บทที่ 3/3

“คุณพูดแบบนี้หมายาความว่าไงคะ อื้อ!” เสียงหวานเอ่ยถามกลับไปด้วยความสงสัย ใบหน้าหวานหันกลับไปในขณะที่พูดแต่ก็ต้องตกใจจนเบิกตากว้างเมื่อริมฝีปากหยักลึกของผู้ชายคนนั้นกระแทกลงมาบนริมฝีปากจิ้มลิ้มของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว

มือบางพยายามผลักบ่าของอีกฝ่ายออกไป แต่อีกฝ่ายก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด กลับกันร่างสูงขยับเบียดกายเข้ามาก่อนจะกอดรัดเธอเอาไว้เหมือนงูที่รัดเหยื่อของมันไม่มีผิด

พระรามขบกัดริมฝีปากของคนตัวเล็กเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปชิมความหวานของอีกฝ่าย แต่คนตัวเล็กก็ไม่ให้ความรวมมือเลยสักนิดเอาแต่ผลักเขา ใบหน้าหวานก็พยายามหลบเลี่ยงจนเขาต้องตามติดอีกฝ่ายไปแล้วจับท้ายทอยของอีกฝ่ายไว้

แต่ในที่สุดชายหนุ่มก็สามารถสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของอลิสาได้สำเร็จ ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กที่พยายามหลบเลี่ยงเขาแต่ก็หนีไม่พ้น สาวน้อยไม่มีทางเลือกจนต้องยอมให้อีกฝ่ายจูบเธอและเผลอตอบสนองคนตัวสูงออกไปอย่างเงอะๆงะๆ

"อื้ม~"

แต่แค่นั้นมันก็มากพอที่จะทำให้พระรามรู้สึกคลั่งได้แล้ว ชายหนุ่มส่งเสียงในลำคอออกมาด้วยความพอใจ ก่อนจะค่อยถอนริมฝีปากออกมา นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าเรียวสวยของคนตัวเล็กด้วยสายตาเย็นชาแต่ลึกๆแล้วเขารู้ดีว่าเขารู้สึกเช่นไรกับคนในอ้อมกอด

มือเรียวยกขึ้นเกลี่ยน้ำตาให้คนที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างเบามือ ริมฝีปากกระตุกยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะพูดออกมาเสียงเรียบและไร้ความรู้สึกจนคนฟังรู้สึกหนาวขึ้นมาในหัวใจ

“ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอมากกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอคบอยู่ แต่เธอไม่ต้องอยากรู้หรอกว่าฉันมีสิทธ์ในตัวเธอตำแหน่งอะไรหรือเพราะอะไร” 

พระรามเอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนจะใช้มือลูบแก้มของคนตัวเล็กแผ่วเบา นัยน์ตาคมเข้มมองลงมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของอลิสา แล้วพูดขึ้นมาอย่างเอาแต่ใจ “รู้แค่ว่าเธอไม่มีสิทธ์ขัดใจฉันถ้าไม่อยากเสียใจ” 

ประโยคท้ายเอ่ยกระซิบเสียงเย็นก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มคนตัวเล็กอีกฟอดใหญ่ จนเมื่อรู้สึกพอใจแล้วนั้นและถึงกลับไปนั่งที่ของตัวเอง แล้วทำการปลดล็อกประตูให้อีกฝ่ายด้วย

คลิ๊ก!

ชายหนุ่มไม่อยากให้อลิสาอยู่นานกว่านี้เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงอดใจไม่ไหวรังแกคนตัวเล็กบนรถแน่ๆ

“ลงไปได้แล้วก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วก็อย่ากลับบ้านดึกอีกล่ะถ้าฉันรู้เธอโดนยิ่งกว่านี้แน่อลิสา” พระรามเอ่ยออกไปเสียงเรียบนิ่ง

ร่างบอบบางที่นั่งเงียบมาตลอดไม่ตอบรับชายหนุ่ม แต่เลือกลงจากรถสปอร์ตคันหรูแล้วเดินกลับเข้าประตูบ้านไปเงียบๆ แล้วไม่หันกลับไปมองคนที่อยู่บนรถอีกเลย ถึงแม้ว่าสาวน้อยจะอยากรู้ขนาดไหนก็ตามว่าเขารู้จักชื่อเธอได้อย่างไร

แต่พอมาคิดอีกทีมีใครบ้างจะไม่รู้จักดาราแบบเธอ สาวน้อยจึงเก็บคำถามนี้ไว้ในใจ

พระรามมองดูร่างบอบบางเดินลงไปจากรถเห็นอลิสาเดินกลับไปทางประตูบานเล็กของรั้วด้วยอาการสั่นๆ ไม่ต้องบอกเขาก็พอรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังกลัวเขาจนร้องไห้อย่างขวัญเสีย

