ไม่ไว้ใจข้าหรือ

นอกจากนางเป็นหญิงแพศยาไร้ยางอายยังพ่วงท้ายด้วยนางปีศาจด้วยเช่นนั้นรึฟังดูเป็นฉายาที่ตลกสิ้นดี แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้ นางถูกอบรมให้อยู่กับความเป็นจริง ทว่าเมื่อเจอกับตัวเองทำให้นางได้เปิดหูเปิดตากับความงมงายของจวนขุนนางใหญ่แห่งนี้

"เจ้าเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยรึ"

หลี่ชิงหยามีชื่อเสียงโด่งดังในเรื่องไม่ค่อยดีนักซึ่งนางก็เคยได้ยินมาบ้าง ไม่คิดว่าเหตุการณ์จริงจะเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังถูกหมายเอาชีวิตจากคนในจวน ซึ่งระยะหลังมานี้ดูเหมือนจะถี่ขึ้น ชีวิตสตรีอ่อนแอคนหนึ่งช่างจนตรอกจริง ๆ

ระหว่างที่เดินหาซือซือในที่สุดก็ได้พบซือซือเดินถือตะกร้ามาจากข้างนอก นางเห็นหลี่ชิงหยาเดินออกมาไกลจากเรือนก็ตกใจรีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา

"คุณหนู ออกมาไกลเกินไปแล้วเจ้าค่ะ หากฮูหยินทราบเรื่องเข้าจะเป็นอันตรายนะเจ้าคะ"

ซือซือพูดพลางมองซ้ายขวาเกรงว่าสิ่งที่นางกังวลจะเกิดขึ้นจริง หลี่ชิงหยาเพียงยิ้มบางบอกกับซือซือไม่เห็นท่าทางตื่นกลัวแสดงออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

"ข้ามาตามหาเจ้า มีเรื่องจะพูดด้วยมาทางนี้เถิด"

นางเดินนำหน้าพาอ้อมไปทางด้านหลังจวน ซือซือถือตะกร้าตามไปมองหน้ามองหลังยังไม่ไว้ใจง่าย ๆ ถึงนางจะทำงานในจวนนี้ไม่นานแต่ก็รู้ฤทธิ์เดชของพรรคพวกฮูหยินรองได้ดี ซึ่งหลี่ชิงหยาไม่มีทางรับมือได้แน่

"คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ อย่าเดินสะเปะสะปะถ้าหลงเข้าไปในเรือนคุณหนูรองละก็..."

ซือซือเคยได้ยินมาว่าหลี่ชิงหยาไม่เคยออกนอกเรือน ถ้าหลงทางขึ้นมาอาจจะมีปัญหาได้ ถึงนางจะมองเห็นความกล้าหาญอย่างชื่นชมทว่าในตอนนี้ไม่แน่ใจว่านางจะเก่งได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ ความไม่ไว้ใจก่อตัวขึ้นในใจซือซืออีกครั้ง นางก็ไม่แตกต่างจากคนอื่นที่เคยได้ฟังเรื่องข่าวลือของคุณหนูใหญ่ผู้นี้ ที่ล้วนแล้วแต่เป็นไปในทางไม่ดีมาตลอดจึงไม่น่าแปลกที่จะไม่เชื่อใจหลี่ชิงหยา

"ข้าไม่พาเจ้าไปก่อเรื่องหรอกน่า ไม่ไว้ใจข้าก็เก็บเอาไว้ก่อน ตอนนี้ข้ามีธุระต้องคุยกับเจ้า"

ต่อให้ซือซือพยายามเก็บอาการหลี่ชิงหยาก็รู้อยู่ดี มีใครบ้างอยากสุงสิงกับคนไร้ยางอายเช่นนางกัน

ทั้งคู่เดินมาถึงหลังจวนใกล้กับห้องที่หลี่ชิงหยาถูกขังเมื่อคราวก่อน นางหยุดยืนตรงนั้นและเริ่มพูดประเด็นสำคัญ

