ไดโนเสาร์ยักษ์

ตอนที่ 2 (ไดโนเสาร์ยักษ์)

“นี่คุณ/นี่เธอ!!”

ทั้งสองคนต่างพูดขึ้นมาพร้อมกันด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกันที่นี่อีกครั้ง

‘อุตส่าห์หนีมาที่นี่แล้วยัยปีศาจนี่ยังตามมาหลอกหลอนถึงที่นี่อีก ซวยอะไรขนาดนี้วะ’

คีตภัทรได้แต่คิดในใจอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก

“นี่เธอหลงเสน่ห์ฉันหรือไง ถึงได้ตามมาหลอกหลอนฉันถึงนี่น่ะห๊ะ ยัยปีศาจ!”

คีตภัทรพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาเจอคนที่ตัวเองไม่อยากจะเจอ

“นอกจากจะเหยียบขี้ไข่ไก่ไม่ฝ่อแล้วยังจะหลงตัวเองอีกเนอะ ต่อให้เหลือคุณเป็นผู้ชายคนเดียวในโลกฉันก็ไม่เอามาทำพันธุ์หรอก อย่าว่าแต่หลงเสน่ห์เลย แม้แต่เบ้าหน้าฉันก็แทบไม่อยากจะมอง”

“นี่เธอ!!…หึ! พูดเหมือนกับว่าตัวเองสวยปานนางฟ้านางสวรรค์อย่างงั้นแหละ ถ้าสวยแต่รูปจูบไม่หอมก็ไม่มีผู้ชายคนไหนเขาจะพิศวาสหรอกจะบอกให้!”

“แล้วก่อนหน้านี้คุณมาจูบฉันทำไมห๊ะ พูดแล้วก็ไม่รู้ว่าคุณเป็นโรคติดต่อร้ายแรงอะไรหรือเปล่า ถ้าฉันติดโรคจากการจูบของคุณแล้วล่ะก็ คุณได้รับผิดชอบฉันหลายล้านแน่!!”

“โอ้โห! พูดเหมือนฉันอยากจะจูบเธองั้นแหละ ปากเหม็นขนาดนี้ใครจะจูบลง เมื่อเช้าแปรงฟันบ้างหรือเปล่าเถอะ นี่ถ้าไม่ใช่อุบัติเหตุฉันไม่มีทางเอาปากของฉันไปประกบปากเหม็นๆ ของเธอหรอก ยัยปีศาจ!!”

“นี่คุณ!!”

ทั้งสองคนต่างจ้องหน้ากันนิ่งอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกันอยู่แบบนั้นโดยไม่มีใครยอมใคร ก่อนเสียงเคาะประตูห้องจะดังขึ้นมาเพื่อขัดจังหวะของคนทั้งคู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“เข้ามา!!”

น้ำเสียงห้วนๆ เอ่ยขึ้นเหมือนคนกำลังอารมณ์เสีย ก่อนแรมโบ้ลูกน้องคนสนิทจะเปิดประตูเข้ามาด้านในพร้อมกับอุปกรณ์ทำความสะอาด

“ผมเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดมาให้คุณคนนี้ครับนาย”

“อืม ออกไปได้!”

พอสิ้นประโยคลูกน้องคนสนิทก็รีบออกไปจากห้องของผู้เป็นเจ้านายทันทีอย่างรีบร้อน เพราะเขาสังเกตเห็นสีหน้าบึ้งตึงของผู้เป็นเจ้านายที่กำลังหงุดหงิดให้กับอะไรบางอย่างอยู่

คีตภัทรชายตาไปมองคนตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะถามคำถามกวนประสาทออกไป

“จะทำไหมงาน หรือว่า…จริงๆ แล้วเธอมันก็แค่ผู้หญิงที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อล่ะ”

“ฉันน่ะทำแน่ เพราะคนอย่างฉันแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออก ต่อให้ฉันจะเกลียดขี้หน้าคุณแค่ไหนก็เถอะ แต่ฉันก็จะทำงานของฉันให้เสร็จ!”

“งั้นก็เชิญ!! เอาให้สะอาดที่สุด แม้แต่ฝุ่นเม็ดเดียวก็อย่าให้มี!!”

คีตภัทรพูดขึ้นก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปภายในห้องนอน ปล่อยให้เธอทำหน้าที่ของตัวเองไป เขาเดินเลี่ยงเข้าไปอาบน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เนื่องจากอุบัติเหตุเมื่อก่อนหน้านี้เขาเองยังไม่ได้อาบน้ำทำความสะอาดร่างกายของตัวเองเลย

“ไอ้บ้านี่!”

