FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 12
Último capítulo
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 264
ค่ำคืนนี้ ตลอดจนหลายปีที่ผ่านมา ล้วนเป็นนางที่เต็มใจเองทั้งสิ้นนางมิได้นึกเสียใจแม้แต่น้อยภายภาคหน้า นางกับเขาจะตัดขาดความสัมพันธ์กันอย่างสิ้นเชิงจ้าวหยวนเช่อ ลากันเพียงเท่านี้จ้าวหยวนเช่อจุมพิตลงบนหน้าผากนางแผ่วเบา คล้ายทะนุถนอมและเวทนารักใคร่ ประหนึ่งคอยปกป้องดูแลนางอย่างดีเขานั่งลงข้างเตียง ยื่นมือออกไปโอบกอดนาง“ท่านจะทำอันใด?”เจียงโย่วหนิงใช้มือข้างหนึ่งดันแผงอกกำยำอุ่นร้อนของเขาไว้“อาบน้ำให้เจ้า”จ้าวหยวนเช่อตอบนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ท่านรีบไปเถิด ประเดี๋ยวข้าจะอาบน้ำเอง”เจียงโย่วหนิงดิ้นรนขัดขืนความปวดเมื่อยบริเวณช่วงเอวทำให้นางอดมิได้ที่จะส่งเสียงครางออกมาเขานับว่าใส่ใจ ทว่านางมิได้ต้องการ“มิใช่บอกว่าหมดเรี่ยวแรงแล้วหรือ?”จ้าวหยวนเช่อไม่ยอมปล่อยมือ“ข้าพักสักประเดี๋ยวก็หายแล้ว ท่านรีบไปเถิด ยังต้องผลัดเปลี่ยนชุดมงคล อย่าให้เสียฤกษ์ยาม หากฝ่าบาทและหวยหนานอ๋องเอาผิดลงมาคงไม่ค่อยดีนัก”เจียงโย่วหนิงดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขา“เช่นนั้นเจ้าก็พักสักประเดี๋ยว”จ้าวหยวนเช่อตามใจนาง แล้วจึงลงจากเตียงเจียงโย่วหนิงคลำหาสะเปะสะปะเพื่อดึงผ้าห่มมาคลุมกายลวก ๆ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 263
ท่อนแขนเรียวของนางโอบรอบลำคอของเขาการเคลื่อนไหวของจ้าวหยวนเช่อที่กำลังขบเม้มริมฝีปากนางชะงักไปชั่วครู่นางยินยอมหรือ? นางยินยอม!วินาทีต่อมา รสจูบของเขาก็ดุดันเร่าร้อนยิ่งขึ้นชุดยาวสีครามของเขา และกระโปรงสีรากบัวของนางร่วงหล่นลงบนพื้น เสื้อตัวในสีขาวงาช้างพัวพันกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของเขาหรือของนางเขาเอนกายนางลงบนผ้าห่มผืนงาม ก้มมองนางด้วยหางตาที่แดงก่ำ ใบหูและลำคอล้วนแดงซ่านไปหมดท่อนแขนที่ยันอยู่ข้างกายนางปูดโปนด้วยเส้นเลือด เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านใบหน้างดงามของนางแดงระเรื่อดั่งคนเมามาย ขนตาที่ยาวงอนหลุบต่ำ แววตาปรือปรอยคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่น นางเบือนหน้าหนี มิกล้าสบตาเขา“ตะเกียง...”น้ำเสียงของนางแผ่วเบาอ่อนหวาน ดั่งน้ำผึ้งที่ละลาย เจือด้วยเสียงหอบหายใจแผ่ว ๆ ราวกับตะขอเล็ก ๆ ที่เกี่ยวตวัดจิตใจคนให้สั่นไหวจ้าวหยวนเช่อสะบัดมือเพียงครั้งเดียวบังเกิดเสียง “ฟึ่บ” เบา ๆ เทียนบนเชิงเทียนก็ดับลงจนหมดสิ้นความมืดมิดอันหนักอึ้งทาบทับลงมาในบัดดล แนบชิดกับนางอย่างแน่วแน่นางหดเอวเข้าหากันด้วยความหวาดกลัวมันจะต้องเจ็บประสบการณ์ในคราวก่อนยังคงทำให้นางหวาดหวั่นอยู่ในใจ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 262
