เข้าวังหลวง (1)

คำตอบของพระชายาทำให้พระพักตร์ขององค์ชายห้าบูดบึ้ง เขาเป็นโอรสในกุ้ยเฟย เพราะร่างกายอ่อนแอตอนที่ยังเยาว์ เมื่อให้กำเนิดเขา มารดาจึงประคบประหงมยิ่งนัก ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจตลอด จะมีก็เพียงเรื่องคู่ครอง ที่ต้องแต่งกับคนที่เหมาะสมอย่างคุณหนูสกุลลู่ กระนั้นสือมู่ก็ไม่ได้รักไม่ได้ชอบ

พระองค์ไม่ชอบสตรีป่าเถื่อน ทำตัวดุดันราวบุรุษ

เพราะเหตุนี้เองแม้ตั้งใจจะมาขอโทษที่เข้าใจผิด เมื่อถูกไล่ก็โกรธขึ้ง

“ข้าเพียงนำยาสมานแผลมาให้ แต่เจ้ากลับไล่ข้า ถ้าหากว่าไม่ต้องการจะโยนทิ้งก็เรื่องของเจ้า” พูดจบก็วางตลับยาเอาไว้ให้ โอสถจากองค์ชายห้าย่อมต้องเป็นของดี

ร่างสูงสะบัดอาภรณ์และเดินออกจากตำหนักไป

เขาคิดว่าอาจจะได้ยินเสียงเรียกเอ่ยรั้งของพระชายา ที่ไหนได้เขาหันหลังนางก็หันหลัง ความสัมพันธ์จากที่ก่อนหน้านี้คนหนึ่งวิ่งหนี คนหนึ่งไล่ตามได้หยุดลง เพราะคนที่ไล่ตาม ไม่คิดไล่ตามอีกต่อไป

ไม่รู้ทำไมหัวใจของผู้เป็นองค์ชายจึงเกร็งเครียด

เขาละล้าละลังคิดอยากจะกลับเข้าไปพูดคุยกับลู่รั่วซีอีกรอบให้รู้เรื่อง แต่เพราะไม่เคยง้องอนและคิดว่าเดี๋ยวผู้เป็นชายาก็คงจะหายโกรธ ประเดี๋ยวนางก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นฝ่ายที่ง้อเขา สือมู่จึงเลือกเดินจากไป

ไม่รู้เลยว่าการกระทำนี้จะยิ่งทำให้ทั้งสองคนไกลห่าง

วันต่อมา

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมีผู้ร่วมอยู่ในเหตุการณ์เป็นจำนวนมาก ทำให้ไม่อาจจะปิดบังหรือหลบเลี่ยงคำวิจารณ์ได้ ชีวิตก่อนคนที่ถูกต่อว่าเป็นลู่รั่วซี นอกจากจะเป็นสตรีแข็งกระด้างยังใจแคบ แต่ตอนนี้คนที่ถูกต่อว่ากลับเป็นสนมตงอิงและองค์ชายห้า

หลายคนเห็นสมควรเรื่องที่พระองค์ลงโทษพระสนมอย่างเด็ดขาด เพียงแต่ก็มีคำพูดที่ว่าพระองค์หูเบาเชื่อข้ารับใช้ของสนมมากกว่าชายาเอกหลุดออกมา

นี่เป็นคำกล่าวที่หนักหนามาก เชื้อพระวงศ์หลงในคำพูดของสนม ลุ่มหลงในสตรี แต่เดิมชื่อเสียงขององค์ชายห้าก็ไม่ได้ดีเมื่อเทียบเคียงกับองค์ชายพระองค์อื่นที่โดดเด่นด้านยกทัพจับศึก

จนเมื่อเกิดโรคระบาด องค์ชายห้าที่มีความรู้ด้านการแพทย์ถึงได้มีคนนับหน้าถือตา เพียงคืนเดียวชื่อเสียงก็กลับมามัวหมองอีกครั้ง เพราะเหตุนี้เององค์ชายห้ากับพระชายาจึงถูกตามให้มาเข้าเฝ้า

ภายในรถม้า สองร่างนั่งเคียงข้างอย่างเงียบงัน

ปกติลู่รั่วซีมักจะชวนสือมู่พูดคุย แต่ตอนนี้ไม่แม้จะมองหน้า ผู้เป็นองค์ชายกระฟัดกระเฟียดแล้วกระฟัดกระเฟียดอีก ก็ยังทำให้พระชายาหันมาสนใจไม่ได้

แล้วเขาต้องง้อนางหรืออย่างไร คิดได้ว่าไม่จำเป็น เมื่อนางไม่พูดเขาก็ไม่พูด นางหันหน้าหนีเขาก็หันหน้าหนี กลายเป็นทั้งสองพระองค์หันหน้าไปคนละทาง บรรยากาศในรถม้าย่ำแย่มาก

แต่แม่ทัพหญิงย่อมมีความอดทนกว่า เป็นองค์ชายห้าที่หันกลับมามองพระชายาตนอยู่หลายครั้ง เผื่อว่านางจะแอบมองเขาตอนที่เผลอ แต่ไม่ว่าจะมองไปเพียงใด ลู่รั่วซีก็ไม่เคยหันหน้ากลับมาเลย

นี่ยิ่งทำให้สือมู่ไม่พอใจ ใบหน้าที่หงิกงออยู่แล้วยิ่งตึงเปรี๊ยะ

“เจ้าจะหันหน้าหนีข้าจนคอเคล็ดเลยหรืออย่างไร”

พูดได้ว่าเป็นครั้งแรกที่สือมู่ชวนลู่รั่วซีคุย หรือจะพูดว่าชวนทะเลาะก็ได้ กระนั้นผู้เป็นชายาก็ไม่ได้หันมามององค์ชาย การกระทำนี้ไม่สมควรยิ่งนัก ทั้งในฐานะพระชายาและฐานะภรรยา แต่ลู่รั่วซีไม่สนใจ

หากเขาอยากจะลงโทษก็ลงโทษเลย นางไม่กลัว

“รั่วซี ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ!” เพราะนางเอาแต่นั่งเงียบ คนเอาแต่ใจหรือจะทนได้ เขาโวยวาย

“หม่อมฉันได้ยินเพคะ”

ในที่สุดคนที่มองเมินไปด้านนอก ก็ยอมหันกลับมา

“ได้ยินแล้วทำไมไม่ตอบ”

“ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรเพคะ”

“ตอบอะไรก็ได้ ถ้าข้าพูดด้วยเจ้าก็ต้องตอบ”

“เพคะ”

ทั้งที่ตอบรับกลับเฉยเมย คำพูดสั้น ๆ ยิ่งทำให้สือมู่อึดอัดใจ เขารับมือกับความเย็นชาของลู่รั่วซีไม่ได้

“หากโกรธก็พูดว่าโกรธ อย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ ข้าไม่ชอบ”

“พระองค์ก็ไม่เคยชอบหม่อมฉันอยู่แล้ว ไม่ว่าหม่อมฉันจะมองพระองค์ด้วยความรักหรือเกลียดชังมันก็คงไม่ต่างกัน”