บทนำ 1/2

บทนำ

รถม้าเคลื่อนไปตามเส้นทางอันขรุขระอย่างเชื่องช้า สตรีผู้งดงามที่อยู่ในรถม้าเอนตัวนั่งหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน วันนี้นางตัดสินใจไปยังอารามตงไห่เพื่อมาไหว้พระขอพรให้ตนเองจิตใจสงบขึ้น หลังจากเกิดเหตุการณ์มากมายภายในตำหนักบูรพา จิตใจของนางว้าวุ่นจนมิอาจจะสงบใจได้เลย

กึก!

ขณะที่นางกำลังพักสายตา รถม้าที่ควรจะเคลื่อนที่กลับหยุดชะงักลงอย่างแปลกประหลาด สาวใช้ผู้ภักดีของนางได้เปิดม่านเพื่อจะเอ่ยถามสารถีว่าหยุดรถม้าด้วยเหตุอันใด

ฉึก ๆ!

"อ๊ากก!"

ธนูมากมายพลันพวยพุ่งตรงเข้าโจมตีรถม้า นางที่ตื่นเต็มตารีบคว้าตัวสาวใช้หลบลูกธนูที่พุ่งเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว ร่างของพวกนางพลันกระแทกเข้ากับตัวรถม้า นางรู้สึกเจ็บและจุกจนแทบลุกไม่ขึ้น แต่ก็ต้องกัดฟันอดทนเอาไว้เพื่อหาหนทางเอาชีวิตรอด

"พระชายา! รีบเสด็จออกไปก่อนเพคะ หม่อมฉันจะต้านพวกมันเอาไว้ให้เองเพคะ"

สาวใช้ดึงกระบี่อ่อนที่พกติดตัวเอาไว้ออกมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นกินดีหมีหัวใจเสือมามาหรืออย่างไร ถึงได้กล้ามาโจมตีรถม้าที่มีตราประทับของพระชายา!

"เจ้าสู้พวกมันไม่ได้หรอกอาเมิ่ง คนพวกนี้คือนักฆ่า!"

สตรีทั้งสองออกมาจากรถม้าด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้ง ภาพตรงหน้าคือกลุ่มนักฆ่าประมาณ 50 คนกำลังประมือกับองครักษ์ของตำหนักบูรพา แม้ว่าคนของฝั่งนางจะมีเพียง 10 กว่าคนแต่ก็สามารถต้านทานเหล่านักฆ่าได้อย่างสูสี แม้จะมีฝีมืออันร้ายกาจแต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ในที่สุดก็มีนักฆ่าที่ฝ่าด่านป้องกันขององครักษ์เข้ามาถึงตัวนาง

เคร้ง เคร้ง โครม!

"พระชายารีบหนีไปก่อนเพคะ หม่อมฉันจะต้านเอาไว้เอง"

อาเมิ่งตรงเข้ามาขวางนักฆ่าอย่างกล้าหาญ แม้นางจะเป็นสาวใช้แต่ก็มีวรยุทธ์ ในอดีตนางเป็นถึงหัวหน้าหน่วยทหารหญิงเลยนะ

"ระวังตัวด้วย!"

นางรีบสลัดอาภรณ์อันหนักอึ้งที่เต็มไปด้วยพิธีการโยนทิ้งข้างทางเพื่อความคล่องตัว ก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งหนีไปตามชายป่าที่สลับซับซ้อน แต่กระนั้นนางก็ยังได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาจากทางด้านหลัง คาดว่าพวกนักฆ่าจำนวนหนึ่งคงซ่อนตัวเพื่อรอโอกาสนี้เอาไว้แล้ว

"อยากตายก็ดาหน้าเข้ามา"

นางกระโดดขึ้นไปบนเกาะบนกิ่งไม้ใหญ่ หลบซ่อนพวกนักฆ่าที่ตามเข้ามา ก่อนจะถลกกระโปรงแล้วหยิบเอากระบี่อ่อนที่พบติดตัวเอาไว้ออกมา ในมืออีกข้างหยิบระเบิดควันลูกเล็กที่ใส่ไว้ในถุงหอมออกมา ระเบิดควันนี้ยังผสมยาสลบอย่างรุนแรงเอาไว้ด้วย

"ไปไหนแล้ว?"

นักฆ่า 5 คนตามนางจนมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่นางหลบซ่อนตัวเอาไว้ เมื่อได้โอกาสนางจึงเขวี้ยงระเบิดควันใส่ในกลุ่มของพวกมัน

ตู้ม!

"แค่ก ๆ ในควัน มะ มี ยาสลบ!"

นักฆ่าคนหนึ่งพยายามเอ่ยเตือนพรรคพวก แต่ว่าก็ไม่ทันการเสียแล้ว เพียงชั่วสามลมหายใจพวกนักฆ่าก็สลบไปกันหมด เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมานางจึงกระโดดลงมาจากบนต้นไม้ มองดูร่างของนักฆ่าที่สลบด้วยระเบิดควันด้วยสายตาลุ่มลึก

"ขออภัยด้วย"

นางใช้กระบี่อ่อนตัดเส้นเอ็นมือและเท้าทั้งสองของเหล่านักฆ่า เช่นนี้พวกมันก็จะไม่สามารถใช้ความสามารถนี้ไปสังหารผู้ใดได้อีก ก่อนที่นางจะรีบวิ่งไปยังทางอื่น

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ นางวิ่งมาไกลจนกระทั่งถึงแม่น้ำใหญ่ นางหยุดพักดื่มน้ำเพื่อดับความกระหายและความอ่อนล้า ใบหน้างามเหลียวมองโดยรอบ ก่อนจะสังเกตถึงความผิดปกติว่าที่นี่เงียบเกินไป ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงนกร้องหรือแมลงเลย

แกร่ก!

