ตอนที่ 7

ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์หลังจากคืนที่เธอโดนพรากความบริสุทธิ์ไปนั้น ข้าวหอมก็ไม่เห็นสามีกลับมานอนที่คอนโดเลยสักวัน เธออยากจะโทรไปถามมารดาของสามีเหมือนกันว่าเขาไปอยู่ที่ไหนแต่ก็ไม่กล้า หรืออาจจะเป็นเพราะเรื่องที่เขาโดนมารดาดุเรื่องที่เธอสวมชุดเจ้าสาวแล้วนอนอยู่ที่โซฟาทั้งคืน

คืนแต่งงานที่เธอยังสวมชุดเจ้าสาวนอนที่โซฟาจนถึงเช้า นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ข้าวหอมต้องโดนพรากความบริสุทธิ์ไป เพราะนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขากับมารดาต้องทะเลาะกัน

ข้าวหอมเดินออกไปนอกระเบียงห้องนอนหรูในตอนเช้า พลางมองทิวทัศน์ของตึกรามบ้านช่องที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตาจากคอนโดหรูชั้นบนสุดจากจำนวน 77 ชั้น

ดวงตากลมมองทิวทัศน์เหล่านั้นด้วยแววตาเศร้า ชีวิตการแต่งงานก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่เธอไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน ซึ่งก็คงไม่ใช่แค่เธอที่คิดแบบนั้นเพราะสามีของเธอก็คงรู้สึกไม่ต่างกันอย่างแน่นอน

ห้องนอนที่แสนหรูหรากว้างขวาง แต่กลับไร้เงาของคนข้างกาย ความรู้สึกและความสัมพันธ์ของเธอกับสามีมันก็คงไม่ต่างจากเส้นขนาน ที่ถึงแม้จะเดินร่วมทางไปด้วยกันได้แต่ก็เข้าใกล้ไม่ได้อยู่ดี

เธออยากจะรู้จริง ๆ ว่าความรู้สึกที่มีความสุขในการแต่งงานมันเป็นแบบไหน ไม่รู้ว่าในชีวิตนี้เธอจะได้เจอความสุขในการใช้ชีวิตคู่บ้างหรือเปล่า ก็ได้แต่ภาวนาให้สามีอย่าใจร้ายกับเธอแบบที่ผ่านมาก็พอ

"วันนี้คุณภูผาก็ไม่ได้กลับมาหรือคะ ป้าทำอาหารเช้าไว้ให้คุณหนูแล้วค่ะ เชิญนั่งได้เลยนะคะ"

"พอดีงานที่บริษัทยุ่งมากเลยล่ะค่ะ คุณภูผาก็เลยนอนที่บริษัทเลย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เพราะอีกไม่นานก็คงจะเคลียร์เสร็จแล้วล่ะค่ะ"

ข้าวหอมไม่อยากจะบอกอะไรกับแม่บ้านคนนี้มาก เกี่ยวกับเรื่องที่สามีไม่ได้กลับมานอนที่นี่ โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของเธอกับสามีที่แทบจะเรียกว่าเป็นความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาไม่ได้เลย ถ้าเธอเดาไม่ผิดเรื่องที่เธอนอนอยู่ที่ห้องรับแขกในคืนแต่งงานทั้งคืนจนรู้ไปถึงหูมารดาของสามี อาจจะเป็นฝีมือของแม่บ้านคนนี้ก็ได้

"งานยุ่งสินะ งั้นป้าก็ฝากดูแลคุณภูผาด้วยนะคะ"

"คุณป้าคะ จะเป็นอะไรไหมถ้าต่อไปหนูจะขอเป็นคนรับผิดชอบทำงานทุกอย่างที่นี่แทนคุณป้าเอง"

"หมายความว่ายังไงคะคุณหนู"

"ทั้งเรื่องการทำความสะอาด การทำอาหารและการซักผ้ารีดผ้าและอื่น ๆ ที่คุณป้าทำอยู่ หนูจะขอเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดเองได้ไหมคะ"

"แต่คุณหนูทำงานด้วยนี่คะจะไหวหรือเปล่า กลับจากบริษัทก็เย็นแล้ว แล้วแบบนี้จะไม่เหนื่อยแย่เลยหรือคะ ถ้าคุณนายรู้เข้าป้าต้องโดนดุแน่ ๆ"

