ตอนที่8 สมองของข้าโบยไปด้วย

“นั่งล้อมวงกินด้วยกันไปเลยเจ้าค่ะ หม้อไฟต้องกินด้วยกันถึงจะอร่อย”

“คุณหนูแน่ใจหรือเจ้าคะ?”

“แน่ใจสิ ข้าจะทำตัวอย่างให้ดูก่อนว่ากินอย่างไร”

หยางเฟินเยว่ทำตัวอย่างการกินหม้อไฟให้ทุกคนดู ทุกคนจึงรีบทำตามอย่างตื่นเต้น ก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อได้ลิ้มรสชาติของหม้อไฟ

“อร่อยมากเยว่เอ่อร์ เจ้าไปเรียนรู้อาหารชนิดนี้มาจากที่ใด?” หยางเฟยฮุ่ยเอ่ยถามบุตรสาวขึ้นมาอย่างสงสัย เพราะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นนางเข้าครัวหรือทำอาหารมาก่อน

“ท่านพ่อข้าถูกโบยที่หลังแต่ดูเหมือนสมองของข้าจะถูกโบยไปด้วย ยามนี้ข้ามีความรู้ขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ สงสัยต้องถูกโบยบ่อย ๆ เสียแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าพูดอะไรเป็นเล่น”

“ข้าพูดจริงเจ้าค่ะ จากสิ่งที่ไม่เคยทำก็กลับทำเป็นขึ้นมา ทุกอย่างอยู่ในหัวของข้าหมดเลยเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะทำอาหารให้ทุกคนกินบ่อย ๆ นะเจ้าคะ”

“หากเจ้าไม่เหนื่อยพ่อก็พอใจที่จะกิน”

“ท่านพ่อข้าอยากทำการค้าเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าจะทำอะไรหรือ?” หยางเฟินเยว่นำเนื้อไปจุ่มลวกในหม้อไฟ แล้วนำมาวางใส่ถ้วยให้บิดา

“เป็นขนมต่าง ๆ เจ้าค่ะ” เพราะก่อนจะมาอยู่ในร่างนี้ เธอก็มีร้านขนมเป็นของตัวเอง พอมาอยู่ในยุคนี่ เธอจึงคิดว่าทำอะไรที่ชอบและถนัดน่าจะดีกว่า

“หากเจ้าไม่กลัวจะเหนื่อยก็ทำเลย พ่อจะสนับสนุนเจ้าเอง” เขาไม่ขัดใจนางอยู่แล้ว ยิ่งนางจะทำการค้าเขายิ่งอยากจะสนับสนุน นางจะได้ไม่เอาเวลาไปทำตัวเหลวไหลอีก

“ท่านพ่อข้าอยากไปที่ท่าเรือเจ้าค่ะ”

“เอาสิพ่อจะไปเป็นเพื่อนเจ้าด้วย” หยางเฟินเยว่ได้ยินบิดาพูดเช่นนั้น ก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เขาช่างเป็นบิดาที่น่ารักเสียจริง

“ขอบคุณเจ้าค่ะ เอานี่เนื้อหมูนุ่ม ๆ สำหรับท่านพ่อเจ้าค่ะ” นางรีบเอาใจเข้าทันที

“คุณหนูอาหารชนิดนี้อร่อยมากขอรับ” จ้าวเจี้ยนกั๋วเอ่ยขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าอาหารที่นางทำจะอร่อยมากเช่นนี้ เขาคิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจมาอยู่ที่นี่

“อร่อยก็กินเยอะ ๆ เจ้าค่ะ เผื่อท้องไว้กินขนมบัวลอยด้วยนะเจ้าคะ”

“มีขนมด้วยหรือขอรับ” เขาร้องถามออกไปด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาเป็นประกายเพราะเขาชอบกินขนมเป็นชีวิตจิตใจ หยางเฟินเยว่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เขาคงชอบอะไรหวาน ๆ

บรรยากาศยามนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง ทุกคนอิ่มอร่อยจนแทบขยับตัวไม่ได้

ทุกคนต่างไม่อยากเชื่อเลยว่า คุณหนูหยางเฟินเยว่จะเป็นคนเดียวกันกับก่อนหน้านี้ หลังจากถูกโบยอย่างหนักนางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน หากว่านางเป็นเช่นนี้ตลอดไปคงดีไม่น้อย