เฟื่องฟ้าสบถออกมาเบาๆ พลางมองตามแผ่นหลังกว้างของเจ้าของร่างสูงที่เดินออกไปแล้ว ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดภายในห้องทำงานของเจ้านายจำเป็นให้สะอาดหมดจด หลังจากนั้นเธอจึงเข้าไปทำความสะอาดภายในห้องรับแขก ห้องครัว และห้องสุดท้ายก็คงจะเป็นห้องนอนและห้องน้ำ

คีตภัทรเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันเอวสอบไว้แค่นั้น ก่อนจะนึกอะไรสนุกๆ ขึ้นมาเพื่อจะแกล้งแม่คนปากดีอย่างเธอเล่นๆ สักหน่อย

“นี่เธอ! เข้ามาทำความสะอาดในห้องของฉันก่อน แล้วค่อยไปทำตรงนั้น!”

“อืม!”

เธอตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นพร้อมกับถือเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าไปทำความสะอาดภายในห้องของเขาทันทีตามคำสั่ง เพียงแค่เธอเดินย่างกรายเข้ามาภายในห้องก็เจอเข้ากับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนเอามือกอดอกอยู่กลางห้อง พร้อมกับยกยิ้มมุมปากมองเธออยู่ด้วยท่าทางที่น่าหมั่นไส้

“นี่คุณ! ไม่มียางอายหรือไงห๊ะถึงได้มายืนแก้ผ้าโชว์หุ่นอยู่แบบนี้ คิดว่าตัวเองหุ่นดีนักหรือไง ถ้าไม่มียางอายก็หัดมีความเกรงใจคนอื่นเขาบ้างนะ”

เฟื่องฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นอีกคนแต่งตัวไม่เรียบร้อย ในขณะที่เขาเองใส่แค่ผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวห่อหุ้มช่วงล่างแต่เปลือยท่อนบนโชว์ซิกแพค

“เอ้า ทำไมล่ะ ฉันก็แต่งของฉันแบบนี้ประจำ ตอนป้าแมวป้าของเธอมาทำความสะอาด ฉันก็ใส่แบบนี้ ไม่เห็นป้าเขาจะว่าอะไรเลยนี่”

“ก็นั่นมันป้าแมว แต่นี่มันฉัน!! มันคนละคนกัน!”

“เรื่องของเธอสิ! เพราะฉันก็ใส่ของฉันแบบนี้ประจำ ถ้าเธอไม่อยากมองก็ไม่ต้องมองสิ เอ…แล้วเธอจะมามองฉันทำไมล่ะถ้าเธอไม่สนใจ หรือว่าจริงๆ แล้วเธอเองก็สนใจฉัน หื้ม!?” เขาเอ่ยขึ้นมาอย่างยียวน

“ฉันไม่ได้อยากมองและฉันก็ไม่สนใจด้วย มันแค่ผ่านสายตาของฉัน ที่สำคัญถ้ามันหลุดลงมาฉันกลัวว่าฉันจะต้องมาเห็นอะไรในสิ่งที่ฉันไม่อยากจะเห็น ถ้าสิ่งนั้นมันอัปลักษณ์!”

“อัปลักษณ์! อัปลักษณ์ตรงไหนไม่ทราบ? นี่มันสิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์และออกจะน่ารัก สาวๆ ออกจะชอบมันซะด้วยซ้ำ!!”

“นี่ๆ พอเลยนะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันจะรีบทำงานให้เสร็จ จะได้ออกไปจากที่นี่สักที ส่วนคุณก็ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเถอะ ถ้าเกิดผ้ามันหลุดลงมาฉันกลัวฟ้าผ่า!”

เฟื่องฟ้าเอ่ยขึ้นเหมือนตัดรำคาญ เพราะเธอไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนแบบนี้อีกแล้ว

“ฉันใส่ทุกวันไม่เห็นมันจะหลุด นี่ไง…เห็นไหม! ขนาดฉันโยกซ้ายโยกขวาเด้งหน้าเด้งหลังขนาดนี้มันยังไม่หลุดเลย ดูสิ!”

คีตภัทรยืนโยกเอวไปมาเพื่อกวนประสาทเธอเล่น ๆ แต่ทันใดนั้น!!

พรึ่บบบบ!!

“เชี่ยเอ้ยยยยย!!!”

“กรี๊ดดดดดดดด!!”

