็นพระชายาอยู่แล้ว แล้วถ้าเช่นนั้นข้าควรต้องทำอย่างไรดี” หลี่หมิงสับสน พูดคนเดียววกวนไปมา หยางหลิวได้แต่มองพระชายาตนเองที่ครู่เดียวทำท่าทางหลากหลายอารมณ์ เดี๋ยวเครียด เดี๋ยวแย้มยิ้ม

“ง่าย ๆ เจ้าก็เป็นพระชายาข้าจริง ๆ เสียสิ จะได้มิต้องกังวลว่าจะนอนบนเตียงไม่ได้”

“จริงด้วย เหตุใดข้าจึงนึกไม่ออกนะ แล้วเป็นพระชายาจริง ๆ ของท่านข้าต้องทำเช่นไรบ้าง” หลี่หมิงเอ่ยถามอย่างสนใจ พร้อมกับท่าทางกระตือรือร้นอย่างเต็มที่ แววตากระจ่างดูเปล่งประกาย ทำเอาคนยืนมองอยู่ถึงกับอดหลุดยิ้มออกมาไม่ได้

“เจ้าแน่ใจนะ ว่าต้องการเช่นนั้น” หยางหลิวเอ่ยย้ำถามเพื่อยืนยันความตั้งใจ เพราะเขาเคยรับปากอีกฝ่ายไว้ว่าหากไม่อยากปรนนิบัติเขาก็ไม่ต้องฝืนทำ สัจจะย่อมสำคัญเสมอ หากแต่ถ้าเป็นเจ้าตัวยินยอมเองเขาก็ยินดี

“ข้าอยากนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ตั้งแต่เกิดมาหลังข้าไม่เคยสัมผัสเตียงนอนนุ่ม ๆ เลยสักครั้ง เมื่อก่อน หากอยากนอนที่นอนที่พอจะนุ่ม ๆ บ้าง ข้าก็ต้องไปอาศัยนอนในยุ้งฉางบนกองฟางเท่านั้น” หลี่หมิงพูดพร้อมกับสะอื้นเบา ๆ เมื่อนึกถึงบ้านที่จากมา การได้นอนเตียงนุ่ม ๆ นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่เด็กหนุ่มใฝ่ฝันเช่นกัน “ท่านอ๋องจะยอมให้ข้านอนบนเตียงนุ่ม ๆ หรือไม่ขอรับ” คนเอ่ยสีหน้าเว้าวอน ดวงตาฉ่ำปรือคลอด้วยหยาดน้ำใสเพราะฤทธิ์สุรา ทำเอาหยางหลิวใจอ่อนยวบลงหลายส่วน ที่จริงเขาไม่ได้ต้องการจะทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกแบบนั้น แต่เห็นท่าทางไร้เดียงสานั่นก็อดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้ง ไม่คิดเลยว่าเขากลับจะมาตกหลุมพรางที่ตนเองสร้างไว้

“หลี่หมิง เจ้ายอมเป็นพระชายาเราหรือไม่” มือหนาเอื้อมไปช้อนปลายคางคนร่างเล็กที่นั่งก้มหน้าสะอื้นอยู่ขึ้น เขาสบตากลมราวกับลูกกวางน้อยที่กำลังอ้อนวอนขอชีวิตจากราชสีห์ นิ้วหัวแม่มือค่อย ๆ สัมผัสเกลี่ยไล่ไปตามกลีบปากสีชมพูอ่อนนุ่มอย่างเย้าหยอก

“ข้าตกลง หาก…” ไม่ทันได้ฟังประโยคหลังจากนั้น เพียงแค่ได้ยินคำว่าตกลงจากร่างเล็ก ท่านอ๋องก็ประกบจูบริมฝีปากเย้ายวนตรงหน้าทันที เรียวลิ้นร้อนไล่เลียวนอยู่ตรงริมฝีปากบางพยายามไล่ต้อนความเงอะงะของพระชายาตัวน้อย ที่พยายามเอาลิ้นเล็ก ๆ ของตนเองไล่เลียเขาเช่นกัน หยางหลิวยอมให้หลี่หมิงหยอกล้อสักพัก ก่อนจะเป็นฝ่ายกลับไปไล่ตอนอีกครั้ง ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากพร้อมกับดูดดื่มความหวาน

“อ๊ะ…” หลี่หมิงสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงมือหนาที่บีบคลึงอยู่ที่หน้าอก ยอดปทุมถูกบดคลึงอย่างแผ่วเบา จนหลี่หมิงอดไม่ได้ที่จะแอ่นตามรับความเสียวซ่าน หยางหลิวปล่อยให้ริมฝีปากเล็ก ๆ ได้เป็นอิสระหลังจากที่ตนเองดูดดื่มความหวานจนพอใจ ลิ้นร้อนแตะเบา ๆ บนยอดปทุมถันที่แข็งขึ้นชูชันชวนให้สัมผัส เรียวลิ้นตวัดไปมาจนไม่นานร่างที่หยางหลิวกำลังปรนเปรอก็อ่อนระทวย

“อื้ม…ยะ…อย่าจับตรงนั้น” แก่นกายด้านล่างถูกชักนำอย่างอ่อนโยน แม้หลี่หมิงจะร้องห้ามแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ารู้สึกดี ไม่นานคนที่ถูกปรนเปรอจนสุขสม ก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมากจนเต็มมือ

