تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 227
أحدث فصل
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 228
นางไม่เพียงกังวลว่านางหานจะย้อนกลับมา ทว่ายังเกรงจะพบพานคนคุ้นเคยจนยากจะอธิบายจ้าวหยวนเช่อประคองใบหน้านางให้หันมาหาตน พลางช่วยจัดปอยผมที่ข้างแก้มให้เข้าที่ ครั้นเห็นนางชะเง้อชะแง้มองด้วยท่าทางมีชีวิตชีวา นัยน์ตาที่ดำขลับพลันปรากฏรอยยิ้มพาดผ่าน“นายท่าน”มีคนผู้หนึ่งเดินมาจากเบื้องหน้าเจียงโย่วหนิงรีบดึงผ้าโปร่งลงมาปิดบังใบหน้าตามสัญชาตญาณ“อย่ากลัวไปเลย เป็นชิงเจี้ยน”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยปลอบขวัญนางเจียงโย่วหนิงทอดสายตามองไป ก็พบว่าเป็นชิงเจี้ยนจริง ๆ ในมือของเขายังหิ้วกล่องอาหารใบเล็กมาด้วยชิงเจี้ยนเดินเข้ามาใกล้ คารวะพวกเขาก่อนคราหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็กออกจากกล่องอาหาร แล้วส่งให้จ้าวหยวนเช่อด้วยสองมือรอจนจ้าวหยวนเช่อรับไปแล้ว เขาจึงก้มหน้าถอยออกไปเจียงโย่วหนิงชะโงกมองเข้าไปในถ้วยใบนั้นขนมหยวนเซียวเนื้อนุ่มนิ่มอวบอ้วนสี่ลูกนอนเบียดกันอยู่ในถ้วย ควันร้อนกรุ่นลอยล่อง คล้ายจะมีกลิ่นหอมหวานโชยออกมาเทศกาลหยวนเซียวต้องกินขนมหยวนเซียว นี่คือธรรมเนียมปฏิบัตินางอดมิได้ที่จะกลืนน้ำลาย ตั้งแต่ออกจากเรือนตอนย่ำค่ำจนถึงยามนี้ เพิ่งจะได้กินถังหูลู่ไปเพีย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 227
จ้าวเชียนหัวเบะปาก ในใจรู้สึกริษยาปูตัวนั้นนางยังมิได้ลิ้มรส จวบจนบัดนี้นางก็ยังคงนึกถึงไม่คลาย วันนี้เขายังจะมอบโคมรูปปูให้นางอีก สตรีผู้นั้นดีแต่คอยแย่งชิงของดีของนางไป“เจ้าล่วงรู้ได้อย่างไรว่านางเป็นคนกินปู?”นางหานอดมิได้ที่จะขมวดคิ้วมองนาง“ข้าไปที่เรือนของพี่ใหญ่จึงได้เห็นมาเจ้าค่ะ” จ้าวเชียนหัวเอ่ย “ครานั้น พี่ใหญ่ถึงกับพานางกลับไปพักอยู่ที่เรือนอวี้ชิงด้วยซ้ำ”“เรื่องเกิดขึ้นเมื่อใดกัน เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้?”นางหานฟังแล้วโทสะพลุ่งพล่านดังไฟสุมจ้าวหยวนเช่อเหตุใดจึงได้เลอะเลือนถึงเพียงนี้? สตรีผู้หนึ่งต่อให้ดีงามเพียงไรจะดีได้สักแค่ไหนเชียว? ก็เป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง เลี้ยงดูทิ้งขว้างประการใดก็ย่อมได้ ไฉนเลยจึงคุ้มค่าให้ต้องทะนุถนอมประคองไว้กลางฝ่ามือถึงเพียงนี้?“ครานั้นข้าก็คิดจะบอกกล่าวแก่ท่านแม่ ทว่าภายหลังกลับลืมเลือนไป” จ้าวเชียนหัวแค่นเสียง “ถึงอย่างไร สตรีผู้นั้นทำให้พี่ใหญ่ลุ่มหลงได้ถึงเพียงนี้ ย่อมมิใช่คนดีอะไรเป็นแน่”หากไม่มีสตรีผู้นั้น ของดีเหล่านี้ของพี่ใหญ่จะไม่ตกเป็นของนางทั้งหมดหรอกหรือ?สตรีผู้นั้นช่างน่ารังเกียจเฉกเช่นเดียวกับเจีย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 226
“อวี้เหิง เจ้ามานี่...”นางหานคิดจะดึงจ้าวหยวนเช่อไปพูดคุยที่ด้านข้าง“โคมปูอันนี้ ข้าก็เล็งไว้ก่อนหน้านี้เหมือนกัน คิดไม่ถึงเลยว่า...”ส่วนจ้าวเชียนหัวนั้นเอาแต่จ้องมองเจียงโย่วหนิง แววตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้นางอยากรู้เหลือเกินว่าภรรยานอกสมรสของพี่ใหญ่ผู้นี้ จะมีรูปโฉมงดงามปานใดกัน ถึงกับทำให้คนเคร่งครัดในกฎระเบียบอย่างพี่ใหญ่ละทิ้งสายตาผู้คน แล้วประคับประคองไว้กลางฝ่ามือทะนุถนอมถึงเพียงนี้?