บทที่ 3 ป้อนยา

03

ร่างกายหนักอึ้งคล้ายเหมือนจะไม่สบาย หลี่หมิงขยับร่างกายอย่างยากลำบาก ดวงตากลมลืมขึ้นเพราะรู้สึกหายใจไม่ออก แต่ก็ต้องตกใจที่เห็นใครอีกคนนอนอยู่ด้านข้าง แล้วยังโอบกอดเขาเอาไว้ สภาพร่างกายเปลือยเปล่ายามนี้สร้างความตกใจให้หลี่หมิงไม่น้อย

“ทะ…ท่านอ๋อง” หลี่หมิงเอ่ยเรียกหยางหลิวที่นอนกอดตนเองอยู่บนเตียง

“เมื่อคืนเจ้าแทบไม่ได้นอน นอนต่ออีกหน่อยเถิด” หยางหลิวลืมตาขึ้นมามองผู้เพิ่งเป็นภรรยาเต็มตัวเมื่อคืน ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ ๆ

“ตะ…แต่ข้า มะ…เมื่อคืน”

“เมื่อคืนเจ้าเป็นภรรยาข้าเต็มตัวแล้ว จะมีแต่อันใดอีก”

“ท่านอ๋อง ท่านล้อข้าเล่นใช่ไหมขอรับ” หลี่หมิงพยายามคิดในแง่ดี เพราะเมื่อคืนเขาแทบจำอะไรไม่ได้ จำได้ล่าสุดคือตอนที่เขากระโดดลงจากเตียงเพราะจะเดินไปหาผ้ามาปูนอนที่พื้น จากนั้นก็รู้สึกตัวตอนที่ตื่นขึ้นมา

“ข้าจะล้อเล่นได้อย่างไร เมื่อคืนเจ้าขอให้ข้าพาเจ้าขึ้นมานอนบนเตียงเองมิใช่หรือ” คราวนี้หยางหลิวยอมตื่นเต็มตา เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งมองพระชายาตัวน้อยที่ทำหน้านิ่ว ครุ่นคิดทบทวนบางอย่างอยู่

หน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีเมื่อคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืนนี้ ความทรงจำเริ่มไหลเข้ามาอย่างกับเขื่อนน้ำทะลัก หลี่หมิงก้มหน้าอย่างเขินอายเมื่อภาพค่ำคืนอันเร่าร้อนของเขาและท่านอ๋องชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

“ข้าน้อยขออภัยหากทำให้ท่านอ๋องต้อง…”

“เรียกข้าท่านพี่สิ เจ้าเป็นพระชายาข้าแล้ว อย่าได้เรียกสามีห่างเหินเช่นนั้น”

“ตะ…แต่ ท่านอ๋องจ้างข้าน้อยมาแต่งงาน มิใช่แต่งเป็นพระชายาจริง ๆ นะขอรับ” หลี่หมิงเถียงอ้างด้วยความจริง ต่อให้เข้าหอเป็นสามีภรรยาสุดท้ายแล้วเขาก็ถูกจ้างมาอยู่ดี

“ข้าบอกให้เรียก ก็เรียกเถิด หรืออยากขัดคำสั่งข้า เจ้ารู้หรือไม่ หากไม่ทำตามจะมีโทษเช่นไร” หยางหลิวขู่ เพราะเห็นว่าเด็กหนุ่มตั้งท่าจะเถียงอีกครั้ง ถึงแม้ที่หลี่หมิงพูดมาจะเป็นความจริง แต่ยามนี้ในเมื่อยังเป็นภรรยาก็ควรที่จะต้องทำตามสามี

“ทะ…ท่านพี่” หลี่หมิงยอมเรียกอย่างจนใจเพราะไม่อยากถูกทำโทษ หยางหลิวได้ยินแบบนั้นจึงยิ้มออกอย่างพอใจเช่นกัน

“เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ เมื่อคืนข้าเห็นว่าเจ้ามีเลือดออก ขยับมาให้ข้าดูหน่อย” เพียงประโยคห่วงใยจากที่หลี่หมิงแค่หน้าขึ้นสีระเรื่อ ตอนนี้กลับเขินอายจนตัวแดงไปทั้งตัว อาการที่หลี่หมิงแสดงออกทำให้หยางหลิวนึกเอ็นดูไม่น้อย

“ขะ…ข้าไม่เจ็บแล้ว” หลี่หมิงว่า พร้อมยังทำท่าว่าตนเองแข็งแรงดี ทว่ามีหรือที่หยางหลิวจะเชื่อ เขาจับร่างบางให้นอนคว่ำหน้าลงเบา ๆ ก่อนจะใช้มือค่อย ๆ แหวกแก้มก้นทั้งสองข้างออกอย่างช้า ๆ ช่องทางสีชมพูบวมแดงจนน่าสงสาร อีกทั้งน้ำที่เขาหลั่งไว้เมื่อคืนก็ไม่ได้เอาออก หยางหลิวช้อนอุ้มตัวผู้เป็นภรรยาขึ้นแนบอก