เฟื่องฟ้ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจให้กับภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า เธอเห็นผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวที่พันเอวสอบของคีตภัทรร่วงหลุดร่นลงมากองอยู่ที่พื้น เผยให้เห็นไดโนเสาร์ยักษ์พร้อมพวงสวรรค์ ก่อนเธอจะเป็นลมหมดสติล้มลงฟุบลงกองกับพื้นทันที

“นี่เธอ!! เป็นอะไรหรือเปล่า?” คีตภัทรเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันเอวสอบไว้เพื่อปิดของสงวนอย่างลวกๆ และรีบเดินปรี่เข้ามาดูเจ้าของร่างบางที่นอนหมดสติอยู่ที่พื้นห้อง

“เห็นแค่นี้สลบเลยหรอ กระจอกนี่หว่า หึ! สมน้ำหน้ายัยปีศาจ!!” น้ำเสียงทุ้มสบถออกมาเบาๆ แขนแกร่งช้อนร่างคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาว ก่อนจะพาร่างของคนที่ไม่ได้สติไปวางไว้บนเตียงนอนหนานุ่มของตัวเอง

ร่างสูงโปร่งรีบปลีกตัวเดินไปสวมใส่เสื้อผ้าและแต่งตัวให้เรียบร้อย หลังจากนั้นเขาจึงเดินออกมานั่งเคลียร์เอกสารบนโต๊ะภายในห้องทำงานต่อเพื่อรอเวลาให้อีกคนได้สติ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

แกร่กกก!!

เจไดเปิดประตูเข้ามาภายในห้องทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องได้อนุญาต

“ไอ้เหี้ยเจ มึงรอให้กูอนุญาตก่อนแล้วค่อยเปิดเข้ามาไม่ได้รึไงวะ!”

น้ำเสียงขุ่นเคืองเอ่ยขึ้นเมื่อเพื่อนสนิทที่แทบจะไม่ค่อยได้เห็นหน้าตั้งแต่แต่งงานมีลูกมีเมียไปเมื่อหกเดือนก่อนได้เปิดประตูเข้ามาอย่างคนไม่มีมารยาท นิสัยแบบนี้พวกมันไม่เคยจะเปลี่ยนได้เลยจริงๆ

“มึงหัดมีมารยาทตั้งแต่ตอนไหนล่ะ!”

“ไอ้นี่!! ว่าแต่โผล่หัวมาที่นี่ได้มึงมีธุระอะไร ร้อยวันพันปีแทบจะไม่เห็นหัว”

“เมียพาลูกไปบ้านยายที่ร้อยเอ็ด พอดีกูติดงานที่บริษัทเลยตามไปด้วยไม่ได้ วันนี้แม่งรู้สึกเซ็งๆ เลยกะจะมาหาอะไรดื่มแก้เซ็งสักหน่อย!”

“แล้วมึงก็เสือกมาตอนที่ผับยังไม่เปิดนี่นะ!!”

“เออ แล้วยังไงวะ เมื่อก่อนกูก็มาประจำไม่เห็นจะแปลก!”

เจไดพูดขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร เพราะเมื่อก่อนทั้งเขาคีตภัทรและอาชาต่างก็ขลุกอยู่ที่นี่กันเป็นประจำอยู่แล้ว แม้กระทั่งสังสรรค์กันจนเมาและนอนค้างคืนที่นี่ก็ออกจะบ่อย

“นั่นมันเมื่อก่อนไง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่กูเลยสงสัย หรือจริงๆ แล้วมึงแอบนัดเด็กมาเชือด เลยหาเรื่องโกหกเมียมาที่นี่!!”

คีตภัทรพูดขึ้นทีเล่นทีจริง สายตาคมหรี่ตามองหน้าเพื่อนอย่างจับผิด

“เฮ้ยๆๆ ไอ้คีย์ มึงอย่ามาหาเรื่องให้กุโดนเมียเขี่ยทิ้งอีกเป็นครั้งที่สองเชียวนะโว้ย!!”

เจไดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตั้งแต่โดนเมียทิ้งแล้วหนีไปอยู่ที่อื่นครานั้นเขาก็แทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน ถ้าเกิดเขาทำเลวๆ แบบนั้นแล้วเมียจับได้ แล้วหอบลูกหนีไปอีกคราวนี้เขาคงตายแน่ๆ เข็ดยันตายจริงๆ

“เออ! กูก็แค่สงสัย ยังไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อย ทำเป็นร้อนตัวไปได้”

คีตภัทรพูดขึ้นอย่างนึกขำให้กับท่าทางของเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ถอดเขี้ยวเล็บของเสือร้ายกลายมาเป็นแค่ลูกแมวเหมียว หนุ่มหล่อทั้งสองคนนั่งสนทนากันหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจผิดกฎหมายที่เป็นหุ้นส่วนร่วมกัน เพราะอาทิตย์หน้านี้จะมีการส่งสินค้าล็อตใหญ่ ทั้งสองคนสนทนากันต่อสักพักจนคนที่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องนอนเริ่มจะรู้สึกตัว

เฟื่องฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงว่าตัวเองเป็นอะไรถึงได้ขึ้นมานอนอยู่บนเตียงนอนของผู้ชายคนนั้น ก่อนเธอจะนั่งเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น และพลันนึกขึ้นได้ถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องมานอนไม่ได้สติอยู่แบบนี้

“ไอ้คนทุเรศ ไอ้บ้า ชีวิตนี้ฉันคงจะนอนตายตาไม่หลับแน่ๆ ที่ต้องมาเห็นอะไรๆ ของไอ้บ้านี่!!”