เจียงโย่วหนิงคว้ามือของจ้าวหยวนเช่อเอาไว้ แล้วสอดประสานสิบนิ้วยามนี้นางหวาดกลัวเหลือเกินว่าเขาจะปล่อยมือนาง ไม่กล้าเผชิญหน้ากับจ้าวเชียนหัวตามลำพังจริง ๆด้วยนิสัยของจ้าวเชียนหัว ขอเพียงจ้าวหยวนเช่อเดินจากไป นางย่อมต้องถอดหมวกคลุมหน้าของอีกฝ่ายเพื่อดูให้แน่ชัดเป็นแน่ไม่กล้าคิดเลยว่าหากจ้าวเชียนหัวพบว่าคนใต้หมวกคลุมหน้าคือนาง สถานการณ์จะวุ่นวายโกลาหลเพียงใด“ท่านแม่มีคำพูดใดก็กล่าวมาตามตรงเถิด”จ้าวหยวนเช่อกุมมือที่ชื้นเหงื่อของเจียงโย่วหนิงไว้แน่น บีบเบา ๆ คล้ายดั่งจะปลอบประโลมหัวใจของเจียงโย่วหนิงเต้นระรัว ปลายจมูกเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อนางหานยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม พินิจพิเคราะห์นางอยู่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 225
เจียงโย่วหนิงปรายตามองเนื้อผ้าของเสื้อคลุมตัวนี้ดูประหลาดนัก มีผ้าหลากหลายชนิด ทั้งยังเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยขนาดไม่เท่ากัน คล้ายนำมาเย็บปะติดปะต่อ ทว่าฝีมือการตัดเย็บกลับประณีตบรรจงยิ่งนัก ดูไม่เข้ากับเนื้อผ้าเอาเสียเลยจ้าวหยวนเช่อมิได้อธิบายอันใด เขาหยิบหมวกคลุมหน้าประดับผ้าโปร่งบางอีกใบขึ้นมาสวมลงบนศีรษะของนาง“หากกลัวผู้อื่นมาพบเห็นถึงเพียงนี้ มิสู้ปล่อยข้ากลับไปเถิด”เจียงโย่วหนิงมองลอดหมวกคลุมหน้าไปยังเขาผ้าโปร่งบางบดบังสายตาไปกึ่งหนึ่ง ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดของเขาดูเลือนรางไปบ้างนางจึงมิได้หวาดกลัวเขาเท่าใดนักแล้ว“เช่นนั้นก็ถอดออกดีหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อหันกลับมามองนางเจียงโย่วหนิงรีบก้มหน้าลงทันที พลางเม้มปากแน่นมิเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีกนางหวาดกลัวการถูกผู้อื่นพบเห็นยิ่งกว่าเขาเสียอีกสุดท้ายจ้าวหยวนเช่อก็หยิบโคมไฟออกมาหนึ่งดวง ก่อนจะยัดก้านไม้เล็ก ๆ สำหรับถือโคมใส่มือนางเจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะมองลอดช่องว่างของหมวกคลุมหน้าเพื่อพินิจโคมไฟดวงนั้นมันคือโคมไฟรูปปูตัวใหญ่สีแดงสดกระดองปูดูสมจริงราวกับมีชีวิต ก้ามปูยังขยับไปมาได้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางชูก้ามอ้าปากร
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 224
ชิงหลิวอธิบายด้วยความรู้สึกผิดเรื่องที่นายท่านเพิ่งกระทำลงไปกลางตลาดเมื่อครู่ เขายังมิกล้ามองแล้วคุณหนูจะไม่โกรธได้อย่างไร?ทว่า นายท่านเองก็คงจะโกรธมากเช่นกัน ในเมื่อโคมไฟนั่นใต้เท้าตู้เป็นผู้มอบให้คุณหนูแถมคุณหนูยังอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมปล่อยมือนายท่านไม่โกรธถึงจะแปลก“เจ้าหยุดรถเดี๋ยวนี้!”เจียงโย่วหนิงเกิดความขุ่นเคืองในใจ จึงเอ่ยปากสั่งเขาจ้าวหยวนเช่อเพิ่งจะแย่งโคมดอกบัวของนางไปเอาใจซูอวิ๋นชิง ยามนี้กลับให้คนพานางไปที่ตลาดอีกไปทำสิ่งใดกัน?ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใด นางก็ไม่ไปเด็ดขาด!“คุณหนู ท่านอย่าโกรธเลยขอรับ ข้าไม่รู้เรื่องอันใด เป็นเพียงผู้รับใช้ทำตามคำสั่ง ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย...”ชิงหลิวร้องขอความเห็นใจไปพลาง เร่งม้าให้วิ่งเร็วขึ้นไปพลางในใจของเจียงโย่วหนิงยิ่งขุ่นเคืองนัก นางลุกขึ้นชะโงกหน้ามองเบื้องล่าง ก้าวเท้าออกจากรถม้าแล้วกระโดดลงไปยามนี้มาถึงบริเวณที่มีผู้คนสัญจรพลุกพล่าน รถม้าจึงวิ่งไม่เร็วนักนางกระโดดลงไปย่อมไม่เป็นอันตรายจ้าวหยวนเช่อเห็นนางเป็นสิ่งของไร้ค่าอันใดกัน ถึงได้ทำตามอำเภอใจ นึกอยากรังแกก็รังแก นึกอยากให้มาตลาดก็บังคับให้มาแต่นางไม่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 223