“เดี๋ยวทะ…ท่านอ๋อง…อ่อ ท่านพี่จะพาข้าไปไหน” หลี่หมิงร้องถามอย่างตื่นตระหนก สองแขนเล็กยกคว้ากอดคอแทบจะทันทีเพราะกลัวถูกทำตก

“ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำ อาการหนักเช่นนี้เจ้าคงเดินไม่ไหว”

การอาบน้ำครั้งนี้ช่างกินเวลายาวนานนัก ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะยามอาบน้ำพร้อมกันถึงสองคนต้องใช้เวลานานกว่าปกติเป็นธรรมดา ทว่าหากเป็นเช่นนั้นแล้วเหตุใดยามเดินออกมาจากฉากกั้น พระชายาหลี่หมิงถึงกับได้สลบไป หรืออาจเป็นเพราะร่างกายอ่อนเพลียจากการไม่ได้หลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ในคืนวันเข้าหอกัน

“เหตุใดข้าจึงเข้าไม่ได้” พระชายาหวงลี่เอ่ยถามกับนางกำนัลหน้าห้องด้วยความสงสัย ในเมื่อนางต้องการที่จะมาแสดงความยินดีกับพระชายาคนใหม่ที่ได้เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับท่านอ๋องเมื่อคืนวานนี้ แล้วทำไมนางถึงกลับถูกห้ามไม่ให้เข้าไป

“พระชายาหวงลี่ ท่านอ๋องรับสั่งไว้ว่า ห้ามผู้ใดรบกวนพระชายาหลี่หมิงเจ้าค่ะ”

“ไม่คิดว่าข้าจะเจอพระชายาหวงลี่ที่นี่”

พระชายาหวงลี่หันกลับไปมองผู้มาใหม่ “ข้าก็ไม่นึกเช่นกันว่าจะเจอพระชายาเหมยหลินที่นี่ เห็นทีวันนี้โลกคงกลมมิใช่น้อยนะเพคะ” พระชายาหวงลี่กล่าวอย่างนอบน้อมพร้อมกับย่อตัวลงเล็กน้อยแสดงความเคารพ เนื่องจากลำดับตำแหน่งของตนนั้นต่ำกว่า

“คงจะจริงอย่างที่เจ้าว่า ทีแรกข้าก็คิดว่าแม่ค้าหลังตลาดที่ใดมาส่งเสียงโวยวายในจวนของท่านอ๋อง เห็นทีข้าคงจะหูแว่วไปเอง” พระชายาเหมยหลินมองดูท่าทางเดือดดาลของพระชายาหวงลี่อย่างพอใจ แม้จะไม่ได้ต่อว่าตรง ๆ แต่นางคงจะพอคิดได้ว่ากำลังถูกด่า

“นี่ท่าน…” หวงลี่แสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ทว่านางกลับทำอันใดไม่ได้ เพียงข่มกลั้นอารมณ์ขุ่นเคืองไว้เท่านั้น

“ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ ยามนี้ท่านอ๋องรับสั่งไว้มามิให้ผู้ใดรบกวนพระชายาหลี่หมิงเจ้าค่ะ เชิญพระชายาเหมยหลินกับพระชายาหวงลี่กลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางกำนัลที่ยืนฟังพระชายาทั้งสองถกเถียงกันเอ่ยขึ้น เพราะเกรงว่าเสียงเอะอะจากด้านนอกจะดังเข้าไปรบกวนพระชายาหลี่หมิง

“เช่นนั้นข้าฝากยาบำรุงนี้ให้กับพระชายาหลี่หมิงด้วย ไว้วันหน้าข้าจะมาเยี่ยมใหม่” พระชายาเหมยหลินสั่งให้บ่าวรับใช้ส่วนตัวยกถ้วยสมุนไพรให้กับนางกำนัลหน้าห้อง ก่อนจะขอตัวกลับเพราะที่นางมาวันนี้ก็เพียงเพื่อเอายาบำรุงมามอบให้ก็เท่านั้น ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับพระชายาคนใหม่

ด้านพระชายาหวงลี่เองก็ต้องกลับเช่นกันเพราะขืนดึงดันต่อก็ไม่อาจเข้าไปภายในตำหนักของพระชายาหลี่หมิงได้อยู่ดี

