Mag-log inอีกด้านหนึ่งของประเทศจีน หญิงสาวตระกูลจางกำลังนั่งกำหมัดแน่นด้วยความแค้นหลังจากที่ได้รู้ข่าวจากเห
"ลิลลี่!!" เสียงเข้มเอ่ยเสียงดังเมื่ออีกคนเริ่มพูดจาไม่เข้าหู"หยาง? คุณตะคอกใส่ฉันเหรอคะ""คุณไม่ควรว่าอ้ายแบบนั้นนะ""ทำไมคะ คุณจะหวงอะไรนักหนากับอีแค่อีตัวแลกเงินที่คุณซื้อมาเหมือนทุกที!" บทสนทนาของผู้เป็นนายที่กำลังทะเลาะกันกลางห้องอาหารทำให้เหล่าแม่บ้านหันมองหน้ากันพัลวันและเรื่องนี้จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาในวันพรุ่งนี้"นิสัยนี้ของคุณมันแก้ไม่หายจริงๆ สินะลิลลี่""หยาง! คุณไม่เคยว่าฉันนะคะ" สองเสียงเริ่มปะทะกันไปมาอย่างไม่ยอมกัน อรุณรักเริ่มเวียนหัวเพราะไม่รู้จะฟังใครดีจึงได้แต่ยืนหน้าซีด"คุณก็ไม่สิทธิ์มาว่าคนของผมแบบนี้เหมือนกัน""หยาง!! คุณเปลี่ยนไปนะคะรู้ตัวไหม""ผมไม่ได้เปลี่ยนไป แต่คุณต่างหากที่ต้องปรับตัวเข้ากับคนอื่นบ้างลิลลี่""ฉันไม่ปรับตัวเข้ากับพวกคนชั้นต่ำแบบอีตัวของคุณหรอกนะคะ!""ลิลลี่!!" เฉิงฟาหยางเริ่มโมโหจนเลือดขึ้นหน้าที่เธอยังคงว่าอรุณรักเป็นอีตัว คำก็อีตัวสองคำก็นางบำเรอเขาไม่เคยชอบนิสัยชอบเหยียดคนอื่นของเธอเลยสักนิด"คุณหยางคะ" เสียงหวานของคนข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่าง
อรุณรักเหลือเวลาอีกแค่สองเดือนเท่านั้นที่จะได้อยู่ที่นี่ หลังกลับมาจากไปเที่ยวหาดส่วนตัวของเขาครั้งนั้นเขาก็ไม่เคยพาเธอไปค้างแรมที่ไหนอีกเลยมีบางครั้งที่เขาชวนเธอไปเที่ยวแต่อรุณรักก็เป็นฝ่ายปฏิเสธเพราะไม่อยากให้เขามีปัญหากับเพื่อนสนิทอย่างจางลี่อิน"เอ๊ะ? ตั้งแต่กลับมาจากหาดก็ไม่มาอีกเลยนี่" คนตัวเล็กนั่งนับวันก่อนจะทำหน้าเครียด"เราอาจจะกังวลไปเองมั้ง" เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบลุกขึ้นไปหยิบแผงยาขนาดเล็กที่อยู่ในตู้ออกมา ก่อนจะเริ่มเหงื่อตกทั้งๆ ที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ"ใจเย็นก่อนอ้าย ใจเย็น" อรุณรักพยายามปลอบตัวเองให้ใจเย็นลง แต่ดูเหมือนว่าในใจเธอจะร้อนรุ่มยิ่งกว่าใครมาจุดไฟในอกเธอ"ดิฉันเอายาแผงใหม่มาให้ค่ะ" หนิงอันเดินเข้ามาพร้อมแผงยาเม็ดเล็กอย่างทุกเดือน ทุกต้นเดือนหนิงอันจะเป็นคนนำยาคุมแผงใหม่มาให้เธอเสมอตามคำสั่งของผู้เป็นนาย"พี่หนิง?!" อรุณรักเห็นหนิงอันก็รีบซ่อนยาคุมแผงเดิมที่เหลืออยู่สิบกว่าเม็ดไว้ด้านหลัง ถ้าเป็นปกติมันต้องหมดตามกำหนดแต่ครั้งนี้มันกลับเหลือเป็นจำนวนมากเพราะเจ้าตัวลืมกิน หลังจากกลับจากหาดก็เกือบครึ่งเดือนแล้วที่เธอไม่ได
ตกดึกสองร่างชายหญิงที่ทั้งตัวเปลือยเปล่าหลังจากผ่านศึกสวาทกันไปหมาดๆ นอนกอดกันกลมราวกับกลัวจะแยกจากกัน"เราจะกลับกันวันไหนคะ?" อรุณรักเอ่ยถามคนที่นอนกอดเธออยู่ไม่ห่างกาย"ทำไม อยากกลับแล้วเหรอ""คุณต้องทำงานนี่คะ ไม่ไปทำงานจะไม่เป็นไรเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงกลัวเพราะกลัวว่างานเขาจะไม่รับผลกระทบ"ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะใครกล้ามีปัญหากับฉันล่ะ หรือเธอมีปัญหากับฉัน?" เสียงทุ้มแกล้งเอ่ยถามก่อนจะก้มลงไปฟัดแก้มนุ่มๆ ของเธอแรงๆ"อ้ายจะไปมีปัญหากับคุณได้ยังไงคะ""ถ้ากล้ามีปัญหากับฉันเธอจะไม่ได้นอนแน่ๆ""คิดทะลึ่งอีกแล้วนะคะ" ร่างบางทำหน้ามุ่ยใส่เขาเมื่อเขาโยงเข้าเรื่องทะลึ่งอีกแล้ว"ฉันคิดกับเธอแค่คนเดียวนะ""ไม่พูดด้วยแล้วค่ะ" คนตัวเล็กหันหลังให้เขาก่อนจะแกล้งหลับตา"ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ ลืมตามาคุยกับฉันก่อนสิ""จะคุยอะไรอีกคะมันดึกแล้วค่ะ""เธอเข้าใจภาษาจีนด้วยเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อนึกถึงตอนที่เธอคุยกับหนูน้อยคนนั้น"อ้ายเข้าใจแค่นิดหน่อยค่ะ ได้ยินแม่บ
อีกด้านหนึ่งของประเทศจีน หญิงสาวตระกูลจางกำลังนั่งกำหมัดแน่นด้วยความแค้นหลังจากที่ได้รู้ข่าวจากเหล่าแม่บ้านของเฉิงฟาหยาง"คุณทำเกินไปแล้วนะคะหยาง" จางลี่อินเอ่ยขึ้นลอยๆ เธอเพิ่งรู้ว่าเขากับนางบำเรอคนโปรดของเขาไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อวานและไม่ได้บอกใครว่าไปที่ไหน เขาไม่เคยพานางบำเรอที่ซื้อด้วยเงินคนไหนไปเที่ยวค้างคืนแต่อรุณรักเขากลับทำตรงกันข้ามกับคนที่ผ่านมา"หนิงอัน!!!" เสียงหวานตะโกนเรียกแม่บ้านที่คอยดูแลอรุณรักเสียงดัง"คะ คุณลิลลี่?" หนิงอันรีบวิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องครัวด้วยความตกใจ จางลี่อินไม่เคยเรียกหาเธอแม้แต่ครั้งเดียวเพราะเธอไม่ชอบประจบประแจงเหมือนคนอื่นๆ"รู้หรือเปล่าว่าหยางพานางบำเรอคนโปรดไปที่ไหน?!""ไม่ทราบค่ะ" หนิงอันตอบไปตามความจริงเพราะเธอไม่รู้จริงๆ"ไม่ได้เรื่อง! ถ้าฉันได้เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ฉันจะไล่แกออกคนแรก!!!" คุณหนูจากตระกูลสูงส่งเริ่มแสดงธาตุแท้ของตัวเองออกมา หนิงอันมองหญิงสาวที่เปลี่ยนเป็นคนละคนกับเวลาอยู่ต่อหน้าสื่อหรือคนเยอะๆ"มองอะไร!! อยากโดนตบหรือไง" หนิงอันรีบก้มหน้าหลบตาเธอไม่กล้าไปต
เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงคนตัวโตก็ยังไม่หยุดรังแกเธอเสียทีแม้ว่าทั้งคู่จะปลดปล่อยกันไปหลายต่อหลายครั้งแล้วก็ตาม"ไม่ไหวแล้ว..อ๊า""รอบสุดท้าย..ฟัค..อ๊า" อรุณรักนอนหอบเหนื่อยใต้ร่างของเขาอย่างหมดแรง เธอรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะที่หน้าท้องของตัวเองเพราะเขาพ่นน้ำรักของตัวเองบนหน้าท้องของเธอมาหลายรอบแล้ว"อ้าย..อ๊ะ..เหนื่อยแล้ว""ใกล้แล้ว..ซี้ด..ทนก่อน" เสียงทุ้มครางคำรามก่อนจะขยับเข้าออกถี่รัวเมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างใกล้จะหลับเต็มที"อู๊ย!..จะออก..อ๊ะ..อีกแล้ว""พร้อมกัน..ซี้ด" สองร่างช่วยกันขยับกระแทกกันไปอย่างเป็นทีม"อึก..ไม่ไหว..อ๊ะ""ขอแตกในนะ..ซี้ด""ไม่ได้ๆ ..อ๊าย” ร่างบางพยายามจะดีดตัวออกแต่กลับถูกเขาใช้มือรั้งเอวบางเอาไว้มั่นก่อนจะกดแก่นกายเข้ามาในจังหวะสุดท้าย หลังจากนั้นไม่นานเธอก็รู้สึกถึงความอุ่นวาบในช่องท้อง"โอ๊ว!" เสียงทุ้มครางลั่นเมื่อได้ปลดปล่อยอย่างเต็มที่ก่อนจะค่อยๆ ถอนแก่นกายออกมาช้า น้ำสีขาวขุ่นไหลตามออกมาเป็นสายจนเลอะเต็มหน้าขาของเธอ"ไหนบอกจะเอาออกไงคะ?" อรุณรักรีบลุกขึ้นม