"เจ้าทำงานที่นี่มานานหรือยัง"

ก่อนรับคนเข้าทำงานเป็นคนสนิทนางจำเป็นต้องซักถามที่มาที่ไปให้ดีเสียก่อน ถึงจะเป็นลูกสาวของเซียวซือใช่ว่านิสัยใจคอจะคล้ายกัน

"หนึ่งปีแล้วเจ้าค่ะ"

ซือซือยืนนอบน้อมคอยตอบคำถาม

"เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นอย่างไร"

คำถามของหลี่ชิงหยาชวนให้กระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่านางต้องการคำตอบเช่นไร ให้ตอบว่าดีกรือไม่ดีถึงจะถูกใจนาง หลี่ชิงหยามองแววตาหลุกหลิกก้มลงต่ำของซือซือก็เข้าใจว่าคงถามตรงเกินไปและคำตอบที่นางได้ก็คงเหมือนกับคนอื่นที่ต้องการอยู่รอด

"พูดมาตามตรงเถิดข้ายอมรับได้"

ซือซือไม่เคยได้ยินเจ้านายในจวนพูดกับนางอย่างนี้ จะมีสักกี่คนที่รับฟังความคิดเห็นของทาสรับใช้เช่นนาง เสียงของพวกนางไม่เคยมีความหมายในชีวิตพบเจอแต่คำสั่งกับบทลงโทษ แล้วคุณหนูผู้นี้มีสิ่งใดแอบแฝงถึงได้กล่าวเช่นนี้ออกมา

"ข้า...ข้าไม่รู้อะไรมากเจ้าค่ะ"

นางรีบออกตัวอย่างนี้เอาไว้ก่อนหากเกิดเรื่องร้ายขึ้นอย่างน้อยคำพูดเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่คุ้มครองนางได้ หลี่ชิงหยาเหลียวมองรอบด้านจากนั้นจึงชวนซือซือไปที่เรือนของตนเอง

"ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไปทำความสะอาดเรือนให้ข้า"

ซือซือที่ยืนก้มหน้ามาตั้งแต่แรกเงยหน้าพรวดขึ้นมา คุณหนูใหญ่เป็นคนที่ถูกห้ามมีคนรับใช้ การที่นางทำเช่นนี้เท่ากับไม่คำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้อื่นหากเกิดเรื่องขึ้นจะทำอย่างไรได้ ทว่าซือซือก็เป็นเพียงเด็กรับใช้คนหนึ่งและอายุยังน้อยเมื่อเจ้านายสั่งนางก็ต้องทำตามแม้ในใจจะคัดค้านมากก็ตาม

หลี่ชิงหยาพาซือซือเดินลัดเลาะอย่างคล่องแคล่วหลบเลี่ยงเส้นทางผ่านเรือนอื่น ๆ มาได้โดยที่ไม่มีคนมองเห็น คนในจวนนี้หูตาสับปะรดหากนางไม่ฉุกคิดขึ้นมาก่อนคงดำเนินการลำบาก

"ข้าไม่ได้เตรียมตัวมาคุณหนูมีผ้าใช่หรือไม่เจ้าคะ"

ซือซือยังคงมึนงงถามออกไปซื่อ ๆ หลี่ชิงหยาส่ายหน้าพลางยิ้มบางออกมา นึกถึงตัวเองในเมื่อก่อนที่ไม่ค่อยแตกต่างกันมากนัก เพียงแต่ซือซือหลงเชื่อนางแต่นางหลงเชื่อคำหลอกลวงของผู้ชายคนหนึ่ง

"เรื่องที่ข้าจะพูดกับเจ้าข้ายังไม่ลืมจึงพามาพูดที่นี่จะสะดวกกว่า เจ้ายังไม่ตอบคำถามของข้าเอาแต่ถามไปเรื่อยเปื่อย คราวนี้ข้าจะรอฟังคำตอบจากเจ้า"

นางเดินไปที่เก้าอี้ไม้ตัวเก่ารอฟังคำตอบที่ถามออกไป ก่อนเดินมาที่เรือน ซือซือทำหน้าครุ่นคิดชั่วครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นวิตกกังวลอย่างเปิดเผย

"ท่านต้องการคำตอบว่าอะไรเจ้าคะ"

"พูดความจริงกับข้า"

เสียงหนักแน่นมีพลังทรงอำนาจของหลี่ชิงหยาทำให้เด็กสาวขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว

"ข้าคิดว่า...ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยเจ้าค่ะ ข้าต้องคอยระวังตัวแทบตลอดเวลา"

คำตอบพร้อมกับสายตาหวาดกลัวเผยออกมาชัดเจนช่วยให้เข้าใจบางอย่างได้ดี

"ถ้าเจ้าทำงานแล้วไม่มีความสุขอยากมาอยู่กับข้าหรือไม่ ทำงานกับข้าคนเดียวไม่ต้องเป็นทาสรับใช้คนทั้งจวนเหมือนทุกวันนี้"

คำพูดของหลี่ชิงหยาออกจะน่าหัวร่อไปสักหน่อยหากคนอื่นได้ฟัง แต่ซือซือกลับรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้เป็นอันมาก

"มารับใช้คุณหนูหรือเจ้าคะ ฮูหยินคงไม่ยอมเจ้าค่ะ หากไม่เห็นหน้าข้าคงให้พี่ลี่เจียวมาตามหาแล้วลงโทษข้าแน่นอนเจ้าค่ะ"

หลี่ชิงหยายิ้มให้ซือซือนางสัมผัสได้ว่าเป็นรอยยิ้มที่จริงใจกว่าที่เคยพบมาตั้งแต่มาอยู่ในจวนนี้

"ใครจะกล้าเล่า เจ้าไม่มั่นใจในตัวข้าแล้วหรือ คิดว่าข้าปกป้องเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่"

คำพูดของหลี่ชิงหยาเสียดแทงเข้าไปในใจของซือซือ ช่างเป็นคนพูดตรงเสียจริงไม่มีการอ้อมค้อมให้เสียเวลาหรือปล่อยให้นางได้เพ้อเจ้อเลยสักนิด ซือซือเพียงก้มหน้านิ่งไม่เอ่ยอะไรออกมานั่นเท่ากับเข้าใจได้แล้วว่าสิ่งที่หลี่ชิงหยาพูดเป็นความจริงทั้งหมด

"ไม่ต้องกลัวใครทั้งสิ้นอยู่กับข้าดีที่สุดแล้ว ข้ารับรองว่าจะไม่ปล่อยให้ใครมารังแกเจ้าได้ หากไม่แน่ใจเจ้ากลับไปคิดดูก่อนก็ได้ข้าไม่บังคับ"

หลังจากนั้นหลี่ชิงหยาก็เงียบลงไม่พูดเรื่องอื่นต่อ นางเข้าใจได้ว่าการโน้มน้าวให้คนที่รับข่าวลือด้านลบของนางมาตลอดจะเชื่อถือขึ้นมาเพียงฟังคำพูดไม่กี่ประโยคได้ หากไม่ได้ซือซือมาเป็นคนรับใช้ได้จริงนางคงต้องออกไปเสาะหาเอาข้างนอก

การจะมีใครสักคนมาเป็นพรรคพวกไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนาง ด้วยข่าวลือที่ถูกปล่อยออกไปมากมายในระยะเวลานับสิบปี เพราะฉะนั้นนางจึงไม่รีบร้อนในการคัดเลือกคนที่ไว้ใจได้ที่สุด หากให้บิดาเป็นคนเลือกมาให้ก็คงไม่พ้นคนในจวนนี้นอกจากไว้ใจไม่ได้นางอาจได้หอกข้างแคร่มาทดแทน

