4. หลงป่า

ทิวทัศน์ในยามรุ่งสางช่างเหน็บหนาวจนถึงกระดูก แต่บรรยากาศในยามนี้กลับทำให้หญิงอ้วนรู้สึกสดชื่น ต่างกับอีกคนที่กำลังรู้สึกหดหู่

"ฮัดชิ้ว...." มู๋ชิงเหยาจามออกมาเหมือนว่ากำลังมีคนนินทาเธออยู่ ใบหน้าบุรุษผมสีเงินเริ่มแว้บผ่านเข้ามาในโสตปราสาทเธออีกครั้ง

บุรุษผู้นั่นต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เธอสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ตอนนี้มู๋ชิงเหยาพึ่งจะข้ามภพมา คงไม่ได้ไปแตะโดนแผ่นทอง(ผู้มีอิทธิพล)หรอกน่ะ แค่คิดเธอก็รู้สึกเสียวสันหลังว๊าบ

แต่ช่างเถอะ ทฤษฎีกลยุทธ์ที่เธอใช้อยู่เป็นประจำ คือการหลบหนีเอาตัวรอด ซ่อนตัวตนอย่างไร้ร่องรอย แสร้งทำตัวโง่ต่อหน้าทุกคน เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

"หวังว่าโลกนี้คงไม่ได้กลมขนาดนั้นหรอกนะ..." มู๋ชิงเหยารีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไป ก่อนจะรีบเดินมุ่งหน้ากลับจวนตามความทรงจำที่ปรากฏขึ้น

มู๋ชิงเหยาเดินมาหยุดอยู่ที่ลำธารแห่งหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ แล้วหยุดนั่งพักหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะรีบทำความสะอาดร่างกายให้สดชื่น แล้วพยายามจับต้นชนปลายเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิม

ความทรงจำทุกอย่างค่อยๆปรากฏไหลทะลักขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พอคิดถึงโลกที่เธอพึ่งจะจากมา ในใจก็รู้สึกเจ็บปวด เธอโดนแฟนบอกเลิก หาว่าเธอไม่มีเวลาให้ แถมยังวิจัยงานล้มเหลวพังไม่เป็นท่า และตายอย่างกะทันหัน

คิดไม่ถึงว่าเธอจะทะลุมิติมายังโลกที่เธอไม่รู้จัก อีกทั้งเจ้าของร่างยังมีชื่อเดียวกับเธอ ต่างก็แต่เพียงอายุและรูปร่างหน้าตา

มู๋ชิงเหยาเป็นบุตรสาวคนเล็กของท่านแม่ทัพใหญ่มู๋ชิงซาน มีพี่ชายนามว่ามู๋ชิงเย่ พี่ชายรับราชการทหารตามบิดา มีตำแหน่งเป็นขุนพล ส่วนบุตรสาวกลับไม่มีความสามารถโดดเด่นใดๆ แต่กลับถูกเพื่อนสนิทคอยยุยงส่งเสริมไปในทางที่ไม่ดี จนกลายเป็นเด็กสาวที่ชอบกลั่นแกล้งรังแกชาวบ้าน และอวดเบ่งอำนาจบารมีของบิดา ทำให้ชาวบ้านหลายคนต่างเกลียดชังมู๋ชิงเหยาเข้ากระดูกดำ

ครั้งนี้เว่ยไป่หลินหวังจะกำจัดมู๋ชิงเหยา ก็เพื่อที่จะทำลายสัญญาหมั้นหมายต่อซุนอ๋อง และทำให้ชื่อเสียงของมู๋ชิงเหยาป่นปี้ กลายเป็นหญิงสาวที่ด่างพร้อยไม่มีใครต้องการ

เพียงเพื่อต้องการให้มู๋ชิงเหยาสูญเสียความบริสุทธิ์ เว่ยไป่หลินจึงตั้งใจจัดฉากการลักพาตัวขึ้นมา แต่แผนการกลับพลิกผัน กลายเป็นว่าเจ้าของร่างเดิมดื่มยาเกินขนาด ทำให้ร่างกายเจ้าของร่างเดิมต้านทานฤทธิ์ยาไม่ไหว และเสียชีวิตไปในที่สุด แต่โชคยังดีที่มู๋ชิงเหยาคนปัจจุบันได้ทะลุมิติมาสิงร่างเจ้าของเดิมได้ทันท่วงที

ตอนนี้มู๋ชิงเหยาได้ประจักษ์ชัดเจนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน

หลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมดจนแน่ชัด มู๋ชิงเหยาได้ถอดผ้าคลุมหน้าออก แล้วมองสะท้อนลงไปยังลำธารอันใสสะอาด ก่อนจะสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เห็น

"ต้ายแล้ว...นี้มันใช่ใบหน้าคนที่ไหนกัน ถึงว่าละ...พอใครเห็นใบหน้าฉันเข้า ต่างก็รู้สึกรังเกียจ ขนาดตัวฉันเองยังรู้สึกรังเกียจใบหน้านี้เลย..."

มู๋ชิงเหยาอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง เธอยกมือสัมผัสใบหน้าของตนเอง และรู้สึกสงสารเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาจับใจ

"เฮ้ออออ...ก่อนอื่นฉันจะต้องกำจัดไขมันพวกนี้ออกก่อนเป็นอันดับแรก ร่างอ้วนนี้เดินเหินลำบากจริงๆ ส่วนใบหน้านี้ก็แค่ใช้สมุนไพรล้ำค่ารักษา ไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่ ปัญหาหลักคือจะต้องรู้ให้ได้เสียก่อน ว่าจะต้องใช้พิษชนิดใดถอนพิษที่สกัดในร่างกายนี้ออก..."