แผ่นหลังบอบบางแลดูอ้างว้างน่าเวทนา ราวกับสูญเสียที่พึ่งพิงไปในชั่วพริบตา ถูกสูบเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณไปจนสิ้น“พี่หญิงเจียง...”จ้าวเยว่ไป๋รีบวิ่งตามไป ก่อนจะหันขวับกลับมาแอบถลึงตาใส่ซูอวิ๋นชิงและพี่ใหญ่ของตนเองซูอวิ๋นชิงช่างร้ายกาจนัก พี่ใหญ่ก็เลวทราม! ภายนอกร่ำลือกันว่าพี่ใหญ่เป็นผู้ที่เที่ยงธรรมที่สุดในเมืองหลวง ทว่าการกระทำกลับไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!“ขอบคุณซื่อจื่อเจ้าค่ะ”ซูอวิ๋นชิงรับโคมไฟมาจากมือของจ้าวหยวนเช่อ ปรายตามองแผ่นหลังของเจียงโย่วหนิงที่เดินจากไป ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าครานี้เจียงโย่วหนิงคงประจักษ์แล้วกระมัง ว่าในสายตาของจ้าวหยวนเช่อนั้นผู้ใดสำคัญกว่ากัน? ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ความคิดเล็กคิดน้อยที่ไม่ควรมีเหล่านั้น เจียงโย่วหนิงควรจะรีบเก็บพับไปเสียแต่เนิ่น ๆจ้าวหยวนเช่อเพียงแต่นิ่งเงียบไม่พูดจา“พี่หญิงเจียง ท่านอย่าได้โกรธเคืองไปเลย ข้ามอบโคมไฟลูกท้อให้ท่านดีหรือไม่?”จ้าวเยว่ไป๋ประคองโคมไฟลูกท้อสุดหวงแหนของตนไปตรงหน้าเจียงโย่วหนิง“ข้าไม่เอา เจ้าเล่นเถิด”เจียงโย่วหนิงคลี่ยิ้มบาง ๆ ทำทีประหนึ่งไม่มีอันใดเกิดขึ้น ทว่ากลับต้องข่มความปวดหนึบในใจ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 20
หลังจากเจียงโย่วหนิงรับปาก ก็คิดจะลุกขึ้นแล้วขอตัวนางหานลุกขึ้นแล้วหยิบเครื่องประดับสองสามชิ้นออกมา “เจียงโย่วหนิงเป็นผู้หญิงที่คนแรกในครอบครัวพวกเราที่ไปดูตัว เลือกมาสักชิ้นไว้ใส่พรุ่งนี้เถิด”เจียงโยว่หนิงหลุบตามองปิ่นปักผมที่อยู่บนโต๊ะ กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ที่เรือนของข้ามี”
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 18
หวังเยี่ยนหลิงร้องไห้อย่างน่าเวทนา คิดว่าคงล้มลงมาอย่างแรงจ้าวหยวนเช่อลงมาจากม้า ทุกคนก็ลงจากม้าตามเขาด้วยเจียงโย่วหนิงก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง นางรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย เดิมทีคิดจะไปข้างหน้าเพื่อดูตรวจดูทว่าคิดอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ชะงักฝีเท้าหวังเยี่ยนหลิงคงไม่เชื่อนาง หากนางไปเร็วเกินไป ในทา
قد تعجبك أيضًا
ท่านพ่อ...ข้าคือบุตรสาวของท่าน
SnailW22.9K وجهات النظرข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่78.3K وجهات النظرเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่68.6K وجهات النظرนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย34.3K وجهات النظرสตรีอุ่นเตียงของพระรอง
ไป๋เจวี๋ย67 وجهات النظرท่านพี่ สหายของท่านน่าชังนัก
l3oonm@248 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นพี่หญิงใหญ่
ภัสสพิชชา224 وجهات النظرเมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก
กาวหมด449 وجهات النظر
