พระชายาโกรธ (2)

“ถวายบังคมองค์ชายห้า”

“นางเป็นอย่างไรบ้าง” นางที่ว่าจะเป็นใคร หากไม่ใช่พระชายาลู่

“บาดแผลที่ฝ่ามือลึกนัก คิดว่าคงใช้เวลาราวหนึ่งเดือนจึงจะหายสนิท และคงทิ้งร่องรอยไว้ ระหว่างนี้กระหม่อมจะเดินทางมาทำแผลให้พระชายาทุกวันจนกว่าจะหายดี”

“ไม่ต้องมา แผลที่มือนางข้าจะทำให้เอง”

องค์ชายห้าไม่เก่งวรยุทธ์ แต่มีความรู้วิชาแพทย์ที่โดดเด่น ท่านหมอชราจึงไม่แปลกใจอันใดหากเขาอยากจะทำแผลให้ผู้เป็นชายาเอง อย่างไรแค่ทำแผลไม่ใช่เรื่องหนักหนาไม่มีอะไรต้องกังวล แต่จากข่าวลือที่ได้ยินมา องค์ชายห้าไม่โปรดปรานพระชายาเท่าไรนัก แต่ถ้าไม่โปรดปรานจะใส่ใจถึงเพียงนี้หรือ คนเรานี่เชื่อข่าวลือไม่ได้จริง ๆ

เฉินซ่งสั่นศีรษะเล็กน้อยขับไล่ความคิดก่อนจะเดินทางกลับจวน โดยที่มีเย่เหลียงคอยคุ้มกันดูแลความปลอดภัย

ภายในตำหนักอวี้หรง ลู่รั่วซีได้ยินทุกอย่าง ถามว่าดีใจหรือไม่ที่พระสวามีใส่พระทัย ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงดีใจมากที่เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงเป็นใย แต่นางในตอนนี้ไม่สามารถบอกความรู้สึกของตัวเองได้เลย

สือมู่เคยเป็นทุกอย่างสำหรับลู่รั่วซี นางตกหลุมรักเขา เพราะว่าเขาอ่อนโยน ใจดี เคยทำแผลให้นางตอนเด็ก ก็ไม่คิดว่าคนที่เคยทำแผลให้ จะเป็นคนที่สร้างบาดแผลให้กับนางในวันนี้เช่นกัน

ทั้งทางร่างกายและทางจิตใจ

หากแก้ไขความเข้าใจผิดไม่ได้ เขาจะลงโทษนางต่อหน้าธารกำนัล ชื่อเสียงของพระชายาจะป่นปี้เสียหาย ถูกมองว่าใจร้ายหวงแหนสวามีจนมีเรื่องมีราวใหญ่โต

นางในตอนนั้นเลือกจะปล่อยผ่านไม่สนใจ อย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องจริง แต่อีกไม่นานก็จะเกิดเรื่องที่จะตอกย้ำความร้ายกาจของนางขึ้นอีก และเขาจะปกป้องคนอื่นเช่นเดิม

สือมู่ไม่เคยฟังความจากปากของลู่รั่วซี เขามองว่านางชอบใช้กำลังป่าเถื่อนรุนแรง ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเอกของเขา หากไม่ใช่เพราะเป็นคุณหนูสกุลลู่คิดหรือว่าจะได้แต่งงานเข้าวังองค์ชาย

จนแล้วจนรอดแต่งงานกันแล้วแม้จะมองในทางที่ดีก็ไม่เคย อุตส่าห์ได้ชีวิตกลับมาอีกครั้งก่อนที่นางจะถลำลึกคิดว่าควรพอสักที หาไม่แล้วถ้าอีกหนึ่งปีข้างหน้านางต้องตายอีกครั้ง เมื่อไปพบบรรพชนสกุลลู่ พวกเขาจะได้ไม่ต้องอับอายที่มีลูกหลานโง่เขลา หลงบุรุษจนหน้ามืดตามัว

กึก

เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ทำให้ต้องเงยหน้ามอง

แม้จะได้ยินสิ่งที่องค์ชายห้าพูดกับท่านหมอ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาหา

“องค์ชายห้ามีธุระอะไรกับหม่อมฉันหรือเพคะ”

หากเป็นก่อนหน้านี้ ถ้าเขามาหาลู่รั่วซีคงยิ้มกว้างจนหน้าบาน แต่ตอนนี้ท่าทางของนางนั้นเย็นชาห่างเหิน แม้รอยยิ้มก็ไม่มีให้ เหล่าทหารที่ค่ายอุดรอาจจะชินกับแม่ทัพหญิงที่ไร้รอยยิ้ม แต่ผู้เป็นองค์ชายไม่ชิน

“หากไม่มีธุระข้ามาไม่ได้หรือ”

“เพคะ เพราะก่อนหน้านี้หากไม่จำเป็นพระองค์ไม่มีทางเสด็จมาที่นี่” แต่งงานหนึ่งเดือนเป็นครั้งแรกที่เขามาเหยียบที่ตำหนักอวี้หรง

สือมู่สะอึก เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดคุยกับลู่รั่วซีอย่างไร

“เจ้าโกรธข้า?”

“แล้วหม่อมฉันต้องรู้สึกขอบคุณหรือเพคะ”

ลู่รั่วซีเป็นคนแข็งกระด้าง เพราะเติบโตมาในกองทัพท่ามกลางบุรุษมากมาย นางห้าวหาญ ดุดัน คนเดียวที่หญิงสาวยอมอ่อนข้อให้มีเพียงเขา แต่ตอนนี้คนที่ไม่ว่าเมื่อไรก็อ่อนโยนเสมอ กลับตอบกลับมาอย่างราบเรียบเย็นชา

สือมู่ยืนนิ่ง ยอมรับว่าเขาทำตัวไม่ถูกจริง ๆ

“วันนี้มีเรื่องมากมาย หม่อมฉันอยากพักแล้ว รบกวนองค์ชายเสด็จกลับตำหนักจวินหรงเถิด”

“ไล่ข้าหรือ”

“เพคะ”

ลู่รั่วซีไม่มีเรื่องอะไรต้องพูดแล้ว ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาไม่คิดที่จะรับฟังเอง