8.จับปลามือเปล่า

นางบัวมันก็เอียงหัวรับสัมผัสจากมือของเธอที่กำลูบหัวมัน เพิ่มจึงปล่อยให้เธอได้ลูบหัวมันเอง หญิงสาวคล้ายแขนที่เกาะชายหนุ่มไว้ออก เธอยิ้มออกมาและรู้สึกทึ่งมากที่ควายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด นางบัวเองก็เอียงหัวไปมาอย่างแสนรู้

“แม่พริ้ม ดูนี้นะ บัว… บัว…. ยิ้ม  ยิ้มสิ” เพิ่มออกคำสั่ง แถมตัวเองยังยิ้มโชว์ฟันขาวไปทางนางบัว พริ้มพราวก็ได้แต่มอง ชายหนุ่มกับนางบัวด้วยความสงสัย

เขาจะสั่งให้มันยิ้มเหรอ ควายนี้นะ

นางบัวก็มองไปที่เจ้านายหนุ่ม ปากของมันก็เริ่มขยับ ๆ พริ้มพราวมองไปที่ปากนางบัวอย่างลุ่น ๆ ในที่สุดปากมันก็เปิดขึ้นมาจนโชว์ฟันขาว ซึ่งเหมือนกับกำลังยิ้มอยู่

“ยิ้มจริง ๆ ด้วย เก่งจังเลย” เธอเอ่ยชมความอย่างลืมตัว และลืมความกลัวก่อนหน้านี้จนหายเป็นปลิดทิ้ง

เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาว นางบัวจึงหันมองทางเธอ และยังยิ้มโชว์ฟันอยู่ ยิ่งทำให้เธอหัวเราะชอบใจไม่น้อย เพิ่มเองก็มองเธอที่หัวเราะมีความสุข จนเขาแถบอย่างจะหยุดเวลาไว้เสียเท่านี้เลยจริง ๆ

“บัวเหรอ ชื่อบัวสินะเก่งจริงเลย ไหนยิ้มอีกสิ” เธอยังคงลูบหัวมันเล่นไปมา

“แม่พริ้มรอพี่กงนี้ก่อนหนา เดี๋ยวพี่จะไปหยิบของก่อน”

เธอหันกลับไปมองหน้าชายหนุ่ม ครู่หนึ่งอย่างครุ่นคิด แล้วกลับมามองนางบัวอีกทีและส่งยิ้มให้มัน

“ค่ะ พริ้มรอตรงนี้กับบัวก็ได้” เธอบอกกับเขาไปเพราะตอนนี้เธอไม่กลัวควายตัวนี้แล้ว ผ่านไปยังไม่ถึงห้านาที เพิ่มก็กลับมาพร้อมของบางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้จัก

“ไปกันเถอะ อยากนั่งบนนั้นไหม” ชายพูดพร้อมกับชี้ไปที่หลังควาย เธอมองตามที่เขาชี้

“หลังบัวนี้เหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะพริ้มเดินไปได้” เธอตอบกับเขาไป และทั้งสองคนกับอีกหนึ่งตัวก็เดินออกไปพร้อมกัน

หญิงสาวเดินมาตามทางดินที่ไม่ใหญ่มากนัก เธอมองไปรอบสองข้างทางก็เห็นแต่บ้านเรือนที่เป็นเรือนทรงไทยคล้าย ๆ กันไปหมด บรรยากาศสดชื่นดูสงบสุข ต้นไม้เขียวขจี กับอีกด้านที่เป็นทุ่งนาสีเขียวมองไปจนสุดลูกรู้ลูกตา เธอสูดลมหายใจเข้าฟอดใหญ่จนเต็มปอด

“อากาศดีจัง ต่างจากที่พริ้มอยู่มาก ๆ เลย”

“ที่แม่พริ้มอยู่เป็นแบบไหน” ชายหนุ่มถามอย่างใคร่รู้

“ที่นั่นนะมีแต่ตึกสูง ๆ เต็มไปหมด สายไฟนี้ห้อยระโยงระยางยุ้งเหยิง อยากจะสูดอากาศให้เต็มปอดแบบนี้ก็ไม่ได้เพราะมีแต่มลพิษและฝุ่น PM 2.5” เธอเล่าตามความจริงที่พบเจอ และชำเลืองมองใบหน้าหล่อของเพิ่มที่แลดูงง ๆ เธอจึงยิ้มออกมา