“ตกลง”เจียงโย่วหนิงมองดูนางอยู่ครู่ใหญ่ จึงพยักหน้าพานางไปด้วยก่อน อย่างน้อยก็เพื่อรั้งตัวนางไว้เรื่องราวหลังจากนี้ ค่อยว่ากันอีกทียามดึกสงัด ท้องฟ้ามืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างแม้แต่น้อย“ไปกันเถิด”เจียงโย่วหนิงกอดเตาพกไว้ในอก เดินนำออกจากห้องไปก่อนยามนี้ จ้าวหยวนเช่อน่าจะเข้านอนแล้วนางจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องพะวงอีกฟู่อวี้ขานรับคำหนึ่ง แล้วเดินตามออกไป“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว จะไปที่ใดหรือ?”จ้าวหยวนเช่อเดินเข้ามาในลานเรือนพอดี น้ำเสียงเจือความอ่อนโยนอย่างที่หาได้ยากแสงโคมไฟสีเหลืองนวลสาดส่องกระทบร่าง เงาของบุรุษผู้สูงใหญ่ผ่าเผยราวกับถูกฉาบด้วยแสงอันอบอุ่นเจียงโย่วหนิงสะดุ้งตกใจ สองมือบีบเตาพกแน่นจนชะงักฝีเท้า ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นกลัวเวลาเช่นนี้ เขามิใช่ควรจะเข้านอนแล้วหรอกหรือ? เหตุใดจึงมาหานางได้เมื่อฟู่อวี้เห็นสถานการณ์ จึงรีบล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบจ้าวหยวนเช่อทอดสายตาเป็นประกายมองนาง ราวกับมีดวงดารานับหมื่นพันโอบล้อมตัวนางไว้เจียงโย่วหนิงหัวใจเต้นรัวแรง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ“คิดจะไปหาข้าใช่หรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อยื่นมือออกไปรวบตัวนางเข้ามากอด
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 261
นี่มิใช่สิ่งที่นางปรารถนาจะพบเห็นในมือนางมีเงินอยู่สองร้อยกว่าตำลึง ส่วนที่เหลือเป็นเงินที่เซี่ยหวยอวี่ให้ยืม นางจำต้องหาวิธีคืนให้จงได้ขอเพียงแม่นางเซี่ยให้ยืมสักหนึ่งพันตำลึง ไม่ว่านางจะพาอู๋มามาไปที่ใดล้วนมีเงินทองจับจ่ายใช้สอยเหลือเฟือสำหรับโรงรับจำนำนั้น รอให้นางพบบุรุษที่เหมาะสม พอถึงยามแต่งงานค่อยนำกลับคืนมาก็ย่อมได้แม้ว่าไม่มีผู้ใดเหมาะสม ก็ยังสามารถจ่ายเงินจ้างคนมาแต่งงานด้วย นำโรงรับจำนำกลับมาแล้วค่อยหย่าร้างก็ยังได้นางมองแม่นางเซี่ย ในใจบังเกิดความกระวนกระวายอยู่บ้างหากมิใช่เพราะรู้ว่าตนเองมีโรงรับจำนำอยู่หนึ่งแห่ง ไม่ว่าอย่างไรนางก็คงมิกล้าเอ่ยปากกับแม่นางเซี่ยเป็นแน่แม่นางเซี่ยรู้ตื้นลึกหนาบางของนางดี คงจะไม่ปฏิเสธหรอกกระมังแม่นางเซี่ยทอดสายตามองนางพลางแย้มยิ้ม“ข้าให้ดอกเบี้ยได้นะเจ้าคะ”เจียงโย่วหนิงรีบเอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ไม่จำเป็นหรอก” แม่นางเซี่ยล้วงตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงเบื้องหน้านาง “นี่คือเงินห้าพันตำลึง แม่นางเจียงแต่งงานเมื่อใดก็อย่าลืมคืนข้าก็พอ”ตราบใดที่โรงรับจำนำเป่าซิงยังอยู่ เจียงโย่วหนิงย่อมไม่ขาดเงินก้อนนี้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 260
“ถูกต้อง”แม่นางเซี่ยพยักหน้า“ข้าอยากรู้ว่า โรงรับจำนำเป่าซิงควรจะเป็นของข้าใช่หรือไม่?”เจียงโย่วหนิงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตามตรงแม่นางเซี่ยย่อมต้องรู้ตื้นลึกหนาบางทั้งหมด“ควรจะกล่าวเช่นนั้น” แม่นางเซี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “คำไหว้วานที่ข้าได้รับมาก็คือ ยามที่แม่นางแต่งงาน ฮูหยินกั๋วกงจะต้องมอบโรงรับจำนำให้เป็นสินเดิมติดตัวท่านไป”“เป็นท่านพ่อท่านแม่ของข้าที่ไหว้วานท่านหรือ? พวกเขาอยู่ที่ใด? เหตุใดจึงไม่ต้องการข้า?”