6. ลดความอ้วน

หลังจากตื่นนอน...มู๋ชิงเหยารู้สึกร่างกายเหนียวเหนอะหนะ ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ รีบไปเตรียมน้ำอาบ เพื่อให้ร่างกายอ้วนฉุได้นอนแช่....

"เฮ้ออออ....สบายจัง นี้เจ้านะ....เจ้านั่นแหละ ช่วยมาถูหลังให้ข้าหน่อยซิ ใยข้าถึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรหรือ.....?

"ข้าน้อยมีนามว่าชุนเถา เป็นผู้ติดตามคนใหม่ของคุณหนูเจ้าคะ..."

"อ่อ...ชื่อชุนเถา นี้...ชุนเถา ข้ามองดูรูปร่างเจ้าแล้ว ใยเจ้าต้องแต่งกายคล้ายบุรุษ เจ้าไม่ชอบสวมใส่ชุดสตรีสวยๆเหมือนกับหญิงสาวทั่วไปแบบนั้นหรือ...? มู๋ชิงเหยามองผู้ติดตามคนใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ในมือยังถือกระบี่อยู่ตลอดเวลา

"บ่าวชอบแต่งตัวแบบนี้มากกว่าเจ้าคะ สะดวกในการทำงาน จะแต่งตัวสวยๆไปให้ใครดูเจ้าคะ บ่าวไม่คิดที่จะออกเรือนอยู่แล้ว เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่ถูกโจรป่าฆ่ายกครัวในอดีต บ่าวก็ถูกนายท่านเก็บมาชุบเลี้ยงอยู่ที่ค่ายทหาร ชีวิตนี้ได้รับใช้นายท่านและคุณหนู นี้ถือเป็นเกียรติอันสูงสุดของบ่าวแล้วเจ้าคะ..." ชุนเถากล่าวพร้อมกับคุกเข่า ผสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน

มู๋ชิงเหยามองสำรวจชุนเถาตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวตรงหน้าสวมอาภรณ์สีแดงเลือดนกทั้งชุดไร้รวดลาย รวบผมทั้งหมดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาไร้ซึ่งการแต่งแต้มใดๆ ใบหน้าจิ่มลิ่มดูเป็นเอกลักษณ์ของชุนเถา หากไม่สังเกตดูให้ดี ก็ถือว่านางคล้ายบุรุษผู้หนึ่งจริงๆ

"เอาเถอะๆ รีบลุกขึ้นมาเถอะ ในเมื่อตาเฒ่านั้นไว้ใจเจ้า ข้าจะลองเชื่อใจเจ้าดูสักตั้ง อีกอย่างตอนนี้เจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว เจ้ายังมีข้าและทุกคนในจวนเป็นครอบครัวของเจ้า..." มู๋ชิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"ขอบคุณคุณหนูที่เมตตาต่อชุนเถา...ว่าแต่คุณหนูใส่สิ่งใดลงไปในอ่างน้ำอาบหรือเจ้าคะ.....? ชุนเถามองดูเศษไม้แห้งในอ่างน้ำ

"เป็นสมุนไพรนะ ช่วงนี้ข้าต้องการจะลดความอ้วน.."

"ลดความอ้วนหรือเจ้าคะ ใครมันช่างบังอาจกล่าวหาคุณหนู บ่าวจะรีบไปจัดการมันทิ้งเสีย....? ชุนเถารีบชักกระบี่ในมือขึ้นมา

"รีบเก็บกระบี่เดี่ยวนี้เลย เจ้าเข้าใจผิดแล้ว...รูปร่างข้าอ้วนอย่างกับช้าง ข้าก็แค่รู้สึกอึดอัด เป็นถึงบุตรสาวตระกูลแม่ทัพอันดับหนึ่งเชียวนะ จะให้ตาเฒ่านั่นถูกนินทาว่ามีบุตรสาวหน้าตาอัปลักษณ์ได้อย่างไร ถึงตาเฒ่านั้นจะไม่สนใจคำครหาของชาวบ้าน แต่ข้าไม่มีทางยอมเด็ดขาด ข้าจะทำให้ร่างกายนี้ กลับมามีรูปร่างสวยสะพรึงจนโลกต้องตะลึง เจ้าคอยดูสิ..."

"ชุนเถาเชื่อคุณหนูเจ้าค่ะ..."

