7. ข้าจ่ายเอง

ณ เขตหวงห้าม....

"เรื่องที่ให้ไปจัดการ สืบไปถึงไหนแล้ว....?

"เรียนท่านอ๋อง ข้าน้อยได้ส่งคนให้ไปคอยจับตาดูที่จวนตระกูลมู๋ แต่คุณหนูมู๋เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในจวน ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลยพะยะค่ะ.."

"จับตาดูต่อไป..."

"แต่จะว่าไป...ชื่อเสียงของคุณหนูมู๋ผู้นี้กลับฉาวโฉ่ ว่ากันว่านางมีรูปร่างอัปลักษณ์ไร้ความสามารถ อีกทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายกับซุนอ๋อง..."

"ข้าพึ่งจะได้ยินข่าวมาว่า ท่านแม่ทัพใหญ่มู๋ได้เข้าไปขอยกเลิกพระราชโองการสมรสของบุตรสาวด้วยตัวเอง เสด็จพี่ก็ได้อนุมัติเรียบร้อยแล้ว...เรื่องนี้ช่างเกินความคาดหมายของข้ายิ่งนัก"

"ข้าน้อยก็คิดเช่นนั้น ว่ากันว่าคุณหนูตระกูลมู๋ผู้นี้มีใจปฏิพัทธ์ต่อซุนอ๋อง เหตุใดถึงยอมไปขอถอนหมั้น ว่าแต่...เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านอ๋องด้วย หรือพะยะค่ะ หรือว่าท่านอ๋องเกิดพึงใจต่อนาง....?

"ไร้สาระ...ข้าก็แค่สนใจวิชาแพทย์ของนาง บุตรสาวตระกูลมู๋กลับแอบซ่อนความสามารถเอาไว้ได้แยบยล นางช่างน่าสนใจจริงๆ..."

"แต่ท่านอ๋องกับนางก็ได้ใช้ค่ำคืนร่วมกัน แต่นางกลับไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทนจากท่านอ๋อง...หรือว่านางจะไม่ได้สนใจท่านอ๋องจริงๆ..." คำพูดนี้ทำให้คนฟังถึงกับกำหมัดแน่น

"ตงฟาง....ข้าว่าช่วงนี้เจ้าคงจะว่างเกินไปจริงๆ ชายแดนเหนือขาดคนฝึกทหารอยู่พอดี เจ้าอยากจะไปพักผ่อนสักเดือนสองเดือนหรือไม่....?

"ข้าน้อยยังต้องไปเฝ้าสังเกตดูความเคลื่อนไหวคุณหนูมู๋ต่อ ข้าน้อยขอตัวไปก่อนพะยะค่ะท่านอ๋อง..." ตงฟางรีบใช้วิชาตัวเบาหายตัวไปหลังจากกล่าวจบ เพื่อเอาตัวรอด

"ดูท่าข้าคงจะต้องไปเยี่ยมเยือนสหายเก่าสักวันเสียแล้วสิ...."

บุตรสาวตระกูลมู๋ผู้นี้ เป็นเพียงเด็กสาวที่กำลังจะถึงวัยปักปิ่น เหตุใดบิดาถึงได้ให้ความสำคัญกับนางมากกว่าสิ่งอื่นใด หนานกงจิ่งพลันรู้สึกสนใจบุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่มู๋ขึ้นมา ก่อนจะให้คนไปแจ้งข่าวที่จวนตระกูลแม่ทัพใหญ่.....

ณ...จวนท่านแม่ทัพใหญ่...

"คุณหนูเจ้าคะ....นายท่านให้คนมาแจ้งว่าคุณชายใหญ่กลับมาแล้วเจ้าคะ คุณชายหลิงเซียวก็มาด้วยเจ้าคะ..." เสียงสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอยู่นอกประตูห้อง

"คุณชายใหญ่ คุณชายหลิงเซียว....? มู๋ชิงเหยารีบหันไปถามชุนเถา แสดงสีหน้างุนงง พร้อมทั้งกระพริบตาปริบๆ

"ก็พี่ชายของคุณหนูอย่างไรละเจ้าคะ นี้อย่าบอกนะว่าคุณหนูจำแม้กระทั่งพี่ชายแท้ๆไม่ได้ แล้วก็คุณชายหลิงเซียว สหายคนสนิทของคุณชายใหญ่ แต่ก่อนที่ค่ายทหาร ข้าเคยเห็นคุณหนูตัวติดกับคุณชายหลิงเซียวเเจเชียว..." ชุนเถารีบอธิบาย

มู๋ชิงเหยาพยายามรื้อฟื้นความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม ในยามที่บิดาพานางไปที่ค่ายทหาร หลิงเซียวผู้นี้มักจะติดตามบิดาของเขาไปที่ค่ายทหารด้วยเช่นกัน ทุกครั้งหลิงเซียวจะคอยอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับมู๋ชิงเหยาเสมอ แถมยังคอยปกป้องนางยามมีภัย จึงทำให้ทั้งสองคนมีความสนิทสนมกันมาก แต่ก็นานหลายปีแล้วที่ทั้งสองไม่ได้พบหน้ากัน ล่าสุดได้ยินว่าหลิงเซียวติดตามบิดาไปเป็นทหารที่ชายแดนใต้ตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังมีตำแหน่งเป็นขุนพลที่มีอายุน้อยที่สุด เหมือนกับมู๋ชิงเย่