เฟื่องฟ้าพูดขึ้นมาเบาๆ คนเดียว ก่อนจะลุกพรวดพราดลงจากเตียงนอนและเดินปรี่ออกไปเปิดประตูห้องเพื่อจะออกไปเอาเรื่องคนลามก

แกร่กกกกก!!

“นี่คะ..คุณ!”

เฟื่องฟ้าเปิดประตูออกมาก่อนจะพูดขึ้นมาติดๆ ขัดๆ เมื่อเห็นคีตภัทรกำลังมีแขก ก่อนดวงตากลมโตจะเหลือบไปมองผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งกำยำหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร และตอนนี้สายตาคมกริบของผู้ชายคนนั้นกำลังจับจ้องมองมาที่เธอด้วยความสงสัย

“อะ เอ่อ คุณมีแขกเหรอคะ ขะ ขอโทษด้วยค่ะ”

“อืม…เธอก็ไปทำงานของเธอต่อให้เสร็จเถอะ!”

คีตภัทรพูดขึ้นในขณะที่เจไดมองหน้าหญิงสาวสวยตรงหน้าสลับกับมองหน้าเพื่อนของตัวเองอย่างคนที่กำลังจับผิด

“เอ่อ…ขะ ค่ะ”

เฟื่องฟ้าเอ่ยตอบสั้นๆ เพียงแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปทำความสะอาดภายในห้องนอนของเขาต่อ ส่วนเจไดก็หันมาจ้องหน้าเพื่อนราวกับว่ากำลังจับผิดอะไรสักอย่าง

“มึงจะจ้องหน้ากูทำไมวะ!”

“พูดมาว่ายังไง กับเพื่อนฝูงมึงไม่ต้องอ้อมค้อม”

เจไดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกริบจ้องหน้าเพื่อนไม่กะพริบเพื่อรอฟังคำตอบ

“พูด พูดอะไรวะ”

“มึงไม่ต้องมาทำเป็นเฉไฉเลยนะโว้ย! บอกมาว่ามึงแอบซุกผู้หญิงไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วคนนี้จริงจังแค่ไหน และที่สำคัญมึงลืมธัญญ่าได้แล้วจริงๆ เหรอ?”

น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พลางรอฟังคำตอบจากคีตภัทรเพื่อนของเขาอย่างใจจดใจจ่อ

“เฉไฉเหี้ยไรล่ะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดหรอก ยัยปีศาจนั่นก็แค่คนทำความสะอาด ที่มาทำความสะอาดแทนป้าแมวซึ่งเป็นป้าของยัยปีศาจนี่!”

“ป้าแมว? …ป้าแมวแม่บ้านของแม่มึงน่ะหรอ?”

“เออ! พอดีป้าแมวแกประสบอุบัติเหตุ ยัยปีศาจนี่เลยต้องมาทำความสะอาดที่นี่แทนป้าแมวจนกว่าป้าแมวแกจะหายดี!”

คีตภัทรพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ในขณะที่เจไดกลับยิ้มปริ่มตรงมุมปากอย่างคนพออกพอใจ

“นี่มึงยิ้มทำไมวะ? เสพจนหลอนหรือไงนั่งยิ้มอยู่ได้” น้ำเสียงห้วนๆ ปนเหน็บแนมถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหนา เมื่ออีกคนเอาแต่ยกยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ

“กูก็แค่หวังว่า…อาจจะได้เหยียบซ้ำมึงให้จมดินเหมือนที่เคยพูดไว้ตอนที่กูโดนเมียทิ้งไง มึงซ้ำเติมกูยังไงกูก็จะเหยียบมึงให้จมดินแบบนั้น!”

“หึ รอไปเถอะ มึงคงต้องรอเหยียบกูจนมึงเฉาตายไปก่อนละมั้ง”

“เออ กูจะรอวันนั้น!”

พูดจบเจไดก็เผยยิ้มกว้างออกมาอย่างคนอารมณ์ดี เขาคาดการณ์เอาไว้ว่าอีกไม่นานคงจะถึงทีของเขาที่จะได้เหยียบซ้ำไอ้เพื่อนปากหมาคนนี้ เพราะเมื่อก่อนนั้นมันเอาแต่คอยซ้ำเติมเขา และสิ่งที่เขาคาดการณ์เอาไว้ก็ไม่เคยจะผิดพลาดเลยสักครั้งซะด้วยสิ….