ตอนที่ 6

"เป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ สินะ นึกแล้วไม่มีผิดเลย"

"อะ...โอ๊ย!"

"จะหนีไปไหนล่ะ คิดว่าทำอะไรกับฉันไว้แล้วจะหนีไปง่าย ๆ หรือไง คิดตื้นไปหน่อยล่ะมั้ง" ข้อเท้าเล็กถูกมือใหญ่จับไว้ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดกดคนตัวเล็กลงบนเตียงอีกครั้ง จากนั้นก็ฉีกกระโปรงออกตามเสื้อไปจนร่างกายขาวผ่องเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในเท่านั้น

"ฉันก็บอกความจริงไปแล้ว ปล่อยฉันเถอะนะคะ"

"เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้คนที่มาลอบกัดข้างหลังลอยนวลไปหรือไง มันต้องสั่งสอนให้หลาบจำ จะได้ไม่ต้องไปทำแบบนั้นอีก เธอผิดเองนะที่กล้ามาหัวหมอกับคนอย่างฉัน"

"อื้อ...จะ...เจ็บ ปล่อยฉันเถอะนะคะ" เนินอกสวยภายใต้ชุดชั้นในสีหวานถูกมือใหญ่ขย้ำอย่างแรง เธอทั้งเจ็บทั้งอายเพราะเป็นครั้งแรกที่โดนผู้ชายสัมผัสร่างกายแบบนี้ ด้วยสภาพที่หมิ่นเหม่แทบจะเปลือยกายล่อนจ้อน

ข้าวหอมพูดอะไรไม่ออกและร่างกายก็ถึงตรึงด้วยร่างแกร่ง ได้แต่คิดในใจว่าเธอคิดผิดเหลือเกินที่โกหกออกไปแบบนั้น เพราะยิ่งกระตุ้นให้เขาโกรธเคืองเธอมากกว่าเดิมอีก

"ช่วยไม่ได้นะ เธอมายั่วให้ฉันไม่พอใจเอง เตรียมรับผลกรรมที่ทำไว้ด้วยแล้วกัน เพราะฉันไม่มีวันยกโทษให้!" อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกมือหนากระตุกออกด้วยความชำนาญ ก่อนจะโดนเงาดำทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่คร่อมร่างเธอไว้จนถูกบดบังด้วยเงาของเขา

ใบหน้าคมโน้มลงไปประกบจูบริมฝีปากนุ่มอย่างแรง จูบที่เธอเคยคิดมาตลอดว่ามันจะวาบหวามใจแค่ไหน แต่นี่มันไม่เหมือนอย่างที่เธอคิดเลยสักนิด จูบที่รุนแรงแบบนี้มันอะไรกัน ข้าวหอมพยายามบ่ายเบี่ยงออกแต่ก็ไม่เป็นผล มือหนารั้งศีรษะเธอไว้จนไร้ทางหนี เธอจึงปล่อยให้ริมฝีปากร้อนรุ่มรุกล้ำเข้าไปในปากนุ่มของเธอ

จูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความดุดันและแข็งกร้าว มันรุนแรงจนเธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก ข้าวหอมน้ำตาคลอด้วยความทรมาน ทั้งริมฝีปากที่โดนจู่โจมจนไร้ทางหนีและน้ำหนักตัวของคนร่างใหญ่ที่กดทับมาที่เธอจนแทบเคลื่อนไหวไม่ได้

เธอได้แต่คิดอยู่ในใจว่าทำไมโลกถึงไม่ยุติธรรมแบบนี้ ทำไมต้องสร้างผู้ชายให้แข็งแกร่งมากกว่าผู้หญิง ทำไมผู้หญิงจะต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบตลอด ตอนนี้เธออึดอัดจนอยากจะผลักร่างหนาไปให้พ้น แต่ก็ได้แค่คิดเพียงเท่านั้น เพราะขนาดแค่เคลื่อนไหวก็ยังทำไม่ได้เลยแท้ ๆ

ขาเรียวถูกแยกออกจากกันอย่างรวดเร็วจนข้าวหอมตกใจที่ถูกบังคับให้เธออ้าขากะทันหัน แต่เธอกลับตกใจกับสิ่งที่ปรากฎอยู่ตรงหน้ามากกว่า ความเป็นชายที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้ามันน่ากลัวจนเธอต้องหลบสายตาไปทางอื่นแทบไม่ทัน

ถึงเธอจะไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครมาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้

"มะ...มันเข้ามาไม่ได้หรอกค่ะ ใหญ่ขนาดนี้ไม่มีทาง"

"แฟนเก่าของเธอมันเทียบฉันไม่ได้หรือไง ยังไม่เคยโดนแบบนี้สินะ แต่ว่าผู้หญิงที่ฉันเคยนอนด้วยต่างก็ชอบกันทั้งนั้นนี่ ความจริงแล้วคงจะตื่นเต้นมากล่ะสินะ"

"ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น"

"อย่าเลยน่า เธอต้องการมันก็บอกมา ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยปฏิเสธฉัน มีแต่ขอร้องอ้อนวอนให้ทำเยอะ ๆ กันทั้งนั้น หรือว่าเธอคิดจะเล่นตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจหรือไง แต่บอกไว้ก่อนนะว่ามันไม่ได้ผล แล้วคนอย่างเธอคงไม่ต้องเล้าโลมหรอกมั้ง เสียเวลา!"

ปึก!

"อ๊ะ! ฮือ...เอาออกไปนะ เจ็บ! ไม่ไหวแล้ว" เสียงหวานเอื้อนเอ่ยเสียงแผ่วที่ร่างกายของเธอโดนรุกล้ำเข้ามาเป็นครั้งแรก ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความทรมาน เธอไม่สามารถขัดขืนได้เลยเพราะโดนร่างใหญ่โน้มตัวลงมาแนบชิดเพื่อปิดทางหนีของเธอทั้งหมด

"แน่นขนาดนี้เลยหรือวะ เป็นไปไม่ได้น่า อย่าบอกนะว่าเธอยัง..." ร่างแกร่งผละออกจากคนตัวเล็กแล้วถอนแก่นกายออก ซึ่งก็เป็นไปตามที่เขาคิดตอนที่กำลังสอดใส่ เพราะมันแน่นรัดรอบแก่นกายของเขาจนแทบดึงออกไม่ได้

ภูผาเห็นคราบเลือดบางส่วนที่ติดถุงยางป้องกันมาเล็กน้อย ก่อนจะถามในสิ่งที่เขายังค้างคาใจเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ายังบริสุทธิ์อยู่

"เธอน่ะอายุเท่าไหร่"

"ยี่สิบสี่ปีค่ะ"

"อายุขนาดนี้แล้วเธอไม่เคยมีแฟนเลยหรือไง" ร่างเล็กพยักหน้าแต่มือไม้ก็ยังปิดเนินอกเป็นพัลวันด้วยความอาย

"หึ ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ ว่าฉันจะได้ฟันสาวบริสุทธิ์แบบเธอด้วย แต่ว่านี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นของบทลงโทษเท่านั้น สิ่งสำคัญที่เธอควรหวงแหนมันกำลังจะโดนฉันช่วงชิงไปน่ะสิ สะใจจริง ๆ"

ปึก!

"อะ...อื้อ ไม่นะคะ อย่าขยับนะ"

ปึก! ปึก! ปึก!

ร่างบางกระเพื่อมไหวไปตามแรงกระแทกที่ตอกอัดใส่ตัวเธออย่างแรง ถึงจะเป็นครั้งแรกแต่เขาก็ไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด ภูผาได้แต่ก้มหน้าก้มตาก่นกระแทกและขยับสะโพกแกร่งไปตามแรงอารมณ์ของความโกรธ เพราะผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิต ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขาดูวุ่นวายไปหมด

ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนี้สักคน ป่านนี้เขาคงกำลังปลดปล่อยอารมณ์กับผู้หญิงที่เขาถูกใจในเรื่องบนเตียงอยู่แน่ ๆ ไม่ต้องมามีพันธะผูกพันกับใครให้ปวดหัว สามสิบปีมานี้ทำให้เขาค้นพบว่าการอยู่คนเดียวมันดีกว่าเป็นไหน ๆ เพราะเขาอยากจะทำอะไร อยากจะมีอะไรกับใครก็ทำได้ทั้งนั้น แค่มีเงินก็สามารถบันดาลทุกอย่างได้แล้ว แค่เอาเงินฟาดหัวนิดหน่อยก็มีแต่คนกระดี๊กระด๊าออดอ้อนและเอาใจเขาทันที

