5. ลดความอ้วน

มู๋ชิงเหยารู้สึกชื่นชมความเอาใจใส่ของบิดาตรงหน้าเป็นอย่างมาก เสียก็แต่บิดาชอบตีตนไปก่อนไข้ และหวาดระแวงจนเกินเหตุ โดยเฉพาะเป็นเรื่องของบุตรสาว

มู๋ชิงซานเป็นแม่ทัพใหญ่ที่มีชื่อเสียง และเป็นคนที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงไว้ใจมากที่สุด ในยามที่ข้าศึกบุกโจมตีด่านชายแดนใต้ เมื่อครั้งในอดีต ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังทรงร่วมรบคู่กับมู๋ชิงซานและได้รับชัยชนะ จนมีฉายาว่าสองหนุ่มดรุณีผู้ไม่เคยพ่าย ต่อมาหลังจากภรรยามู๋ชิงซานจากไป เขาก็ไม่คิดที่จะแต่งงานใหม่อีกเลย หวังเพียงได้อยู่เป็นเพื่อนบุตรชายและสาวในยามเป็นไม้ใกล้ฝั่ง

ส่วนเรื่องกฎระเบียบมารยาทหญิงขั้นพื้นฐาน บิดาผู้นี้ก็ได้จ้างท่านอาจารย์ส่วนตัวมาสอนให้บุตรสาวที่จวน แต่บุตรสาวกลับปฎิเสธไม่ยอมเรียน ทั้งยังฝึกสอนให้บุตรสาวร่ำเรียนวรยุทธ เพื่อเอาไว้ป้องกันตัว นางก็อ้างว่าร่างกายอ้วนฉุ และชอบอู้เรียนอยู่เป็นประจำ เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง ซึ่งได้สร้างความปวดหัวให้แก่อาจารย์ผู้สอนทุกท่านไปไม่น้อย

ยิ่งท่านแม่ทัพใหญ่คอยตามใจบุตรสาวมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทำให้บุตรสาวหลงผิดมากขึ้นเท่านั้น ทำให้เจ้าของร่างเดิมแยกไม่ออกว่าใครเป็นศัตรู หรือใครเป็นมิตร ซึ่งเป็นสาเหตุอีกอย่างหนึ่ง ที่ทำให้บุตรสาวกลายเป็นเครื่องมือต่อผู้ไม่หวังดี

เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนตรงหน้ายังคงนั่งร้องห่มร้องไห้ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มู๋ชิงเหยาจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป...

"ไอ๋หย๋า...ท่านพ่อ ท่านเลิกร้องไห้ฟูมฟายได้แล้ว ลูกก็แค่จำทางผิด พอรู้ตัวอีกทีก็เดินหลงเข้าไปในป่า โชคดีที่ท่านเคยสอนเรื่องทิศทางให้ ลูกจึงได้หาทางออกมาจนพบ..." มู๋ชิงเหยารีบอธิบายออกไป

"ลูกรัก...เมื่อครู่นี้เจ้าเรียกพ่อว่าอะไรนะ.....? มู๋ชิงซานถึงกับหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของบุตรสาวที่แปลกไป

"ก็ท่านพ่อไงละเจ้าคะ หรือว่าท่านไม่ใช่พ่อข้า...? มู๋ชิงเหยายังคงกล่าวย้ำคำเดิม

"เหลวไหล...ข้าจะไม่ใช่พ่อเจ้าได้อย่างไร ว่าแต่ลูกเดินหลงป่าไปที่ใด พ่อได้ส่งคนออกไปค้นหาทั่วทุกหนแห่ง เหตุใดถึงเห็นเพียงคุณหนูไป่หลิน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่...ช่วยอธิบายให้พ่อเข้าใจหน่อยได้หรือไม่....?

"ตาเฒ่า....นี้ท่านกำลังหยั่งเชิงลูกสาวท่านอยู่ละสิท่า...ท่านอาบน้ำร้อนมาก่อนลูก จะไม่รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงได้อย่างไรละเจ้าคะ...ท่านอย่ามาแสร้งทำเป็นไขสือจะดีกว่า..." มู๋ชิงเหยารีบเปลี่ยนชื่อเรียก เมื่อผุดความทรงจำขึ้นมาได้ เกรงว่าจะเผยพิรุธ

"แต่มีคนมาแจ้งที่จวน...ว่าลูกถูกคนลักพาตัวไป....? มู๋ชิงซานเอ่ยอย่างสงสัย

"ใช่แล้ว แต่ลูกสาวท่านหนีเอาตัวรอดออกมาได้ จึงทำให้ผู้บงการโดนเล่นงานกลับซะเอง..." คำพูดมู๋ชิงเหยา ทำให้บิดาพอจะเดาออก

"หรือว่า...?

"ใช่...เป็นนางนั้นแหละ..."

"แต่นางเป็นสหายรักของลูก...?

"ชิ...ที่ผ่านมานางก็แค่หลอกใช้ลูก...ตอนนี้ลูกได้ตาสว่างแล้ว...คนทรยศเช่นนั้น...ไม่คู่ควรจะมาเป็นสหายรักของลูกหรอก...."