มู๋ชิงเหยามองไปที่เงาของตัวเอง ที่กำลังสะท้อนออกมาจากลำธาร เธอเห็นเงาของหญิงสาวอีกคน กำลังส่งยิ้มมาให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะจางหายไป ราวกับเงาเงานั่นกำลังขอบคุณเธออย่างสุดซึ้ง..

ณ จวนตระกูลมู๋......

มู๋ชิงเหยากว่าจะเดินทางกลับมาถึงจวน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงยามอู่(11.00-13.00) เธอรีบแกล้งเป็นลมอยู่หน้าประตูจวนท่านแม่ทัพใหญ่ได้อย่างเหมาะเจาะจริงๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับหัวหน้าพ่อบ้านเปิดประตูจวนเดินออกมาพอดิบพอดี

หัวหน้าพ่อบ้านรีบเรียกบ่าวรับใช้ในจวนให้เข้าไปดู ว่าหญิงสาวที่มานอนสลบอยู่หน้าประตูจวนท่านแม่ทัพใหญ่เป็นผู้ใดกันแน่

"นี้ไม่ใช่คุณหนูหรอกหรือ รีบนำตัวคุณหนูเข้าไปด้านในเร็วเข้า แล้วรีบไปแจ้งนายท่านว่าเจอตัวคุณหนูแล้ว..." ยิ่งเห็นร่างมู๋ชิงเหยานอนหมดสติแน่นิ่งไป หัวหน้าพ่อบ้านก็ยิ่งตื่นตระหนก เกรงว่าคุณหนูจะได้รับอันตรายร้ายแรงขึ้น ยิ่งทำให้หัวหน้าพ่อบ้านรู้สึกเป็นห่วงและกังวลใจขึ้นมา

มู๋ชิงเหยาได้ยินทุกประโยค นึกไม่ถึงว่าบ่าวรับใช้ในจวนทุกคน จะเป็นห่วงหญิงอัปลักษณ์คนนี้จากใจจริง ภายในใจเธอกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของคนในจวนนี้...

มู๋ชิงเหยาถูกอุ้มเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมีสาวใช้วิ่งกรู่กันเข้ามาเปลี่ยนอาภรณ์ผืนใหม่ให้เธออย่างเร่งรีบ นึกไม่ถึงว่าหญิงอ้วนคนนี้ จะเป็นที่รักของทุกคนในจวน ถึงแม้ร่างเดิมจะอัปลักษณ์และอ้วนฉุเพียงใด แต่ก็ไม่เคยกดขี่ข่มเหงบ่าวไพร่ในจวนเลยสักครั้ง ซึ่งนี้ถือว่าเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง...

มู๋ชิงซานรีบควบม้าเร็วกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ ร่างกำยำรีบกระโจนลงจากหลังม้า พร้อมกับพุ่งตัวไปในทิศทางห้องของบุตรสาว

เสียงเปิดประตูดังปังพร้อมกับปรากฏร่างชายชราผู้หนึ่ง เขาสวมเครื่องแบบทหารชั้นสูง บ่งบอกได้ถึงยศศักดิ์ของคนสวมใส่

"ฮือ...ฮือ...แม่เทพธิดาตัวน้อยของพ่อ ในที่สุดลูกก็กลับมาหาพ่อแล้ว เจียงลู่ยังไม่รีบไปตามท่านหมอให้รีบมาตรวจอาการให้คุณหนูอีกหรือ...? มู๋ชิงซานรีบหันไปสั่งหัวหน้าพ่อบ้านอย่างร้อนใจ

"บ่าวให้คนไปตามท่านหมอมาแล้วขอรับ อีกไม่ช้าก็น่าจะมาถึง.."

"อืม...."

แม่เทพธิดาตัวน้อย....?

มู๋ชิงเหยาแทบจะหลุดขำออกมา นี้เขาเรียกว่าเทพธิดาตัวน้อยที่ไหนกัน นี้มันธิดาช้างสารนะสิไม่ว่า...

มู๋ชิงเหยาแอบกรอกตามองบน ทุกคนในจวนนี้เสียสติกันไปหมดแล้วหรือ ใบหน้าอัปลักษณ์แบบนี้ แต่ละคนกลับพากันเปรียบเปรยว่านางเป็นเทพธิดาตัวน้อยเนี้ยนะ ช่างไร้สาระเกินไปแล้ว...

แต่ถึงกระนั้นมู๋ชิงซานก็แผ่ซ่านไปด้วยบารมีที่น่าเกรงขาม สมดังคำร่ำลือที่ว่า ชายชาตรีอกสามศอก ใบหน้าคมเข้มถือว่าดูดีกว่าคนรุ่นเดียวกันมากโข ถึงแม้มู๋ชิงซานอายุได้ 30ปี แต่เขากลับเริ่มมีผมสีขาวขึ้นประปราย แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น รูปลักษณ์ภายนอกของมู๋ชิงซาน กลับกดขี่คู่ต่อสู้ได้อย่างเฉียบขาด ผิดกับท่าทางที่เขาแสดงออกมายามนี้ ราวกับคนละคน