บทที่ 3/1

บทที่ 3

“เพื่อนรัก” กับ “คู่หมั้น”

 

ทางด้านของคนขี้หวงตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในรถสปอร์ตของตัวเองอย่างร้อนรน แต่พระรามก็ไม่คิดจะแสดงตัวให้อีกฝ่ายรู้ นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองบ้านหลังใหญ่สไตล์ยุโรปข้างหน้า

ใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ถ้ามีคนเดินผ่านไปมาแล้วเห็นหน้าชายหนุ่มตอนนี้คงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เป็นแน่แท้

มือหนาหยิบบุหรี่กับไฟแช็คออกมาจากลิ้นชัก ก่อนชายหนุ่มจะทำการจุดไปปลายมวนบุหรี่ด้วยท่าทางนิ่งๆ สายตาก็จับจ้องที่บ้านหลังใหญ่ไม่วางตา ริมฝีปากหยักลึกพ่นกลุ่มควันสีขาวออกมาจากปากและจมูกโด่งเป็นสัน หลังจากที่เลื่อนกระจกลงแล้วเรียบร้อย

“อย่าให้ฉันรู้นะว่าเธอกับไอ้หมอนั่นเป็นมากกว่าเพื่อน ฉันฆ่าเธอสองคนแน่!” พระรามเอ่ยกับตัวเองขณะที่พ่นควันออกจากเสียงรอดไรฟัน

นัยน์ตาคมก็มองภาพผ่านแว่นสีชาของตัวเองไปด้วย มือก็ทำหน้าที่ส่งบุหรี่เข้าปาก จนชายหนุ่มเริ่มผ่อนคลายลงนั้นและถึงขยี้บุหรี่ลงกับจานบุหรี่ข้างเกียร์มือ ซึ่งมันก็เหลือไม่มาก

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักจนตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าๆแล้ว คนที่ชายหนุ่มรอก็ไม่มีทีท่าจะมาเสียทีพระรามก็เริ่มหงุดหงิดอารมณ์เสียเมื่อคนที่เขาอยากเจอไม่เดินทางกลับจากมหาลัยเสียที

อันที่จริงอีกฝ่ายจะต้องกลับมาตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้วแต่ก็ไร้วี่แววว่าอีกฝ่ายจะกลับมา

“จะมืดอยู่แล้วทำไมยัยเด็กนั่นยังไม่กลับมาอีกเนี่ย” พระรามบ่นกับตัวเองด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมา นิ้วเรียวสวยพิมพ์ข้อความไปหาใครคนหนึ่งกดส่งเสร็จแล้วชายหนุ่มก็โยนเครื่องมือสื่อสารลงข้างเบาะคนขับอย่างหงุดหงิดใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง

ตอนนี้พระรามเห็นอะไรก็รู้สึกขวางหูขวางตาและหงุดหงิดไปหมด จนเขาเริ่มแปลกใจ นี่แค่เด็กกะโปโลคนเดียวทำให้เขาเป็นได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ ช่างน่าขำนัก คนออย่างพระราม วสุเกรียงไกรไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมีแต่เย็นชาใส่กับเห็นผู้หญิงเป็นที่ระบายเท่านั้น

แต่นี่เขาจะต้องมาตกม้าตายเพราะยัยเด็กนี่คนเดียว คิดแล้วก็ตลกตัวเองชะมัด

“อย่าให้รู้นะว่าเธอไปเถรไถลที่ไหน เธอโดนฉันแน่” พระรามเอ่ยเข็นเขี้ยวเคี้ยวฟันกับคนที่อยู่ในความคิดด้วยรอยยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ใครเห็นแล้วก็ต้องสะพรึงกลัวมากกว่าจะดีใจ

 

ร่างบอบบางในชุดนักศึกที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการทำรายงานกับเพื่อนชายใจสาว อยู่ที่โต๊ะหินอ่อน เพราะอลิสาอยากที่จะส่งอาจารย์วันนี้เธอเลยบอกให้อาทิตย์นั่งทำเป็นเพื่อนเธอ

อันที่จริงแล้วจะบอกว่าให้อีกฝ่ายช่วยทำก็ไม่ใช่สิ เพราะเธอสองคนคู่กันอยู่ก็เลยตกลงกันว่าจะนั่งทำรายงานให้เสร็จแล้วค่อยไปหาอะไรกินก่อนกลับ

ซึ่งข้อเสนอนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ของอาทิตย์เพื่อนชายใจหญิงของเธอ และอลิสาก็ไม่ปฏิเสธเพราะตอนนี้เธอก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน

“ลูกหมีตอนนี้กี่โมงแล้ว” อลิสาที่ก้มหน้าเขียนรายงานอยู่เอ่ยถามคนที่นั่งข้างๆเธอด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วเหมือนทุกครั้ง

“ตอนนี้จะหกโมงแล้ว เธอเหลืออีกกี่หน้าล่ะ ฉันเหลืออีกหนึ่งหน้าใกล้จะเสร็จแล้ว” อาทิตย์ตอบเพื่อนสาวกลับไปหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าปัดนาฬิกาของตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายถามเพื่อนว่าใกล้จะเสร็จหรือยัง