ให้ตายเถอะ...หากขืนปฎิเสธที่จะพบพี่ชายทั้งสอง จะยิ่งทำให้พวกเขาเกิดความสงสัยและระแวงในตัวนางมากขึ้น หรืออาจจะทำให้นางถูกจับได้ว่าไม่ใช่มู๋ชิงเหยาตัวจริง ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการให้เกิดขึ้นมาแน่นอน แต่หากพี่ชายทั้งสองเห็นนางว่ามีนิสัยเปลี่ยนไป นางก็แค่ตอบไปตรงๆ ว่าเวลาเปลี่ยนไปตามกาลเวลา คนเราก็ต้องเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ข้ออ้างนี้ดูจะไม่เกินจริง...

"ชุนเถา รีบไปนำอาภรณ์มาให้ข้าเลือกดูหน่อย..."

"เจ้าค่ะคุณหนู..."

แต่ละชุดที่ชุนเถานำมา มีลวดลายหลากสีสันยิ่งกว่าคณะละครสัตว์ มู๋ชิงเหยารีบนวดคลึงขมับทันที เมื่อมองเห็นอาภรณ์หลากสีสันกองพะเนินอยู่เบื้องหน้า....

"ให้ตายเถอะยัยโง่นี้ไม่มีสมองบ้างหรือไงห้ะ....ดันไปหลงเชื่อคำลวงของยัยเพื่อนทรยศคนนั้นเข้า นี้มันใช่ชุดที่คนปกติเขาสวมใส่กันได้ที่ไหน ชุนเถา...รีบไปเตรียมรถม้าให้ข้า...วันนี้ข้าจะพาพี่ชายทั้งสองออกไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย..."

ชุดสีแดงเพลิงที่มู๋ชิงเหยาสวมใส่อยู่ในขณะนี้ เห็นทีจะเป็นชุดที่พอจะใช้ได้ที่สุดมากกว่าทุกชุด มู๋ชิงเหยาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบให้สาวใช้ไปแจ้งมู๋ชิงเย่และหลิงเซียว ว่าให้พวกเขาไปพบนางที่ร้านเสื้อผ้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เพราะนางจะล่วงหน้าไปก่อน

หลังจากได้ยินพ่อบ้านเจียงลู่เข้ามาแจ้ง ขุนพลทั้งสองคนจึงนั่งรถม้าตามมู๋ชิงเหยาออกไปอย่างว่าง่าย

ณ ร้านผ้าเจียงหลี่...

"ชุดนี้...ชุดนี้...แล้วก็ชุดที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ ข้าเหมาทั้งหมด เถ้าแก่..ช่วยห่อให้ข้าพร้อมกับส่งไปที่จวนของข้าด้วย ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด อืม...ให้ไปเก็บเงินที่พวกเขาสองคน..." มู๋ชิงเหยาชี้นิ้วไปที่บุรุษสองคนที่พึ่งจะก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา

คำว่าให้ไปเก็บเงินที่พวกเขา บุรุษทั้งสองได้ยินเต็มสองรูหู หลิงเซียวพลันยกยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับหยิบตั๋วเงินจำนวนหนึ่งมอบให้กับเถ้าแก่ร้านอย่างเต็มใจ

"ข้าจ่ายเอง...พอหรือไม่...? หลิงเซียวหันไปถามเถ้าแก่ร้านผ้า น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอบอุ่น

"พอแล้วขอรับท่านขุนพลหลิง นี้ถือว่าเกินมาด้วยซ้ำ..."

"ส่วนที่เกินไปก็ให้ถือเป็นค่าน้ำชา ในเมื่อเป็นสิ่งที่น้องหญิงต้องการ ข้าย่อมต้องสนองให้..." หลิงเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ตั้งแต่ข้ารู้จักกับเจ้ามา เจ้าไม่เคยคิดที่จะควักเงินก้อนใหญ่ออกมาใช้จ่าย ดูท่าคนที่ทำให้เจ้ายอมควักเงินออกมาได้ง่ายๆ คงมีเพียงแค่น้องสาวข้าซินะ...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า.." มู๋ชิงเย่หันไปกระซิบเสียงเบา

"พูดมากเสียจริง..." หลิงเซียวหันไปตำหนิมู๋ชิงเย่ ใบหน้าเขาพลันแดงก่ำด้วยความเขินอาย

มู๋ชิงเย่มองดูสหายรัก มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าสหายรักคนนี้ คิดอย่างไรกับน้องสาวของเขา แต่หลิงเซียวแค่ไม่พูดออกมาเท่านั้น....