“เอาเป็นว่าที่นี้ดีกว่าค่ะ เพราะที่นั่น……” ฉันคงไม่มีใครให้กลับไปหาเลย ประโยคหลังนี้เธอพูดในใจ

“ดีกว่า งั้นแม่พริ้มก็มิต้องกลับไปอยู่กับพี่ตลอดไปได้หรือไม่” เพิ่มเอ่ยแล้วยังมองลึกเข้าไปให้ดวงตาของเธอ

“....ฉัน.....” ฉันก็ไม่รู้ค่ะ ฉันมาที่นี้ได้อย่างไรฉันก็ยังไม่รู้เลย แล้วฉันจะต้องกลับไปไหม เธอมองกลับไปที่ดวงตาเขาที่เขามองเธออย่างลึกซึ้ง และไม่ได้ตอบอะไรออกมา

ชายหนุ่มรู้สึกโหวงเหวงในหัวใจ ที่เห็นเธอเงียบไป และไม่อยากที่จะคาดคั้นเอาคำตอบ จึงได้ละดวงตาจากใบหน้าสวยด้วยความเศร้าสร้อย แต่ทั้งสองยังคงเดินเคียงข้างกันไป โดยที่ไม่พูดอะไรจนถึงทุ่งนา

ใช้เวลาไม่นานก็ถึง ชายหนุ่มปล่อยให้ นางบัวควายตัวอ้วนของเขา ให้มันลงไปแช่โคลนที่หนองน้ำใกล้ ๆ แล้วตัวเขาเองก็เดินลงไปชายคลองอีกที่หนึ่ง โดยบอกให้เธอนั่งรออยู่ใต้ร่มไม้

หญิงสาวได้แต่มอง พลางคิดในใจถึงวิถีชีวิตของเขาแล้วเริ่มจะสนใจใคร่รู้ เธอเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ในน้ำความลึกประมาณครึ่งขาได้ เขาถืออุปกรณ์บางอย่างที่เอามาจากเรือนด้วย ยืนจ้องไปในน้ำนั้นสักครู่หนึ่ง แล้วจึงนำเจ้าสิ่งนั้นครอบลงไปอย่างรวดเร็ว ทำให้พริ้มพราวแปลกใจจนต้องลุกขึ้น เดินมาหยุดอยู่ริมชายคลอง

“พี่เพิ่ม ทำอะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม ขณะที่เพิ่มเอามือล้วงลงไปในสุ่มจับปลา แล้วดึงแขนกับขึ้นมาอีกที ก็มีปลาช้อนตัวใหญ่ติดมือมาด้วย

“จับปลาไง” เขาเอ่ยตอบหญิงสาวขณะที่มือก็จับปลามาขังได้ในตะข้องสาน ที่สะพายอยู่ที่ไหล่ โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองว่าขณะนี้พริ้มพราวยืนอยู่ที่ริมชายคลองแล้ว

หญิงสาวรู้สึกทึ่งมาก อาจเป็นเพราะเธอไม่เคยเห็นวิถีชีวิตแบบนี้มาก่อน ที่ชายหนุ่มแค่ยืนในน้ำก็จับปลาตัวใหญ่ได้ด้วยมือเปล่า

“โอ้โห เก่งจังเลย พี่จับปลาได้ตัวใหญ่มาก” เธอกล่าวอย่างตื่นเต้น เท้าที่เหยียบอยู่ตามกอหญ้า เริ่มเข้าชิดริมชายคลองอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ชายหนุ่มได้ยินน้ำเสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาว รอยยิ้มก็ผุดขึ้นจึงได้เงยหน้าขึ้นมามอง เห็นพริ้มพราวยืนอยู่หมิ่นเหม่จวนจะหล่นลงมา

“แม่พริ้มระวัง….”

“ว๊าย!!!”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างบางก็ลื่นไถล ลงมาทางชายหนุ่ม เพิ่มละมือจากสุ่มและตะข้องรีบรับร่างบาง ที่ไหลลงมากระแทกเข้ากับอกเขาอย่างจัง