“เฟรชเหลืออีก...ครึ่งหน้า” อลิสาเอ่ยตอบคนที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ มือก็ทำหน้าที่เขียนรายงานไปด้วย

“ครึ่งหน้า! ฮืม...แบบนี้และที่ฉันถึงเลือกเธอเป็นคู่ยัยเฟรชชี่ เธอทำงานเร็วแบบนี้ไงล่ะ อิอิ”

“อะไรกันลูกหมี...คบกับเฟรชเพราะเห็นเฟรชทำงานเร็วหรอเนี่ย รู้แบบนี้เฟรชเสียใจนะ” อลิสาหันมามองหน้าคนที่นั่งทำงานไปหัวเราะคิกคักไปด้วยใบหน้างอนๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่จะบอกกับเธอว่าทำงานเก่งก็แค่นั้นเอง” อาทิตย์บอกกับเพื่อนสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะกลับไปทำรายงานต่อ

“อะๆ เชื่อก็ได้ แต่...”

ติ้ง! ไม่ทันที่อลิสาจะพูดจบประโยคดี เสียงข้อความจากโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นมาเสียก่อน มือบางเปิดกระเป๋าสบายของตัวเองออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา นิ้วเรียวกดปุ่มข้างเครื่องจนมีแสงหน้าจอสว่างวาบขึ้นมา พร้อมปรากฏข้อความว่า 

‘คุณมีข้อความใหม่’

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แต่ก็ยังไม่กดเข้าไปอ่าน อลิสาเลือกที่จะวางโทรศัพท์เอาไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิมเพราะบางทีมันอาจเป็นแค่ข้อความโฆษณาธรรมดาก็ได้ เดี๋ยวเธอค่อยเปิดอ่านตอนหาอะไรทานก็ได้

คิดได้เช่นนั้นสาวน้อยจึงหันกลับมาทำงานต่อ เพราะเธอไม่อยากกลับบ้านค่ำมากเดี๋ยวพี่ชายเธอจะเป็นห่วง

“โอ๊ย! อิ่มจังเลยอะแก วันนี้อาหารอร่อยมากเลย ว่าแต่เมื่อกี้แกเป็นอะไร หน้าซีดเชียวนะเธอยัยเฟรชชี่ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” อาทิตย์ถามเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอด้วยใบหน้าสงสัย

“อ่อ ไม่มีอะไรหรอกลูกหมีพอดีเราแค่เวียนหัวนิดหน่อยนะ” อลิสาตอบเพื่อนชายแต่ใจหญิงกลับไปด้วยใบหน้าซีดเซียวอย่างที่อาทิตย์บอกจริงๆ

ใบหน้าหวานหันมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวงแต่คนตรงหน้าก็ไม่สังเกตเห็นเพราะก้มหน้าดูดน้ำจากแก้วน้ำอยู่

“ยัยเฟรชชี่ ฉันถามอะไรเธอหน่อยสิ ทำไมเธอถึงชอบมองคนอื่นในแง่ดีจังเลยวะ” อยู่ๆอาทิตย์ที่นั่งรอเพื่อนสาวของเธอทานข้าวอยู่ก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ก็ไม่มีอะไรหรอก เฟรชก็แค่คิดว่าทุกคนไม่ได้เป็นคนไม่ดีเสมอไปก็แค่นั้น เพียงแต่พวกเขามีเหตุจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น” เสียงหวานตอบกลับไปในแบบที่ตัวเองคิด

“มันก็จริงและ แต่ฉันอยากให้เธอระวังตัวไว้มั่งก็ดีนะ เพราะไม่มีใครเขามานั่งคิดอะไรแบบนี้ นอกจากคนใสซื่ออย่างเธอหรอก

แต่เธอไม่ต้องห่วงนะตราบใดที่เธอยังมีฉันอยู่กับเธอทั้งคน ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอแน่นอน เชื่อมือนางลูกหมีคนนี้ได้เลย อิอิ”

“อื้มเฟรชเชื่อลูกหมี” อลิสาตอบด้วยรอยยิ้มน่ารักส่งไปให้อาทิตย์

“ยกเว้นคนหล่อนะ คิกๆ”

“อะไรของลูกหมีเนี่ย แล้วแบบนี้เฟรชก็ต้องโดนทำร้ายแน่สิ ถ้าคนร้ายหน้าตาหล่อ” อลิสาได้ยินแบบนั้นก็โวยวายออมานิดๆ ด้วยใบหน้างองำ ตามประสาคนขี้งอน ขี้น้อยใจ

“ฉันพูดเล่นหรอกน่าเธอก็เชื่อฉันได้เนอะ แต่ฉันพูดจริงนะที่ฉันจะปกป้องเธอ ขอแค่เธอบอกฉันจะมาช่วยเธอเอง ไม่ว่าเธอจะอยู่ใกล้หรืออยู่ไกลแค่ไหนก็ตาม โอเคป่ะ”

“จ้ะ เฟรชเชื่อใจลูกหมี” สาวน้อยตอบรับเพื่อนรักกลับไปเสียงใส