กลุ่มนักฆ่าทั้งสิบคนพลันออกมาจากที่ซ่อน คนผู้หนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ทางด้านหลังก้าวออกมายืนตรงหน้าของนาง แม้อีกฝ่ายจะปิดบังตัวตนแต่ก็มิอาจปกปิดว่าตนเองคือสตรีได้

"เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไรจากข้า!" นางถามออกไปโดยที่รู้เหตุผลอยู่แล้ว

"หึ! ข้าก็ต้องการชีวิตของเจ้าอย่างไรเล่า" น้ำเสียงหวานเล็กที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้นจากสตรีชุดดำ ก่อนที่นางจะพยักหน้าให้กับคนของตนเพราะไม่อยากจะรั้งรออีกต่อไปแล้ว

"ขออภัยพระชายา"

คนที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้าย่างกายเข้ามาหานางอย่างข่มขวัญ ดาบใหญ่ในมือกวัดแกว่งมาทางนางอย่างมุ่งหมายเอาชีวิต นางหลบหลีกและต้านเอาไว้ได้ 3 กระบวนท่า แต่เพราะร่างกายอ่อนล้าจึงทำให้พละกำลังถดถอย ในช่วงเวลาที่นางเผยช่องโหว่ คนผู้นั้นจึงฟาดดาบลงมา ปลายดาบบาดลึกเข้าที่แก้มซีกซ้ายของนางจรดไปถึงกลางหน้าอก อีกเพียงนิดเดียวก็จะตัดเส้นเลือดใหญ่ของนางได้แล้ว

"อึก!"

นางทรุดไปทางด้านหลังด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดพลันทะลักออกมาจากรอยแผลของนาง กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนรู้สึกคลื่นเหียน

"หึ! งดงามแล้วอย่างไร มีอำนาจหนุนหลังแล้วอย่างไร สุดท้ายก็ต้องตายด้วยน้ำมือของข้า"

สตรีในชุดดำหัวเราะออกมาด้วยความสาสมใจ นางพยักหน้าให้กับหัวหน้านักฆ่าผู้นั้นเพื่อบั่นคอของสตรีที่นางแสนเกลียดชังทันที

"ข้าไม่มีวันยอมตายด้วยฝีมือของเศษสวะเช่นเจ้าหรอก"

นางลุกขึ้นยืนแล้วถือกระบี่เอาไว้มั่น และในตอนที่นักฆ่าพุ่งเข้ามาหมายจะบั่นคอของตน นางก็เขวี้ยงกระบี่อ่อนปักเข้าไปตรงกึ่งกลางกายของนักฆ่าผู้นั้นทันที

"อ๊ากกก!! แท่งหยกของข้า!!"

นักฆ่าผู้นั้นทรุดตัวลงไปกอบกุมกระบี่อ่อนที่ปักแท่งหยกของเขาด้วยความตื่นตระหนก เลือดมากมายทะลักออกมาจากบาดแผล เขาเจ็บปวดเจียนตายจนสลบไปทันที... แท่งหยกของเขาได้ถูกตัดขาดจนสิ้นความเป็นชายไปเสียแล้ว!

"ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วข้าจะกลับมาเอาชีวิตของเจ้า... หญิงอัปลักษณ์!"

"กรี๊ดดด!!" สตรีชุดดำกรีดร้องลั่นด้วยความแค้นใจ

ตู้ม!!

ร่างเพียงระหงของนางพลันกระโดดลงไปในแม่น้ำอันเชี่ยวกราก ก่อนที่ร่างของนางจะจมหายไปกับม่านน้ำอันหนาแน่น แม้สตรีชุดดำจะพยายามสอดส่องสายตาเพียงใด แต่ก็มิอาจมองหาร่างของนางพบได้

"แม่น้ำว่านทั้งเชี่ยวและลึก ต่อให้เก่งกล้าเพียงใดก็มิอาจรอดชีวิตไปได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งพระชายายังบาดเจ็บถึงเพียงนั้นด้วย คงตายไปแล้วเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ" คนสนิทผู้ยืนอยู่ทางด้านหลังของสตรีชุดดำก้าวออกมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของนาง

"ข้ามิอาจวางใจ ต่อให้มันตายไปแล้ว เจ้าก็ต้องหาศพของมันมายืนยันต่อหน้าข้าให้จงได้ มิเช่นนั้นข้าก็มิอาจข่มตาหลับได้อย่างสงบใจได้"

"รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ"

คนผู้นั้นน้อมรับคำสั่งของเจ้านายสาว ก่อนจะเร่งระดมกำลังคนออกตามหาร่างของพระชายา ผู้เป็นเสี้ยนหนามอันสำคัญของเจ้านายพวกเขา หากแม้นพระชายาตายไปแล้ว เจ้านายของพวกเขาก็จะได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการทั้งหมด!!