ในที่สุดถึงเวลาซือซือกลับไปที่บ้านครุ่นคิดอย่างเป็นกังวลตลอดเวลา เซียวซือสังเกตเห็นบุตรสาวของนางมีอาการผิดปกติไปจึงเอ่ยถามขึ้น

"เจ้าเป็นอะไรถึงได้นอนกระสับกระส่าย ทำให้ข้าพลอยนอนไม่หลับไปด้วย มีเรื่องไม่สบายใจอย่างนั้นรึ"

ในแต่ละวันนางไม่มีคนให้คำปรึกษามีเพียงเซียวซือคนเดียวจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เซียวซือจึงบอกนางว่า

"ไปดูแลคุณหนูใหญ่เถิด นางไม่มีใครอย่างน้อยก็อยู่เป็นเพื่อนกัน"

ซือซือนิ่งเงียบไปมองหน้ามารดาด้วยความเคลือบแคลงถึงที่สุด คุณหนูใหญ่มีชื่อเสียงร้ายกาจเป็นหญิงงามเมือง เป็นปีศาจในคราบมนุษย์ ถึงจะช่วยให้นางพ้นภัยจากคุณหนูรองก็ตามแต่เมื่อเทียบกับคำร่ำลือไปทั่วเมืองหลวงนับว่าเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น เซียวซือมองตาซือซือก็เข้าใจความหมายจึงอบรมนางต่อไป

"เจ้ากลัวสิ่งใดอยู่ เชื่อข่าวลือเช่นนั้นหรือ"

"แล้วท่านแม่ไม่เชื่อหรือ"

"นางน่าเห็นใจมากนะ หากเจ้าโตขึ้นอีกหน่อยมีความคิดลึกซึ้งกว่านี้เจ้าจะเข้าใจนาง การอยู่ใกล้ชิดนางจะทำให้เจ้าเห็นความจริง เชื่อแม่สิ"

แววตาของเซียวซือมีความมั่นใจในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนประกอบกับน้ำเสียงหนักแน่นที่ซือซือคลายความต่อต้านที่มีต่อหลี่ชิงหยาลงได้

"ข้าจะลองดูเจ้าค่ะ แต่ถ้าหากมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นจริงข้าจะลาออกไม่ไปทำงานที่จวนเสนาบดีอีก"

ซือซืออยู่ในวัยเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง เซียวซือพยักหน้าเข้าใจมองบุตรสาวอย่างใจเย็นไม่ขัดข้องและไม่ส่งเสริมใด ๆ

รุ่งเช้าซือซือไปที่เรือนของหลี่ชิงหยาตามคำแนะนำของมารดา นางเดินวนรอบด้านหน้าห้องไม่นานก็ตัดสินใจเคาะประตู

"ใครมาเคาะประตูแต่เช้า"

หลี่ชิงหยาตื่นแต่เช้าแล้วนางนั่งอ่านตำราที่ไปหยิบมาจากห้องอักษรแก้เหงาเมื่อมีเสียงดังขึ้นจึงปิดตำราและเดินไปเปิดประตู

"เซียวซือ มีเรื่องอะไรรึ"

เซียวซือสะพายห่อผ้ามาด้วย ลังเลครู่หนึ่งจึงตัดสินใจพูดออกมา

"ข้ามาทำงานเจ้าค่ะ ข้ารับปากเป็นคนรับใช้ของคุณหนูเจ้าค่ะ ท่านสั่งงานข้าได้เลยตั้งแต่ตอนนี้"

ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่หลี่ชิงหยามองออกไปด้านนอกรอบลานเรือนแล้วเอ่ยขึ้น

"เจ้าไปกินข้าวกินปลาก่อนเถิด พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นข้าก็ไม่รู้จะให้ทำอะไร เอาของเข้ามาเก็บข้างในก่อน"

"เจ้าค่ะ"