"ตอนนี้หนูกับคุณภูผาก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว หนูก็อยากจะทำหน้าที่ของภรรยาอย่างเต็มที่ อยากจะทำหน้าที่เป็นทั้งภรรยาและแม่ศรีเรือน อยากจะทำทุกอย่างให้สามี ดูแลสามีด้วยตัวเอง หนูแค่อยากจะทำหน้าที่ของภรรยาให้เต็มที่มากกว่านี้น่ะคะ่"

"แน่ใจหรือคะว่าไหว ความจริงแล้วป้าก็เต็มใจทำให้ไม่ลำบากอะไรหรอกนะคะ"

"ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ฝากบอกคุณป้าไปคุยกับคุณแม่หน่อยนะคะว่าหนูขอแบบนี้"

"งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ป้าจะลองคุยกับคุณนายดูนะคะ"

"ได้เลยค่ะ ตอนนี้หนูกับคุณภูผาก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว หนูก็อยากกจะทำหน้าที่นี้เองจริง ๆ ค่ะ"

ข้าวหอมได้แต่ภาวนาให้มารดาของเขารับรู้เรื่องนี้ด้วย เพราะเธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกระหว่างเธอกับสามีแพร่งพรายออกไปถึงหูของคนในครอบครัวสามีอีก ถ้าเป็นแบบนั้นอีกครั้งเธอก็กลัวเหลือเกินว่าจะต้องเจออะไรที่คาดไม่ถึงจากสามีอีกแน่

เธอไม่อยากจะให้ความสัมพันธ์แย่ ๆ ที่เกิดขึ้นรู้ไปถึงผู้ใหญ่ โดยเฉพาะคนในครอบครัวของเธอเอง เพราะเธอไม่อยากให้บิดามารดาต้องเป็นห่วงและกังวลใจเรื่องของเธอ อยากให้ความสัมพันธ์แย่ ๆ แบบนี้เก็บไว้ในส่วนลึกของจิตใจตัวเองก็พอ

"ใกล้จะเลิกงานแล้วนะ วันนี้ทุกคนเตรียมตัวด้วยล่ะ"

"จริงสิ หนึ่งสัปดาห์แล้วนี่นา วันนี้หัวหน้าจะเลี้ยงนี่ งั้นวันนี้ไม่เกรงใจนะคะ"

"งั้นวันนี้พวกเราทำงานล่วงเวลาสักหน่อยก็แล้วกัน ค่อยออกจากบริษัทค่ำ ๆ เพราะไปดื่มเหล้าตอนเย็นก็ใช่เรื่อง แบบนี้จะสนุกได้ไง"

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้วค่ะ ยังไงพรุ่งนี้ก็หยุดอยู่แล้ว"

"แล้วนี่เป็นอะไรหรือเปล่าล่ะข้าวหอม ทำไมถึงทำหน้าตาเครียดจัง ไม่สะดวกไปหรือไง"

"สะดวกค่ะพี่เอิร์น พอดีมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยแต่มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้เป็นห่วง"

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ"

"งั้นทำงานกันต่อเถอะ หนึ่งชั่วโมงก็แป๊บเดียวเอง จะได้ออกไปสนุกกันละ"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

"ใกล้ได้เวลาแล้วค่ะหัวหน้า ขอปิดคอมพิวเตอร์เลยนะคะ"

"อ้าว...ไวเหมือนกันนะเนี่ย งั้นทุกคนก็รีบเคลียร์งานของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยล่ะ จะได้ออกไปกันเลย"

"หัวหน้าจะพาพวกเราไปดื่มร้านไหนคะ"

"ร้าน XXX น่ะ ไม่ไกลจากบริษัทด้วย"

"โห...นี่หัวหน้าจะพาไปที่ร้านนี่จริง ๆ หรือคะ พาไปร้านเหล้าหรูขนาดนี้ แน่ใจแล้วหรือคะหัวหน้า"

"แกจะไปทักหัวหน้าแบบนั้นทำไม เดี๋ยวหัวหน้าก็เปลี่ยนใจหรอก เราไม่ได้เสียเงินสักหน่อย ร้านเหล้าแพง ๆ แบบนี้ใช่ว่าเราจะได้ไปนั่งบ่อยนะ เป็นโอกาสของพวกเราแล้วไงที่จะได้เข้าร้านเหล้าที่นั่นบ้างน่ะ"

"เออ...ก็จริง งั้นเราไปกันเลย เดี๋ยวไปเจอกันที่หน้าร้านเลยนะ"

"แล้วร้านอยู่ตรงไหนหรือคะหัวหน้า"

