บทที่ 3/2

หลังจากที่อลิสากับอาทิตย์ได้ทานอาหารหลังจากทำรายงานเสร็จแล้วทั้งสองก็กลับบ้าน อลิสาที่ไม่ได้เอารถมามหาวิทยาลัยก็ให้เพื่อนสาวที่อยู่ในร่างชายหนุ่มมาส่งที่หน้าประตูบ้าน สาวน้อยไม่อยากให้คนในบ้านมาเปิดประตูให้จึงสั่งให้เพื่อนจอดรถแค่หน้าบ้านพอเดี๋ยวเธอจะเดินเข้าไปในบ้านเอง

“แกจะไม่ให้ฉันรอจนกว่าแกจะเข้าบ้านจริงหรอ” อาทิตย์หันไปถามเพื่อนสาวที่กำลังจะเปิดประตูลงรถด้วยใบหน้าเป็นห่วง

“จ้ะ ลูกหมีกลับไปได้เลยไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวเฟรชลงไปเปิดประตูแล้วจะรีบเข้าบ้านเลย” อลิสาบอกกับเพื่อนเสียงหวานเพราะไม่อยากให้เพื่อนไม่สบายใจจนเกินไป

“เฮ้อ~ อะๆเอาแบบนั้นก็ได้แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นแกก็ใช้วิชาที่ฉันเคยสอนแกแล้วกันแล้วก็วิ่งหนีไปให้ไกล ถ้าเป็นไปได้ถ้าเกิดแกเข้าบ้านได้ก็ให้เข้าแล้วล็อกประตูให้แน่นหนา”

“จ้า เฟรชจะทำตามที่ลูกหมีบอกทุกอย่างเลย” เสียงหวานเอ่ยบอกเพื่อนก่อนจะลงจากรถของอีกฝ่ายพร้อยกับปิดประตูแล้วเดินไปข้างประตูใหญ่หน้าบ้านเพื่อรอให้เพื่อนกลับรถแล้วขับออกไป ก่อนอาทิตย์จะจากไปอลิสาก็ไม่วายยกมือขึ้นมาแกว่งไปมาบนอากาศเป็นการลา

“เฮ้อ~ ทำไมวันนี้รู้สึกเหนื่อยกว่าทุกวันจังนะ”

อลิสาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา เท้าบางเดินไปทางด้านข้างที่มีประตูเล็กๆสำหรับใช้เดินเข้าออกโดยเฉพาะ มือบางแตะที่บานประตูที่มีลวดลายสีเขียวแก่ แต่ไม่ทันที่สาวน้อยจะผลักประตูเข้าไปตามที่ใจคิดก็ต้องตกใจตัวแข็งทื่อ ก่อนจะเปล่งเสียงอันสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวแล้วตกใจออกมา

“จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยนะ”

ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อที่จะได้หลุดออกจากพันธนาการของใครคนหนึ่งที่เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วจู่ๆทำไมอีกฝ่ายถึงได้มากอดเธอจากทางด้านหลังแบบนี้

“ไม่! แล้วทำไมเพิ่งกลับมา รู้ไหมว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว” เอ่ยปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเสียงเย็นจนหน้ากลัวในความคิดของอลิสา แต่สาวน้อยก็ไม่กล้าที่จะหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่าย

ตอนนี้เธอลืมแม้กระทั่งวิชาที่อาทิตย์สอนเธอในยามขับขัน ได้แต่ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายกอด และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเธออย่างที่บอกจริง

“ปะ...ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณเลย เราไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ” เสียงหวานเอ่ยออกไปเสียงสั่นๆ ใบหน้าหวานตอนนี้ซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด

“หึ! เธอไม่รู้จักฉันแต่ฉันรู้จักเธอรู้จักดีด้วย ฟอด!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมาแต่ประโยคหลังชายหนุ่มก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของคนในอ้อมกอดเสียงรอดไรฟัน

พร้อมกันนั้นโดยที่คนในอ้อมกอดไม่ทันตั้งตัวชายหนุ่มก็ขโมยหอมแก้มของคนตัวเล็กเต็ม จนอีกฝ่ายที่ถูกหอมแก้มสะดุ้งเฮือกกับการจู่โจมของอีกฝ่าย

“ปะ ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง ฮึก!” อลิสาตกใจกับการใกล้ชิดและการจู่โจมของอีกฝ่ายสุดขีดจนเผลอหลุดเสียงสะอื้นออกมา แต่เธอก็พยายามกลั้นเอาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอกลัวเขาแค่ไหน