“เจ็บ…อื้อ…เอาออกไป” แต่ไม่ทันที่จะได้พักหายใจ จู่ ๆ ความเจ็บเสียดจากช่องทางด้านหลัง ทำให้หลี่หมิงถึงกับหน้าเบ้และร้องออกมา หยางหลิวสอดแทรกนิ้วเข้าไปช่องทางด้านหลังของร่างเล็ก เขาใช้น้ำที่หลี่หมิงปล่อยออกมาเพื่อช่วยให้ช่องทางไม่ฝืดเคือง ทว่าเห็นทีคงไม่ได้เป็นเช่นนั้น

“หลี่หมิง ผ่อนคลายหน่อย เจ้ารัดข้าแน่นไปหมดแล้ว” หยางหลิวพยายามที่จะไม่ทำให้พระชายาของตนเองบาดเจ็บ มิใช่ร่างเล็กในอ้อมกอดเท่านั้นที่มิเคย หากแต่เป็นหยางหลิวเองด้วยก็เช่นกัน เขาไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรเพื่อไม่ให้หลี่หมิงรู้สึกเจ็บไปมากกว่านี้ เพียงแค่นิ้วมือที่สอดแทรกเข้าไปเด็กหนุ่มยังร้องถึงเพียงนี้ หากถ้าเขาสอดตัวตนที่ใหญ่กว่านี้เขาไปในช่องทางเล่า? หยางหลิวจัดการจับหลี่หมิงให้นอนเปลี่ยนท่า จากที่นอนหงายอยู่ให้คว่ำหน้าลงกับพื้นเตียง โดยนิ้วมือที่ถูกช่องทางบีบรัดอยู่ได้ไม่ถอดถอนออก

“อ๊า…” หลี่หมิงเสียววูบเพราะนิ้วมือที่คาอยู่รูดผ่านช่องทาง หยางหลิวจัดแจงท่าทางให้พระชายาตัวน้อยได้นอนสบาย ๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างกอบกุมส่วนอ่อนไหวที่เพิ่งปลดปล่อยไป ไม่นานก็แข็งขึ้นอีกครั้ง ได้รับการปรนเปรอสักพักช่องทางที่แน่นขนัดก็เริ่มผ่อนคลาย หยางหมิงไม่รอช้ารีบขยับนิ้วมือเข้าออกเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มเข้าไปทางช่องทางอีกทีละนิ้ว ๆ

“อื้อ...ท่านอ๋องข้าเสียวนัก ข้าจะไป” นิ้วที่สามที่สี่ถูกสอดแทรกเข้าไป พร้อมกับมืออีกข้างที่ปรนเปรอส่วนอ่อนไหวด้านหน้าไม่หยุดหย่อน หลี่หมิงเสียวสะท้านจนทนไม่ไหวปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาอีกรอบหนึ่ง หยางหลิวนำน้ำที่เจ้าตัวปล่อยเลอะเทอะป้ายยังช่องทางที่เขาดึงนิ้วออก รอบจีบสีชมพูขมิบถี่ ๆ ราวกับกำลังเรียกหาสิ่งที่พึ่งถอดถอนหลุดออกไป

“หลี่หมิงข้าจะเข้าไปในตัวเจ้า อดทนไว้” แก่นกายใหญ่โตจดจ่ออยู่ช่องทางที่ขมิบรออย่างเชิญชวน หยางหลิวจับท่อนเอ็นถูไถไปมาเพื่อให้หลี่หมิงคุ้นชินก่อนจะค่อย ๆ กดหัวเข้าไปทีละนิด หยางหลิวกัดฟันระงับความเสียวซ่านของตนเอง ช่องทางที่บีบรัดทำเขาแทบขาดสติ

“เจ็บ ๆ …ข้าเจ็บ” หลี่หมิงร้องลั่นหลังจากที่รับตัวตนใหญ่โตของหยางหลิวได้เพียงครึ่ง หยางหลิวเองก็ยากที่จะอดทนเพราะแก่นกายของเขาถูกบีบรัดจนแน่น

“หลี่หมิง ของเจ้าแน่นเหลือเกินข้าเองก็ทนไม่ไหว” หยางหลิวกลั้นใจกระแทกทีเดียวจนมิดท่อนลำ เขาปล่อยแช่ไว้อย่างนั้นสักพักเพื่อให้หลี่หมิงได้คุ้นชิน หยางหลิวพยายามปรนเปรอพระชายาตัวเล็กอย่างปลอบโยน เสียงร้องสะอื้นทำเอาเขาแทบอยากจะถอนตัวตนออกด้วยความสงสาร แต่ภายในที่ตอดรัดแท่งเอ็นเขาอยู่นั้นรู้สึกดีจนไม่อยากจะถอนตัวออก

“อ๊ะ…อ๊า” เสียงร้องครางแผ่วเบาดังขึ้นเมื่อหยางหลิวเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกช้า ๆ ส่วนอ่อนไหวหลี่หมิงชูชันอีกครั้งด้วยความกระสันที่ก่อตัวขึ้นใหม่ หยางหลิวกระแทกกระทั้นตัวตนแรงขึ้น ๆ ตามเสียงครางอันสุขสมของภรรยา

“อ๊า…ข้าจะไป ท่านอ๋องแรง…อีก” หลี่หมิงร้องขอ เพราะความรู้สึกสุขสมที่ได้รับมากเกินกว่าจะทนทานไว้ หยางหลิวเองก็แทบจะปลดปล่อยแล้วเช่นกัน เขาเร่งจังหวะถี่ขึ้นและแรงขึ้นจนร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก หลี่หมิงปลดปล่อยน้ำออกมากจนเต็มที่นอนทั้งที่ยังไม่เคยได้ถูกใช้แม้แต่น้อย ไม่นานหยางหลิวก็กระแทกเน้น ๆ อีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยของเหลวอุ่นร้อนเช่นเดียวกันเข้าไปในตัวของหลี่หมิง