"อีกอย่าง ช่วงนี้ข้าจะไม่ออกไปพบหน้าผู้ใดทั้งนั้น โดยเฉพาะซุนอ๋อง หากเขามาก็ให้ปฏิเสธว่าข้าป่วยไม่สบาย ภายในเวลาหนึ่งเดือนข้าจะเก็บตัวลดน้ำหนัก แม้กระทั่งตาเฒ่าข้าก็ไม่พบ...ส่วนเรื่องอาหารการกิน ก็ให้เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด...ของกินอยู่บนโต๊ะพวกนั้นให้รีบนำออกไปให้พ้นหน้าข้าเสีย พวกเขาคิดว่าข้าเป็นหมูหรือไง....? มู๋ชิงเหยามองผ่านฉากกั้น อาหารหลายอย่างถูกยกเข้ามาวางเอาไว้ ราวกับจะเลี้ยงหมูทั้งคอก

"เจ้าคะ..." ชุนเถารีบทำตามที่เจ้านายสั่งในทันที

หลังจากมู๋ชิงเหยานอนแช่น้ำในอ่างหลายชั่วยาม จึงค่อยๆลุกขึ้นจากอ่างน้ำ ร่างกายที่เคยอ้วนฉุ กลับค่อยๆมองเห็นสรีระได้รูปขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ก่อนจะเห็นน้ำในอ่างเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมทั้งส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา

"ยี้....ไม่ง่ายเลยจริงๆที่จะขับสารพิษออกมาให้หมด ดูสิสมุนไพรล้ำค่าพวกนี้ ข้าใส่ลงไปตั้งมากมาย แต่กลับขับสารพิษออกมาได้แค่นิดเดียว..." มู๋ชิงเหยาบุ้ยปากขึ้น

ผ่านมาแล้วสองอาทิตย์ ใบหน้ามู๋ชิงเหยาที่เคยเป็นสิวเป็นหนอง กลับค่อยๆเรียบเนียนขึ้น ผิวพรรณเริ่มใสผุดผ่อง น้ำหนักจากร้อยกว่าโลลดลงมาได้เจ็ดสิบกิโล ถือว่าเป็นไปในทิศทางที่ดี เพราะมู๋ชิงเหยาใช้เข็มเงินฝังจุดกระตุ้นการเผาผลาญ ร่วมกับสมุนไพรขับน้ำและพิษสะสมออก

"คุณหนู...ใบหน้าท่านตอนนี้ช่างงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ..."

"........"

"ใบหน้าอย่างกับซาลาเปา ยังจะเรียกว่างดงามอีก อีกไม่นานเกินรอหรอก ทุกคนจะต้องตะลึงยิ่งกว่านี้...คริ...คริ..." มู๋ชิงเหยากล่าวพร้อมเสียงหัวเราะร่า

ซุนอ๋องยังคงแวะเวียนมาที่จวนตระกูลมู๋ทุกวัน แต่ก็ถูกพ่อบ้านเจียงลู่ปฎิเสธไม่ให้เข้าจวน หลังจากมู๋ชิงซานได้เข้าไปขอให้ฮ่องเต้ถอนราชโองการสมรส ฮ่องเต้ก็ได้ทำตามคำขออย่างจำใจ ซึ่งการยกเลิกพระราชโองการสมรสในครั้งนี้ ทำให้ซุนอ๋องต้องหมดสิทธิ์ในการคัดเลือกเป็นองค์รัชทายาท เมื่อซุนอ๋องทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้น มีหรือเขาจะยอมอยู่เฉย ต่อให้เขาไม่เคยเหลียวมองมู๋ชิงเหยา ที่ทั้งอ้วนทั้งอัปลักษณ์ แต่เรื่องผลประโยชน์นั่นต้องมาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัยล้วนต้องเป็นเช่นนี้...

"ชุนเถา...เจ้าเองก็ลองมามาร์คหน้าสมุนไพรดูบ้างสิ รับรองว่าเจ้าจะต้องติดใจหากได้ลองแล้ว..."

"ของล้ำค่าพวกนี้ ไม่คู่ควรกับบ่าวที่มีฐานะต่ำต้อยหรอกเจ้าคะ..."

"เจ้าเป็นคนของข้า จะเรียกว่าต่ำต้อยได้อย่างไร มาเถอะน่า เจ้าเองก็ว่างอยู่มิใช่หรือไง....?

"แต่ว่า....อ่ะ...เย็นจังเจ้าคะ แถมมีกลิ่นหอมของสมุนไพร ช่วยให้ผ่อนคลาย มาร์คหน้าของคุณหนูนี้ช่างวิเศษจริงๆ..."

"ใช่ไหมล่ะ...ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะต้องชอบ..."

"ช่วงนี้ซุนอ๋องเสด็จมาที่จวนบ่อยขึ้น คุณหนูจะไม่ออกไปพบเขาหน่อยหรือเจ้าค่ะ....?

"ไม่พบ...เขาเป็นใคร สำคัญมาจากไหนข้าถึงจะต้องออกไปพบเขา" มู๋ชิงเหยาตอบกลับไปโดยไม่คิด

เมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ มู๋ชิงเหยาคนเก่าที่คอยเอาแต่วิ่งตามซุนอ๋องอย่างโง่งม แต่ซุนอ๋องกลับไล่ตะเพิดนางแทบจะทุกครั้ง แถมซุนอ๋องยังชอบทำให้นางขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล โดยไม่สนใจความรู้สึกของมู๋ชิงเหยาคนเก่าเลยสักนิด พอคิดได้เช่นนั้น ยิ่งทำให้มู๋ชิงเหยาคนปัจจุบันรู้สึกเกลียดชังต่อซุนอ๋องผู้นี้เข้ากระดูกดำ...