เมื่ออยู่ดีๆก็มีใครก็ไม่รู้มาบอกให้ตัวเธอห้ามยุ้งกับผู้ชายทุกคนเธอคงจะกลัวเขา

อันที่จริงแล้วพระรามไม่ได้ตั้งใจให้อีกฝ่ายกลัวเขาเลยสักนิด แค่อยากให้อีกฝ่ายรู้ก็เท่านั้นว่าเขาไม่ชอบให้เธอไปยุ้งกับผู้ชายคนอื่น มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียทุกครั้งที่นึกถึงว่าเธอให้ผู้ชายคนอื่นใกล้ชิดสนิทสนมด้วยแบบหน้าชื่นตาบาน เขายอมไม่ได้ และเขาก็จะไม่ยอมด้วย

เมื่อแน่ใจแล้วว่า อลิสานั่นเข้าบ้านไปแล้วเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงสตาร์ทรถแล้วค่อยๆขับออกไปจากบริเวณนี้ใบหน้าหล่อเหลาดูผ่อนคลายมากกว่าตอนมาคอยอลิสาก่อนหน้านี้ขึ้นเยอะ

ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเมื่อนึกถึงรสจูบของคนตัวเล็กก่อนหน้านี้ จนพระรามเผลอเอามือลูบริมฝีปากของตัวเองอย่างอารมณ์ดี

ต่างกับคนที่เพิ่งโดนปล้นจูบไปก่อนหน้านี้ ร่างบอบบางวิ่งผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่เอาไว้ใช้รับแขกสำหรับผู้ใหญ่ วิ่งสวนกับคนรับใช้ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดที่เวียนแยกเป็นสองทาง อลิสาวิ่งขึ้นไปทางปีกซ้าย ซึ่งเป็นทางไปห้องของเธอ

มือบางปิดประตูห้องตัวเองก่อนจะล้มตัวลงนอน บนเตียงนอนสีหวานของเธอ ใบหน้าเรียวสวยตอนนี้อาบไปด้วยน้ำตา แต่อลิสาก็ไม่ได้สนใจที่จะเช็ดมันออก นอกจากปล่อยให้มันไหลออกมา สาวน้อยฟุบลงบนหมอนพร้อมๆกับเสียงสะอื้น

“น้องเฟรชควรจะทำยังไงดี จะบอกพี่ฟิล์มกับพี่กุ๊กไก่ดีมั้ย” อลิสาเอ่ยถามตัวเองเสียงสั่นเครือ “หรือว่าจะปล่อยให้เรื่องนี้มันเงียบลงไปเอง แต่ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่เลิกทำแบบนี้ล่ะ” 

ใบหน้าเรียวสวยส่ายๆไปมา เมื่อรู้สึกว่าในหัวสมองของเธอตอนนี้คิดอะไรฟุ้งซ่านไปหมด แต่สุดท้ายเธอก็ยังคิดไม่ได้ว่าควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

ติ้ง!

มือบางของอลิสากดเข้าไปในข้อความแชทของโปรแกรมยอดฮิตตอนนี้ นัยน์ตากลมโตก็ไล่อ่านทุกตัวอักษรของคนที่ส่งมาด้วยความตั้งใจ

‘ตอนเย็นเวลาเดิมเจอกันที่เดิมนะ วันนี้ติดธุระอาจไปสาย จาก...ลูกหมีคนงาม’

อลิสากลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่จนต้องยิ้มออกมา เมื่ออ่านข้อความของเพื่อนสนิทที่เพิ่งส่งมาเมื่อสักครู่นี้ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจส่งข้อความกลับไปหาอีกฝ่าย

‘จ้ะ แล้วเจอกันนะ’ สาวน้อยกดส่งข้อความเสร็จจึงปิดเน็ต และจัดการเก็บโทรศัพท์เข้าในกระเป๋าสะพายของตัวเองก่อนจะหาหนังสือเรียนมาอ่านฆ่าเวลา

วันนี้อลิสามาเรียน แต่เพื่อนสนิทของเธออย่างอาทิตย์นั้นติดธุระด่วนมาไม่ได้แต่เธอกับอีกฝ่ายได้นัดกันแล้วว่า ตอนสี่โมงเจอกันที่ประจำของเธอกับเพื่อนสนิท เพราะสาวน้อยมีเรื่องจะคุยกับอีกฝ่าย

“เฟรชหวังว่าลูกหมีจะตอบตกลงนะ” เสียงหวานเอ่ยกับตัวเองเสียงเบาราวกับกระซิบ ก่อนจะตั้งใจอ่านหนังสือต่อไป