เจียงโย่วหนิงตื่นเต้นอยู่บ้าง จึงถามข้อสงสัยในใจออกไปรวดเดียวมือทั้งสองข้างใต้โต๊ะของนางกำแน่นขึ้นไปอีกชาติกำเนิดของนางอยู่ตรงหน้านี้แล้ว อีกไม่ช้าก็จะได้รู้ถึงฐานะของท่านพ่อท่านแม่ และรู้ว่าเหตุใดตนเองจึงถูกทิ้งไว้ที่จวนเจิ้นกั๋วกง“แม่นางเจียง ข้าเข้าใจดีว่าท่านอยากรู้ชาติกำเนิดของตนเองเพียงไร” แม่นางเซี่ยทอดมองนางด้วยความเห็นใจ “ทว่าเรื่องนี้ข้าไม่รู้จริง ๆ สมาคมการค้าของพวกเรารับเพียงคำไหว้วาน มีหน้าที่ดูแลเรื่องที่ผู้ว่าจ้างสั่งความมา ข้าบังเอิญรับผิดชอบโรงรับจำนำเป่าซิง ไม่เคยพบหน้าผู้ว่าจ้าง จึงไม่รู้เรื่องราวที่ท่านถามมาเหล่านี้”“ท่า
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 259
ยามนี้นางเพียงต้องการช่วยบุตรชายออกมา จึงยอมบอกเล่าทุกสิ่งที่ตนรู้จนหมดสิ้นเจียงโย่วหนิงได้ฟังเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นต้องรู้ก่อนว่า นางหานมิได้มีเพียงโรงรับจำนำแห่งนี้ร้านเดียว ยังมีร้านค้าอื่นอีกเจ็ดแปดแห่ง เมื่อรวมกันแล้วกำไรในหนึ่งปีก็นับว่ามากมายมหาศาลทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสินทรัพย์ส่วนตัวของนางหาน มิได้นับรวมในบัญชีของจวนเจิ้นกั๋วกงอีกทั้งหลายปีมานี้จวนเจิ้นกั๋วกงก็มิได้จัดงานอันใดที่จำต้องใช้เงินทองเป็นพิเศษแต่ละปีมีรายรับมากมายถึงเพียงนั้น เงินของนางหานกลับยังไม่พอใช้อีกหรือ? เงินมากมายปานนั้น ถูกนำไปใช้จ่ายที่ใดหมดกัน?หากนางคิดจะทวงเงินของตนคืน นางหานจะมิใช่ไม่มีให้หรอกหรือ?“ในนามของนางหานยังมีร้านค้าอื่นที่อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมการค้าจิ่นซิ่วอีกหรือไม่?”ชิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยคเจียงโย่วหนิงได้ยินคำถามนั้นก็ราวกับตื่นรู้ในทันทีไฉนนางถึงคิดไม่ถึงกัน? ในเมื่อโรงรับจำนำเป็นของนาง เช่นนั้นร้านค้าอื่น ๆ ในนามของนางหานจะเป็นของนางด้วยหรือไม่?ช่างน่าละอายใจนักจ้าวหยวนเช่อสั่งสอนนางมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ แต่นางกลับยังสู้ผู้ใต้บังคับบัญชาธร
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 2
“ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
Você também pode gostar
เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน114.2K visualizaçõesบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว80.1K visualizaçõesอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน58.2K visualizaçõesยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น274.6K visualizaçõesGodly chef เกิดใหม่เป็นแม่ (เคย) ใจร้ายในยุคจีน 80
หม่าไห่เจิน94 visualizaçõesสตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด
PANYAPON24 visualizaçõesเกิดใหม่มาอยู่ในร่างชายสติไม่ดี ยุค 70
มังกรเครา229 visualizaçõesบันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ
Kanpiman98 visualizações