"จะถามทำไมล่ะ เธอก็ไปกับฉันนี่แหละ ไม่มีรถไม่ใช่หรือไง"

"จะรบกวนหัวหน้าหรือเปล่าคะ"

"รบกวนอะไรล่ะ ก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้วนี่ ตามฉันมาสิ"

"ค่ะ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะหัวหน้า เดี๋ยวให้นั่งไปกับฉันก็ได้"

"งั้นฉันขอไปกับพี่เอิร์นนะคะหัวหน้า"

"ไปกับใครก็เหมือนกันแหละ รีบตามฉันมาเถอะ" ข้าวหอมทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปก้มศีรษะเพื่อขอโทษรุ่นพี่ที่แผนกแล้วรีบตามเดินตามหัวหน้าแผนกไป

"แกว่าหัวหน้าจะชอบเด็กใหม่คนนั้นไหม"

"แกก็คิดเหมือนกันใช่ไหมเอิร์น แต่ฉันว่าอย่าคิดมากดีกว่า บางทีหัวหน้าแค่จะสอนงานและให้เด็กใหม่คุ้นเคยกับทุกคนก็ได้

"นั่นสินะ"

"ไปกันได้ละ อย่าคิดมาก ค่อย ๆ ดูไปเรื่อย ๆ ให้แน่ใจก่อนดีกว่า"

สิบนาทีต่อมา

"มากันครบแล้วสินะ จะได้เข้าไปข้างในกันเลย" เนื่องจากมีคนที่แผนกเยอะพอสมควร ทางร้านจึงได้ต่อโต๊ะให้ยาวขึ้น แล้วก็มีพนักงานมารับออเดอร์อย่างรวดเร็ว

"อยากทานหรืออยากดื่มอะไรสั่งได้เต็มที่เลยนะ ฉันเลี้ยงเอง คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก"

หลังจากมีกับแกล้มและเครื่องดื่มมาวางไว้บนโต๊ะ ก็มีพนักงานเสิร์ฟเอาแก้วเหล้ามาวางไว้ตรงหน้าของข้าวหอม

"หัวหน้าคะ พอดีฉันไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์เลยค่ะ ขอเป็นน้ำผลไม้ได้ไหมคะ"

"อะไรกัน มาสนุกทั้งทีก็ดื่มสักหน่อยเถอะ วันนี้เธอเป็นแม่งานนะ แบบนี้ก็หมดสนุกพอดีน่ะสิ"

"ใช่ ดื่มสักหน่อยเถอะ งั้นก็ไวน์ดีไหม หรือค้อกเทลดีล่ะ เบากว่าเหล้านะ งั้นฉันสั่งค้อกเทลให้ข้าวหอมนะคะหัวหน้า"

"ก็เอาสิ สั่งเลย"

ไม่ถึงห้านาที แก้วเครื่องดื่มก็มาวางอยู่ต่อหน้าของข้าวหอม พอได้เครื่องดื่มจนครบแล้ว ทุกคนก็ชนแก้วกันเพื่อฉลองต้อนรับพนักงานใหม่

"ยินดีต้อนรับสู่แผนกของเราอย่างเป็นทางการนะ ขอให้นับจากวันนี้ไปจงมีความสุขกับการทำงานไปด้วยกันทุกคน" หัวหน้าแผนกการตลาดยื่นแก้วเครื่องดื่มไปไว้กลางโต๊ะ ก่อนที่พนักงานคนอื่น ๆ จะยื่นแก้วไปชนด้วย ส่วนข้าวหอมเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบยื่นแก้วค้อกเทลไปชนกับทุกคนเช่นกัน

"สนุกกันให้เต็มที่นะทุกคน เอาล่ะ เริ่มกันเลยนะ"

เนื่องจากที่ร้านมีดนตรีสด ทุกคนที่มาก็สนุกสนานและดื่มกันอย่างครื้นเครง จนหลายคนก็ลุกขึ้นไปเต้นตามจังหวะดนตรีกันอย่างสนุกสนาน ข้าวหอมก็มองไปที่ยังทุกคนที่กำลังเต้นกันอย่างมีความสุขก็ทำให้เธอพลอยยิ้มไปด้วย

"เอ๊ะ! นั่นใช่บอสของเราไหม"

"ไหน ๆ"

"ที่กำลังเดินเข้ามาที่ร้านไงเธอ"

"จริงด้วย งั้นทักทายบอสกันดีกว่าไหม"