"ต่อให้เป็นจวนตระกูลเว่ย พ่อก็ไม่เอาไว้แน่..." มู๋ชิงซานกำหมัดแน่นอย่างโกรธเกรี้ยว เมื่อได้รู้ความจริงจากปากบุตรสาว

"นางก็ได้รับผลกรรมไปแล้วนี้เจ้าคะ แถมยังได้เสียความบริสุทธิ์ให้กับคนใต้อาณัติ ต่อไปนี้นางคงไม่กล้าเสนอหน้ามาหาเรื่องลูกอีกแล้ว ช่วงนี้นางคงจะถูกบิดาสั่งกักบริเวณไปอีกนาน..."

"จริงหรือ....?

"แน่นอน...ลูกเห็นมาเต็มสองตา ช่วงนี้ลูกอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ หากมีใครมาขอพบ ท่านพ่อก็ปฏิเสธไปให้หมด..."

"อืม...ตามใจลูก..."

"ตาเฒ่า...ท่านช่างดีกับข้าที่สุด ขอบคุณท่านนะเจ้าคะ..."

"ใครใช้ให้เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อเล่า..." มู๋ชิงซานเอื้อมมือไปลูบศรีษะบุตรสาวอย่างทะนุถนอม

หลังจากหมอประจำตระกูลมาตรวจอาการให้มู๋ชิงเหยา ผลวินิจฉัยระบุว่านางแค่เหนื่อยล้าเกินไป ร่างกายจึงต้องการพักผ่อน หลังจากจดเทียบยาบำรุงเสร็จ ท่านหมอก็ได้ขอตัวลาจากไป

"รีบนอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ซุนอ๋องจะเดินทางมาเยี่ยมลูกที่จวนยามสาย..."

"ซุนอ๋อง...?

"อะไรกัน ทุกครั้งพอได้ยินชื่อซุนอ๋อง ลูกจะดูมีความสุขมากมิใช่หรือไง....?

มู๋ชิงเหยาพลันยิ้มเจื่อนๆ นางจะให้ใครมาทำลายชีวิตรักสันโดษของนางไม่ได้เด็ดขาด ก่อนจะเริ่มคิดหาแผนสำรองมารับมือ และกำจัดบุรุษผู้นี้ออกไปให้พ้นทางโดยเร็วที่สุด ก่อนที่จะสายเกินไป

"ก็ยามนั้นลูกยังมิรู้ความนี้เจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ลูกคิดได้แล้ว ชีวิตคนเรายังอีกยาวไกล จะรีบหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม...อีกอย่างซุนอ๋องก็ไม่ได้ชอบลูก ตาเฒ่า....ข้าอยากจะถอนหมั้น ท่านช่วยลูกสาวคนนี้ได้หรือไม่...?

"ถอนหมั้น...นี้ลูกพูดจริงรึ...?

"จริงแท้แน่นอน.."

"ช่างเถอะ...ในเมื่อเป็นความต้องการของลูก อีกสามวันพ่อจะลองเข้าไปคุยเรื่องถอนหมั้นกับฝ่าบาทให้ลูกดูก็แล้วกัน..."

"ไปพรุ่งนี้เลยไม่ได้หรือเจ้าคะ...?

"พรุ่งนี้เลยหรือ....เช่นนั้นก็ได้ พรุ่งนี้พ่อจะรีบเข้าวังไปแต่เช้าตรู่ ลูกรักรีบนอนพักผ่อนก่อนเถอะ...."

"เจ้าค่ะ.."

มู๋ชิงซานเดินออกมาพร้อมกับพ่อบ้าน ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วรีบเอ่ยขึ้นระหว่างเดินทางไปที่ห้องตำรา ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เจียงลู่...เมื่อครู่นี้เหยาเอ๋อร์เรียกข้าว่าอะไร....? มู๋ชิงซานหันไปถามพ่อบ้าน พร้อมทั้งขมวดคิ้วเข้าหากัน

"ปกติคุณหนูจะเรียกนายท่านว่า...ตาเฒ่าแทบจะทุกคำ นี้เป็นครั้งแรกที่บ่าวได้ยินคุณหนูเรียกนายท่านว่า...ท่านพ่อ..."

"สั่งการข้าออกไป เมื่อวานนี้คุณหนูมู๋ออกไปทำอะไร ที่ไหน กับใคร รีบให้คนไปสืบมาให้ข้ารู้ทุกอย่าง อย่าได้ตกหล่นไปแม้แต่วินาทีเดียว..."

"บ่าวจะรีบไปทำตามที่นายท่านสั่งเดี๋ยวนี้ขอรับ..."

สองนายบ่าวยืนมองหน้ากันอย่างคิดไม่ตก หลังจากที่มู๋ชิงเหยากลับมา นิสัยใจคอนางก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กสาวที่เคยหมกมุ่นในความรัก ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ.....

ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจ.....

หรือว่าบุตรสาวจะคิดได้ขึ้นมาจริงๆตามที่นางพูด มู๋ชิงซานพยายามหาเหตุผลร้อยแปด จู่จู่บุตรสาวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หรือว่าเขาจะคิดมากไป...