"กำลังจะไปแล้วค่ะแต่ชุดมัน..." เธอคลี่ชุดแล้วหันมาให้เขาดู ชุดกระโปรงสายเดี่ยวสีดำแสนเซ็กซี่มันไม่เหมาะกับเธอเลยสักนิด"ก็สวยดีนี่" คนตัวโตเอ่ยออกไปตามความจริงก่อนจะจินตนาการตอนมันอยู่บนเรือนร่างของเธอแล้วเขาเป็นคนถอดมันออกด้วยมือของตัวเอง"แต่มันโป๊มากเลยนะคะ""ก็แค่ชุดนอนอย่าคิดมากสิ" คนหัวไวเริ่มเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมใส่ชุดนอนแสนเซ็กซี่ตัวนี้ เขาอยากจะขอบคุณป้าเป่ยจิงจริงๆ ที่หาชุดได้ถูกใจเขามาก"ก็ได้ค่ะ แล้วคุณไม่ไปอาบน้ำเหรอคะ""ฉันก็รอเธออยู่นี่ไง""รอฉัน?""น้ำอีกห้องมันไม่ไหลน่ะสิยังไม่มีคนมาซ่อม ฉันเลยต้องมาอาบห้องนี้" อุบายตื้นๆ เรื่องน้ำไม่ไหลถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง"งั้นคุณอาบก่อนก็ได้ค่ะ" อรุณรักหลีกทางให้เขาเข้าห้องน้ำ"ฉันว่านะทางที่ดีเราอาบพร้อมกันดีกว่า" พูดพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ"ไม่ดีค่ะ! ไปอาบน้ำก่อนนะคะ" ร่างบางรีบปฏิเสธก่อนจะคว้าชุดนอนแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันทีจนคนตัวโตยืนขำกับการกระทำแสนซื่อของเธอ ต่อให้หนียังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอดหรอกอรุณรักเดินตัวลีบๆ ชิดกำแพ
"ลองชิมอันนี้ดูนะคะคุณเฉิง" แพรพรรณทำหน้าที่ตักอาหารให้อีกคนอย่างรู้งาน คุณหญิงวาสนาแอบลอบยิ้มกับสามีเพราะคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าต้องถูกใจลูกสาวของตนเป็นแน่"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มตอบรับอย่างมีมารยาท แต่ในใจแอบรำคาญอยู่ไม่น้อย เขาคิดผิดหรือคิดถูกที่มากินข้าวที่บ้านหลังนี้"แล้วคุณเฉ
หลังการประชุมแสนยาวนานจบลง ผู้บริหารและเลขาพากันเดินออกจากห้องประชุม รวมทั้งเฉิงฟาหยางที่มาคนเดียวโดยไร้เลขาคนสนิท"จะรังเกียจไหมครับถ้าผมจะชวนคุณเฉิงไปทานข้าวที่บ้านเย็นนี้" ท่านอดิศรเอ่ยชวนคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนเองอย่างกล้าๆ กลัวๆ"ได้ครับ" ชายหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาเองก็อย
การประชุมครั้งใหญ่แห่งปีของบริษัทในเครือเฉิง คาร์มีผู้บริหารจากหลายประเทศมาร่วมประชุมเพื่อเซ็นสัญญาในข้อตกลงฉบับใหม่ของบริษัท เฉิงฟาหยางเองก็มาร่วมประชุมในครั้งนี้ด้วยถึงแม้ว่าเขาจะส่งตัวแทนมาก็ย่อมได้"เอาอเมริกาโน่ครับ" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งกาแฟเป็นภาษาไทยอย่างชำนาญ หลายคนในวงการธุรกิจเมือ
[ห้างสรรพสินค้า]ช่วงบ่ายของวันอรุณรักถูกเรียกตัวมาช่วยถือของให้คุณหนูของบ้านอย่างแพรพรรณ"นี่ นังอ้ายเดินเร็วๆ ได้ไหม" หญิงสาวที่ทั้งตัวมีแต่ของแบรนด์เนมหันไปตะคอกใส่คนข้างหลังที่สวมเสื้อผ้าราคาถูกตามตลาดนัดทั่วไปซึ่งผิดกันอย่างสิ้นเชิง"ค่ะ คุณหนู" อรุณรักรีบกระชับมือ