ฝนตกหนักตลอดทั้งคืนและดูเหมือนจะตกติดต่อกันไปอีกหลายวัน เช้าวันต่อมาหยางเฟินเยว่จึงไม่ได้ออกไปไหน นางจึงนำกระดาษมานั่งเขียนรายการของที่นางต้องซื้อเมื่อไปที่ท่าเรือ

หยางเฟยฮุ่ยเดินมาที่เรือนของนาง พร้อมกระดานเดินหมากในมือ “เจ้าเดินหมากเป็นหรือไม่?” เมื่อมาถึงเขาก็เอ่ยถามจ้าวเจี้ยนกั๋วทันที เพราะเขารู้สึกเบื่อไม่ได้ออกไปไหนฝนตกทุกวัน จึงอยากหาอะไรทำฆ่าเวลา นอกจากอ่านหนังสือ

“เป็นขอรับ” จ้าวเจี้ยนกั๋วตอบอย่างกระตือรือร้น เพราะเขาก็อยากหาอะไรทำฆ่าเวลาเหมือนกัน

พ่อบ้านตู้รีบเตรียมโต๊ะและที่นั่งให้พวกเขาสองคนอย่างรู้หน้าที่ เมื่อเสนาบดีหยางทรุดกายลงนั่ง เขาก็เอ่ยขึ้นมา

“นายอำเภอเมืองชุนจือ แจ้งข่าวมาบอกว่าเกิดน้ำท่วมอย่างฉับพลัน ชาวบ้านเดือดร้อนอย่างหนัก ยามนี้ฮ่องเต้ทรงส่งท่านอ๋องและทหารไปช่วยเหลือแล้ว แต่หากฝนตกหนักติดต่อกันไปอีกหลายวัน คงยากที่จะช่วยเหลือได้อย่างทั่วถึง”

หยางเฟินเยว่พอได้ฟังก็หันไปถามวิญญาณคุณหนูตัวร้ายทันที นางเพียงเอ่ยถามอยู่ในใจ เพราะนางเป็นวิญญาณ จึงสามารถรับรู้ได้ทันที

“เมืองชุนจืออยู่ไกลจากเมืองหลวงเพียงใด?”

“ก็ราว ๆ หนึ่งก้านธูป”

“ข้าอยากไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย”

“เจ้าเป็นเพียงสตรีจะไปช่วยเหลืออะไรได้”

“ทำไมจะไม่ได้ ข้าจะไปทำอาหารแจกให้ชาวบ้าน ข้าไม่ได้ลงไปลุยน้ำช่วยเหลือเองเสียหน่อย อีกอย่างข้าอยากทำบุญเยอะ ๆ ล้างบาปที่เจ้าทำเอาไว้”

วิญญาณคุณหนูตัวร้าย พอได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็หน้าสลดลงทันที “แล้วข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง?”

เมื่อวิญญาณคุณหนูตัวร้ายพูดมาถึงตรงนี้ หยางเฟินเยว่ก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมา ในวันที่ฉินอ๋องบีบคอนางจนหายใจไม่ออก นางจำได้ว่าได้ยินเสียงวิญญาณของคุณหนูตัวร้ายกรีดร้องออกมา จากนั้นลมพายุก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

ไม่รู้ว่าเกิดจากพลังวิญญาณของนาง หรือว่าเกิดจากพลังจากตัวนางเอง เพราะนางก็กรีดร้องอยู่ในใจเช่นกัน และดูเหมือนฉินอ๋องจะรีบปล่อยมือจากลำคอของนางอย่างตกใจ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้นางก็รีบหันมามองที่มือของตัวเอง ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นปานดอกบัวมาปรากฏอยู่บนข้อมือของนาง นี่มันเรื่องแปลกประหลาดอันใดกัน “เจ้าดูข้อมือของข้าสิ จู่ ๆ ก็มีรูปดอกบัวขึ้นมา แปลกประหลาดเกินไปแล้ว”

วิญญาณคุณหนูตัวร้าย จึงรีบลุกขึ้นมานั่งข้างหยางเฟินเยว่อย่างสนใจ “แปลกมากจริง ๆ มันคืออะไรกันนะ”

“ท่านพ่อข้าอยากทำอาหารไปแจกชาวบ้าน ที่ประสบภัยน้ำท่วมเจ้าค่ะ”