ข้าวหอมปวดแปลบไปทั่วสรรพางค์กาย เพราะแค่ประคองลมหายใจก็เหนื่อยแล้ว เธอได้แต่โอนอ่อนไปตามการควบคุมของสามีที่ต้องการเพียงแค่ปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองเท่านั้น

ไม่ว่าเขาจะจับร่างกายเธอพลิกคว่ำ นอนหงายหรือตะแคงนอน ไม่ว่าจะท่วงท่าไหนเธอก็ต้องเคลื่อนไหวไปตามที่เขาต้องการ ถุงยางป้องกันถูกดึงทิ้งและสวมใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นการมีเซ็กส์ครั้งแรกที่ทั้งหนักหน่วงและรุนแรงเหลือเกิน

มือหนาพลิกร่างนุ่มให้นอนคว่ำหน้าอีกครั้งหลังจากก่อนหน้านี้ที่เขาพลิกตัวเธอนอนหงาย แล้วบังคับให้โก่งสะโพกขึ้น หยาดน้ำตาใสไหลออกมาเองทั้ง ๆ ที่เธอพยายามกลั้นมันไว้อย่างเต็มที่

เมื่อเขากระแทกความเป็นชายเข้าใส่ตัวเธออย่างหนักหน่วงแล้ว เขาก็พลิกตัวเธอนอนหงายอีกครั้ง แล้วกดไปที่ระหว่างข้อพับเข่าทั้งสองข้างเพื่อเริ่มบทสวาทรอบใหม่อีกครั้ง ข้าวหอมเบือนหน้าหนีแล้วหันข้างเพื่อซ่อนคราบน้ำตาไว้

"หันมา!"

"..."

"ฉันบอกให้หันมาไง! แล้วสบตาฉันด้วย" มือแกร่งจับคางเล็กแล้วออกแรงบังคับให้มองหน้าเขา ดวงตาใสกลมโตน้ำตาคลอเบ้า เพราะแรงของมือแกร่งที่เขาออกแรงมันเจ็บจนน้ำตาเล็ด

"หึ! ร้องไห้งั้นหรือ ดีนี่ เป็นภาพที่สวยจริง ๆ เลย น้ำตาของผู้หญิงที่ไร้ทางสู้นี่มันดีจริง ๆ นะ"

ดวงตาใสกรอกสายตาไปทางอื่น ในเมื่อเธอหลบรัศมีเขาไม่พ้นก็เลยต้องใช้ดวงตามองไปทางอื่นแทน

"บอกให้มองหน้าฉันไง!"

ปึก! ปึก! ปึก!

เขาออกแรงสะโพกกดแก่นกายกระแทกเข้าไปในตัวร่างนุ่มรุนแรงกว่าทุกครั้งด้วยความโมโห เมื่อคนตรงหน้ากล้าขัดคำสั่งเขา

"มองสิ! มอง! ใช่...แบบนั้นแหละดี จำใบหน้าของฉันคนนี้ไว้ให้ดีล่ะ หึ! ได้เห็นใบหน้าเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาแบบนี้ก็ดีไม่เลวเลยนะ"

"อ๊ะ! อื้อ..."

ในที่สุดคนตัวเล็กก็จำใจมองหน้าเขาไปตามคำสั่ง เพราะเธอไม่สามารถทนต่อความความกดดันด้วยการโหมสะโพกถี่ระรัวใส่เรือนร่างของเธอได้ บทลงโทษที่แสนป่าเถื่อนก็ดำเนินต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่สติจะดับวูบลงเพราะความป่าเถื่อนและรุนแรงของคนเป็นสามี เธอก็ได้ยินเสียงเข้มพูดแว่ว ๆ กระทบโสตประสาทสติจะดับวูบไป

"จำไว้! ว่าอย่ามาล้อเล่นกับคนอย่างฉันอีก ไม่งั้นครั้งต่อไปเธอไม่ได้เจอแค่นี้แน่"