พระชายาหลี่หมิงที่นอนป่วยอยู่บนเตียงเริ่มรู้สึกตัว ยามนี้ร่างเล็กนอนถูกจับให้นอนคว่ำหน้าสาเหตุเพราะหมอหลวงที่ท่านอ๋องเรียกให้มาดูอาการของหลี่หมิงนั่นสั่งเอาไว้ หลี่หมิงเบ้หน้าทันทีเมื่อได้กลิ่นยาสมุนไพรลอยเข้าจมูก คนร่างเล็กนั้นไม่ชอบกินยามาตั้งแต่เด็ก สาเหตุก็เพราะว่ามันขมจนฝาดลิ้น หลี่หมิงหันหน้าไปอีกทางและแสร้งทำหลับต่อ เพราะหากนางกำนัลที่ท่านอ๋องสั่งไว้รู้ว่าเขาตื่นแล้วจะต้องถูกเรียกให้ลุกไปดื่มยาแน่ ๆ

“เหตุใดตื่นแล้ว จึงแสร้งหลับต่อ” หลี่หมิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงดุ ๆ ร่างเล็กไม่คิดว่าคนที่มาปลุกให้เขาดื่มยาจะเป็นท่านอ๋อง หลี่หมิงค่อย ๆ หันหน้ากลับมาพร้อมกับสีหน้าเจื่อน ๆ

“นางกำนัลบอกข้าว่าพระชายาหลี่หมิงช่างดื้อดึงนัก ไม่ยอมลุกขึ้นมาดื่มยา ข้าควรต้องทำเช่นไรดี” หลี่หมิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อถูกดุอีกรอบ ซ้ำยังไม่กล้ามองหน้าหยางหลิวเพราะรู้ดีว่าตนเองทำผิดอย่างที่ท่านอ๋องว่าจริง หยางหลิวเองก็ได้แต่มองพระชายาตัวน้อยอย่างอ่อนใจ หากไม่ใช่เพราะเขาทำให้พระชายาป่วย เจ้าตัวคงไม่ดื้อเช่นนี้

“ข้ายอมกินก็ได้ขอรับ” หลี่หมิงว่าอย่างจนทางเลือก หากเป็นนางกำนัลก็คงพอเลี่ยงได้บ้าง แต่คนตรงหน้าคือท่านอ๋องเจ้าตัวเลยไม่รู้จะทำเช่นไร แขนน้อย ๆ พยายามพยุงร่างกายที่หนังอึ้งให้ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก อาการเจ็บที่ช่องทางยังคงมีอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่มากเท่าเมื่อเช้า

“ข้าช่วย” หยางหลิวถอนหายใจ เขารู้สึกเอ็นดูพระชายาว่าจ้างของเขาคนนี้ไม่น้อย ก่อนจะค่อย ๆ ช้อนร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งบนตัก

“ทะ…ท่านอ๋อง ข้านั่งที่พื้นก็ได้ขอรับ”

“เจ้าช่างดื้อนัก ข้าให้เรียกข้าว่าเช่นไรลืมไปแล้วหรือ” หยางหลิวทวงถาม

“ทะ…ท่านพี่ แต่ข้าไม่ชิน” หลี่หมิงก้มหน้า

“งั้นก็ตามใจเจ้า เจ้านั่งเช่นนี้สบายตัวหรือไม่” หลี่หมิงส่ายหน้า “หากเจ้านั่งพื้นจะเจ็บแล้วจะหายช้า นั่งตรงนี้แหละ” หยางหลิวอธิบายเพื่อให้หลี่หมิงสบายใจ

“นั่นยาของข้าใช่หรือไม่ขอรับ” มือเล็ก ๆ ชี้ไปที่ถ้วยยา ที่ยามนี้มีควันอุ่น ๆ ลอยออกมา หยางหลิวยกถ้วยยาตรงหน้ายื่นให้กับพระชายาบนตัก หลี่หมิงรับถ้วยมาถือไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ เป่าไล่ความร้อน ร่างเล็กทำใจสักพักก่อนจะกลั้นใจยกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ความขมของยาไหลผ่านลำคอขาวผ่อง หลี่หมิงทำหน้าเหยเกทันที

หยางหลิวดึงถ้วยยาที่หมดแล้วในมือของหลี่หมิงวางไว้ มือหนาขึ้นไล่ซับหยาดน้ำตาตรงแก้มเนียนอย่างเอ็นดู ก่อนจะเปลี่ยนจากนิ้วมือเป็นริมฝีปากอุ่น ๆ จูบซับน้ำตาอย่างทะนุถนอม รสขมปร่าของยาที่กลืนลงไปเปลี่ยนเป็นความหวานจากริมฝีปากหนาที่ประกบจูบอย่างปลอบโยน ลิ้นร้อนค่อย ๆ แทรกเข้าไปกวาดตอนความขมในปากอวบอิ่มราวกับให้รางวัล ก่อนที่หยางหลิวจะค่อย ๆ อ้อยอิ่งถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เพื่อให้อีกคนได้หายใจ