“เจ้าแน่ใจนะ” เขาเอ่ยถามเพื่อให้แน่ใจ หลังจากนางถูกโบย ดูเหมือนนิสัยของนางจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ราวกับเป็นคนละคน แต่ช่างเถอะเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

“แน่ใจเจ้าค่ะ ท่านพ่อช่วยให้คนเตรียมรถม้าให้ข้าทีเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไปทำอาหารก่อนเจ้าค่ะ ไฉ่หง ซูมี่ ไปช่วยข้าที่ครัว”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อมาถึงห้องครัวหยางเฟินเยว่ก็รีบตรวจดูของในครัวว่ามีอะไรบ้าง ก่อนจะรีบเอ่ยบอกบ่าวที่ทำงานประจำอยู่ในห้องครัว “พวกเจ้าหุงข้าวหลาย ๆ หม้อหน่อยเยอะ ๆ เลย ข้าจะเอาไปแจกชาวบ้านที่ประสบภัยน้ำท่วม”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ซูมี่ก่อเตาเพิ่ม”

“เจ้าค่ะ”

“ไฉ่หงนำรายการนี้ไปให้ลุงตู้”

“เจ้าค่ะ”

หยางเฟินเยว่สั่งงานทุกคนอย่างคล่องแคล่ว นางจะต้มไข่และทำข้าวผัดไปแจกทุกคน นางหันหอมใหญ่และมะเขือเทศ รอลุงตู้กลับมาจากไปซื้อของที่ตลาด ยามนี้ฝนยังตกไม่หยุด การเดินทางยิ่งลำบากมากขึ้น

นางหันไปมองดอกบัวที่ข้อมือ ที่จู่ ๆ ก็มาอยู่บนข้อมือของนางแปลกจริง ๆ หยางเฟินเยว่ลองใช้นิ้วสัมผัสไปที่ดอกบัวอย่างแผ่วเบา พอเงยหน้าขึ้นมานางถึงกับตกตะลึง

นี่มัน! ห้างที่นางมาซื้อของแล้วเกิดตึกถล่ม จากนั้นวิญญาณก็มาอยู่ในร่างนี้ แต่สภาพห้างในตอนนี้ยังคงปกติดี ภายในห้างไม่มีใครเลยสักคน

หรือว่า! ดอกบัวนี่จะเป็นประตูเชื่อมมิติ แต่ว่าห้างถล่มไปแล้วเหตุใดยังคงปกติดี เรื่องนั้นช่างมันเถอะสิ่งสำคัญตอนนี้คือ นางมีสิ่งมาช่วยเหลือผู้ประสบภัยแล้ว กรี๊ดด! ไม่อยากจะเชื่อเลย

หยางเฟินเยว่รีบหยิบตะกร้า แล้วตรงไปหยิบไข่ไก่ แต่ว่าทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น “ไข่ไก่ใบละ 1 อีแปะ เชิญหยิบตามสบายเจ้าค่ะ”

หยางเฟินเยว่ตาเบิกกว้าง นี่มันระบบร้านค้าหรือนี่ ของฟรีไม่มีในโลกจริง ๆ ถ้าเช่นนั้นก็ต้องออกจากมิติก่อน เพราะนางต้องไปหยิบเงิน

เมื่อกลับมาที่ห้องครัวอีกครั้ง นางก็เข้าไปในมิติพร้อมกับเงินในมือ นางหยิบไข่ทั้งหมด500ใบ เมื่อนางวางเงิน 1 ตำลึงบนที่จ่ายเงิน เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง

“รับเงิน 1 ตำลึง ราคาไข่ 500 อีแปะ เงินทอน 500 อีแปะ ขอบคุณที่ใช้บริการเจ้าค่ะ”

หยางเฟินเยว่ระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ ถึงแม้จะต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อไข่ แต่อย่างน้อยก็สะดวกกว่าต้องไปตลาดเอง อีกอย่างมีของมากมายที่นางอยากได้โดยที่ยุคนี้ไม่มี กรี๊ดด! ขอบคุณสวรรค์

นางขนไข่ไก่ออกมาวางสามสี่ครั้ง จากนั้นก็เข้าไปซื้ออย่างอื่นมาเพิ่ม หากนำกล่องใส่อาหารออกไปทุกคนจะตกใจหรือไม่นะ ช่างเถอะช่วยเหลือคนสำคัญกว่า