“อะไรกัน ฉันแค่หอมแก้มเธอแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยหรอ” น้ำเสียงเหมือนจะเห็นใจในประโยคแรก แปรเปลี่ยนเป็นกร้าวกระด้างในประโยคท้าย แต่เสียงหัวเราะที่ดังออกมานี่สิมันช่างขัดกับน้ำเสียงของประโยคท้ายอย่างเห็นได้ชัด

ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นคนโรคจิตอย่างไรอย่างนั้น แล้วแบบนี้เธอจะไม่เป็นอะไรแน่หรือ เธอจะทำอย่างไรดี คิดสิคิด ยัยเฟรช จะโทรบอกพี่ฟิล์มก็ไม่ได้อีกฝ่ายกอดเธออยู่ แล้วเขาต้องเห็นแน่ถ้าเธอจะโทรหาพี่ชาย แต่ถึงจะคิดมากสาวน้อยก็ตอบคำถามอีกฝ่ายกลับไป

“ก็คุณน่ากลัวนี่คะ จะไม่ให้ฉันร้องให้ได้ไง” อลิสาเอ่ยออกไปด้วยเสียงซื่อๆ ตามประสาสาวน้อยไร้เดียงสา ไม่ทันคนอื่น แต่สาวน้อยก็ต้องหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อโดนอีกฝ่ายช้อนตัวอุ้มแบบไม่ทันตั้งตัว

“ว้าย! คุณจะทำอะไรคะ จะพาฉันไปไหนฉันไม่ไปนะคะ” ร่างบอบบางดีดดิ้นเมื่อโดนอุ้มแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะกลัวตก

“หยุดดิ้นได้แล้ว! ฉันไม่พาเธอไปข่มขืนหรอกน่า” เสียงเข้มตวาดใส่คนตัวเล็กเสียงไม่เบานักก่อนจะก้าวฉับๆไปทางรถสปอร์ตของตัวเองที่จอดเอาไว้ไม่ไกลนัก

“แล้ว แล้วคุณจะพาฉันไปไหนล่ะคะ”

“ขึ้นไปนั่งในรถแล้วก็ไม่ต้องถามอะไรมาก นั่งเฉยๆฉันจะเป็นคนถามเธอเอง แต่ถ้าเธอตอบคำฉันเป็นความจริง ไม่โกหกฉันก็จะปล่อยเธอไป แต่ถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหกฉัน ฉันจะทำอย่างที่เธอคิดอยู่ในตอนนี้แหละ จะทำให้ไม่กล้าถามเลย” พระรามแกล้งกระซิบเสียงพร่าในประโยคท้าย

อลิสาไม่ตอบอะไรกลับไปนอกจากขึ้นรถตามที่อีกฝ่ายต้องการ ดูๆไปแล้วอีกฝ่ายก็ไม่น่าใช่คนร้ายอะไร ดูจากการแต่งตัวที่ใสชุดสูทราคาแพงกับรถที่เธอนั่งแล้วคงไม่ใช่คนร้ายหรอก เมื่อคิดได้แบบนั้นสาวน้อยก็นั่งเฉยแต่แอบมีเขยิบร่างเข้ากับประตูบ้างก็ตอนที่ร่างสูงของอีกฝ่ายเปิดประตูรถเข้ามานั่งแล้วเรียบร้อยนั้น สาวน้อยอดระแวงไม่ได้

“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันคะ ฉันจะรีบเข้าบ้านไม่อยากให้คนในบ้านเป็นห่วง” อลิสาอ่อมแอ้มบอกไม่เต็มเสียงนักเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรบ้าๆ ถ้าพูดไม่ถูกใจอีกฝ่าย

“หึ! ไม่ต้องเอาคนที่บ้านมาอ้าง ทีไปกับไอ้หมอนั่นทำไมเธอไม่คิดแบบนี้บ้างละ” พระรามเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เมื่อนึกถึงคนที่คนตัวเล็กมาส่ง ถึงอีกฝ่ายจะไม่ใช่ผู้ชายแท้ก็เถอะ ยังไงเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี

“เอ๊ะ! นี่อย่าบอกนะว่าคุณแอบดูฉัน” อลิสาอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนจะหันกลับไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างเธอ แต่เธอก็ต้องหน้าซีดเข้าไปอีกเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ

ผู้ชายคนนี้หล่อมาก ถ้าอีกฝ่ายบอกกว่าเป็นนายแบบเธอก็เชื่อ แต่ทำไมผู้ชายคนนี้จะต้องมองเธอแบบดุดุด้วยเล่าทำเหมือนว่าเธอไปทำอะไรผิดมาอย่างนั้นและ

“ใช่ ถ้าฉันไม่มาดูเธอฉันจะรู้หรอว่าเธอกลับบ้านกี่โมง” พระราเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงรอดไรฟันแต่ชายหนุ่มก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกใจกลัวเขาไปมากกว่านี้

“คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าฉันนะคะเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิดแล้วอีกอย่างฉันก็กลับมากับเพื่อนของฉัน แล้วก็กรุณาเรียกเพื่อนของฉันให้ดีด้วยค่ะอย่าเรียกเขาว่า ‘ไอ้หมอนั่น’ ฉันไม่ชอบ” ถึงอลิสาจะกลัวอีกฝ่ายจับใจแต่เธอก็เลือกโต้ตอบกลับไปอย่างไม่กลัวเกรง

และคำพูดประโยคท้ายของอลิสาก็ทำให้พระรามที่ตอนแรกแค่จะมาเอ่ยถามเกี่ยวกับความสนิทสนมของอลิสากับอาทิตย์ว่าถึงขั้นไหนรู้สึกหงุดหงิดจนหาอะไรมาระบายอารมณ์

และเขาไม่ชอบให้คนตัวเล็กไปสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นถึงอีกฝ่ายจะไม่ใช้ผู้ชายแท้ก็เถอะ

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองคนตัวเล็กที่เบียดกับประตูรถด้วยสีหน้าหวาดๆ เขามันน่ากลัวขนาดที่เธอไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้เลยหรอ พระรามอยากถามคนตัวเล็กแต่ก็เลือกที่จะเงียบแล้วมองใบหน้างามของอีกฝ่ายด้วยสายขุ่นขวางแต่น่ากลัวมากสำหรับอลิสา

“ทำไมคุณต้องมองฉันเหมือนว่าฉันไปทำความผิดร้ายแรงแบบนั้นด้วยคะ” เสียงหวานที่ออกสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดเอ่ยชายหนุ่มกลับไปด้วยใบหน้าหวาดกลัว นัยน์ตากลมโตที่ตอนนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตามองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่หลบหลีก

อึก!

นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มของคนตัวเล็กที่เผยอออกมอย่างเชิญชวน จนพระรามเผลอกลืนน้ำลายลงเสียงดังอึก

ก่อนจะรีบหันหน้าไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ก่อนจะพูดกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเขาเสียงเรียบนิ่งจนอลิสาตามความรู้สึกของอีกฝ่ายไปทัน

“เธอไม่ผิดหรอกแต่ฉันไม่ชอบให้เธอยุ่งกับผู้ชายคนอื่น”

“เอ๊ะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉันนะคะ คุณเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลยนะ” อลิสาที่ตอนแรกรู้สึกกลัวคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างเธอจับใจก็แปรเปลี่ยนเป็นโกรธเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนจะยุ่งเรื่องของเธอมากเกินไป

และอีกอย่างหนึ่งสาวน้อยก็ไม่รู้จักอีกฝ่ายเลยสักนิด แม้แต่หน้าตาก็เพิ่งเคยพบเจอกับอีกฝ่าย แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ต้องมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอด้วยล่ะ

คลิ๊ก!

แต่ไม่ทันที่อลิสาจะได้ยินคำตอบจากชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงประตูรถล็อกขึ้นมาเสียก่อน และมันยิ่งทำให้สาวน้อยตื่นกลัวเข้าไปใหญ่ มือบางพยายามปลดล็อกแต่ก็ไม่สำเร็จ ใบหน้าหวานที่ตอนแรกแดงระเรื่อด้วยความโกรธก็เปลี่ยนเป็นสีซีดขึ้นมาทันที

“เมื่อกี้เธอถามฉันว่าฉันมีสิทธิ์อะไร...ฉันก็จะบอกให้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร” เสียงเข้มเอ่ยกระซิบเสียงเย็นข้างใบหูเล็กที่หันหน้าไปมองกระจก

เพราะสาวน้อยมัวแต่สนใจที่จะเปิดประตูจนไม่ได้สังเกตเห็นว่าคนตัวใหญ่ขยับเข้ามาเบียดชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไร ร่างบอบบางแข็งทื่อเมื่อรู้สึกว่าลมหายใจร้อนของอีกฝ่ายเป่ารดใกล้หูเธอ